логоFacebookTwitterYouTubeeMail



Во рамките на одбележувањето на Франкофонијата во Македонија и 25 години од воспоставувањето на дипломатските односи меѓу двете земји во галеријата „АКАНТУС“  беше отворена изложбата „ПАРИСКИ СИГНАТУРИ“. Во поставката се опфатени делата на четиринаесет истакнати македонски уметници, реализирани по нивниот престој во Франција и во Уметничката резиденција во Париз.

Духот на Париз е пренесен во јавноста преку делата на уметниците кои не познаваат граници и кои го врежале своето богатство на неповторливост во времето и просторот, вели кустосот на изложбата Марина Лешкова. Низ делата на четиринаесет истакнати македонски уметници се разоткрива раскошниот меѓукултурен дијалог кој не познава граници.

„Гледајќи ги сите овие дела ние навистина можеме да видиме преку нив еден силен воспев во којшто се вели „ние сме од Европа, ние сме пријатели на Франција“. И во овие на моменти можеби потешки денови доволно е да се гледаат овие дела за да се биде навистина осветлен од сонцето кое го носат тие дела и да се каже дека уметноста е таа која не просветлува и осветлува.„, вели  КРИСТИЈАН ТИМОНИЕ, амбасадор на Франција во Р.М.

„Париз за уметниците секогаш претставувал голем предизвик од најстарите генерации па до најмладите. Бил предизвик и ќе остане предизвик, бидејќи Париз како град и како град на уметноста и убавината е секогаш мит за сите уметници. Секој на свој начин го пренесува тој дух на Париз, бидејќи знаете реката Сена има посебно значење во сите дела. Дава живот енергија, така што ќе видите дека од сите дела блеска прекрасна енергија“ , вели МАРИНА ЛЕШКОВА, ликовен уметник и историчар на уметноста

Делата на македонските уметници во поставката насловена „ПАРИСКИ СИГНАТУРИ“ во галеријата АКАНТУС ќе бидат изложени до 20 април.

 

 

Извор: http://telma.com.mk/otvorena-izlozhbata-pariski-signaturi/

Како овие уметници достигнаа така неверојатни резултат толку рано во нивните кариери? Се разбира, факторот беше вродениот талент. Но, тие исто така започнаа млади: Пикасо, Дали и Микеланџело, сите сликаа од нивната рана младост. Подолу се детските дела на седум сега- познати уметници, секој од нив понудувајќи увид во еволуцијата на уметнички гениј.

Националната галерија на Македонија со изложбата на Петар Мазев, покажа дека и кај нас е можно организирање на огромни настани кои привлекуваат огромно внимание на јавноста. Прекрасна вечер за паметење, за која уште долго ќе се зборува.

Изложбата „Петар Мазев, 90 години од раѓање“ е составена од околу 70 дела работени во разни техники на платно и панел, кои прават пресек на творештвото на Мазев, следејќи го неговиот развој и пат, од самите почетоци на 50-тите години од минатиот век се до неговата смрт во 1993 година.

Делата на изложбата се позајмени од Музејот на современата уметност во Скопје, Заводот и музеј Охрид, Културно-информативниот центар од Скопје, Центарот за култура Антон Панов од Струмица и од голем број приватни колекционери.

Во наредните три месеци посетете го Даут пашиниот амам, и уживајте во оваа ексклузивна изложба посветена на неповторливиот Мазев.

фото: Зоран Шекеров

 

Извор:http://cooltura.mk/likovna/foto-galerija-otvoranje-na-izlozhbata-petar-mazev-90-godini-od-ragjanje

 

 

Националната галерија на Македонија (НГМ) денеска ја промовираше монографијата „Никола Мартиноски до 1945“ - истражувачки проект на Кирил Пенушлиски. Тоа беше прв настан од трите кои овој месец НГМ ќе ги организира за Мартиноски - на 11 мај во Мала станица ќе биде отворена изложба на фоторепродукции на дела од Мартиноски од 1919 до 1929, а на 16 мај авторот Пенушлиски ќе одржи предавање „Од Мартин до Мартиноски“.

Кирил Пенишлиски (1977), кој му е внук и го носи името на основоположникот на науката за фолклор во Македонија, и е син на академскиот сликар Илија Пенушлиски, рече дека монографијата е прв дел од истражувањето за Мартиноски,  за кого во воведот на изданието истакнува дека е несомнено најголемиот и најважниот македонски уметник на 20 век.

- Ова дело произлегува колку од повеќегодишно истражување на уметноста на Мартиноски, толку и од повеќедецениско дружење со неговите слики. Англичаните имаат еден израз  - labor of love - и тоа е навистина оваа книга. Јас години поминав по правливите архиви, како во Македонија, така и во другите југословенски републики, трчајќи по колекции кои повеќе не постојат, евидентирајќи ги сликите кои не знаевме каде се, за да се појави оваа книга, рече Пенушлиски. Додаде дека се надева за некоја година да биде промоцијата и на вториот дел кој ќе го опфати творештвото на Мартиноски од 1945-та до неговата смрт во 1973 година.

Глава на жена Мартиноски

Академик Влада Урошевиќ, кој и самиот лично го запознал Мартиноски и го посетувал неговото ателје, рече дека студијата на Пенушлиски се надоврзува на студијата за Мартиноски  на проф. Борис Петковски од пред 35 години. Иако донесува некои нови сознанија таа, рече Урошевиќ, не ја негира претходната, туку е комплементарна и е во дијалог со неа, резултат е на интересирањата и потребите на новите генерации.

- Вистинските вредности во една култура секогаш одново побудуваат интерес и секогаш одново им даваат можност на новите генерации да откријат една нова, своја визура во пристапот кон тие вредности. Во оваа книга присуствуваме на едно повторно откривање на оваа голема тема која го претставува делото на нашиот сликар... Делото на Никола Мартиноски е толку богато што не може да биде исцрпено низ само еден приод и низ само една студија. Сегашната монографија донесува низа мошне значајни сознанија за делото на Мартиноски кои не беа присутни во книгата на Петковски. Ова е добро за македонската култура, покажувајќи ја својата способност да се возобновува низ континуитет, истакна Урошевиќ.

Монографијата има пет дела, почнувајќи од биографијата на сликарот во која, според промоторот Урошевиќ, може да се насети симболика за исклучителноста на Мартиноски - како тоа дека бил роден во Крушево во деновите на Илинденското востание или дека првите практични поуки во сликарството ги добил од Папрадишки. Според промоторот, Пенушлиски открил досега непознати факти за букурешкиот период на Мартиноски и за влијанието на париската ликовна школа од престојот во Париз (1927-1928) кој рече длабоко бил втиснат во неговата уметничка меморија. Посочи и на честото навраќање на сликарот кон експресионизмот, како што рече, „негова никогаш докрај непрележана болест“. - Во тоа и такво видување на светот, тој ќе ги постигне врвните резултати, додаде Урошевиќ.

Во поглавјето „Сликарски теми и мотиви“ Пенушлиски го опфатил циклусот цртежи со молив на хартија именуван „Цвеќиња на злото“, а пишува и за фреските што Мартиноски ги насликал за скопската кафеана „Океан“ во 1930-тите години, кои исчезнале со нејзиното исчезнување. Овие сега веќе непостоечки дела на Мартиноски кои биле еротски насочени според Урошевиќ се интересни зашто ги покажуваат личните афинитети на сликарот и неговите обиди со отстапки да го ублажи судирот кој поради нив ги имал со власта. Меѓу другото, Пенушлиски во монографијата објавил и две песни кои Мартиноски ги напишал на српски јазик.

- Книгата на Кирил Пенушлиски е мошне темелно и промислено составена. Таа претставува една цврста и логична градба којашто постепено ја открива својата содржина пред читателот, додаде Урошевиќ.

Слика Мартиноски

Аакадемскиот сликар Рубенс Корубин подвлече дека се што е напишано во книгата е резултат на детаљни анализи, проследено со многу факти кои се уредно третирани и лоцирани.

- Пенушлиски ни претставува два нови момента за Мартиноски: првиот - експресионизмот е во неговата природа и се појавува во неговото творештво пред да се сретне непосредно  со делата на неговите веќе познати современици Кислинг и Модилјани. Вториот момент - неговото сликарство се темели на бројни студиски цртежи кои самите стануваат тема за сликање, рече Корубин.

Директорката на Националната галерија на Македонија Дита Старова-Ќерими рече дека е горда и почестена што е организатор на настанот посветен на човекот кој бил прв директор на Уметничката галерија во Скопје.

- Можете да замислите јас како директор со која возбуда ја поздравувам оваа монографија и изложбата што ќе следува. Посебно сум горда на личности коишто оддаваат почит и одвојуваат време за творештвото на нашите големи уметници, како што е Никола Мартиноски, истакна Старова-Ќерими.

Авторот Кирил Пенушлиски (Скопје, 1977) дипломирал историја на уметност со филм и филмска теорија во САД, магистрирал историја на уметност во Единбург, докторирал на Националниот институт за уметност во Париз во 2013 година. Визитинг-професор е на академијата Нова во Белград и професор по историја на уметност на ЕСРА-Скопје. Автор е или коавтор на други изданија од областа на уметноста, а има објавено и трудови за стрип и за филм.

Извор: http://sitel.com.mk/ngm-promovirashe-monografija-nikola-martinoski-do-1945-od-kiril-penushliski

 

СЛИКАР ОД БАЈКИТЕ


- за целовитоста на светот на Вангел Наумовски -Со името на охридскиот сликар Вангел Наумовски се поврзани повеќе епитети - тој кај нас и во светот е секогаш претставуван како уникатен пример на сликар на чудесниот свет на длабочините на езерото и комплексноста на космосот, на задоволството, жената и љубовта... Неговите поетски слики со виртуозен потег го доловуваат светот на границата помеѓу сонот и јавето, меѓу земјата и космосот, царствата на растенијата и цвеќето, убавините на охридските нимфи. Волшебните светови на соништата на Наумовски се раѓаат од неговиот однос кон природата, опкружувањето, традицијата, митовите и стилски и тематски заземаат издвоено и препознатливо место со специфичното хуманистичко и пантеистичко чувствување на светот и на човекот во него. Многупати досега за него е истакнато дека претставува одраз на невообичаеното, а како оригинален творец извршил среќен спој помеѓу наивноста и апстракцијата.  
Се чини премалку да се каже дека сликарството на Вангел Наумовски се одликува со исклучителна препознатливост. Иако самоук сликар, тој се вбројува помеѓу малиот број уметници од Македонија кои достигнуваат најголема афирмација и надвор од нашата земја уште за време на своите најактивни творечки години. Со автентичен и препознатлив ликовен израз надвор од уметничките трендови, секогаш актуелен, сензибилен и повеќестрано креативен, на почеток е забележан во историјата на македонската (и пошироко, на југословенската) ликовна уметност како најистакнат претставник на т.н. „наивна уметност“, определби што се менуваат подоцна заради констатациите за неговото тежнеење кон фантастичниот надреализам. Сите овие дефиниции на творештвото на Вангел Наумовски се речиси митски поврзани и со неговата личност. Поимот „наива“ и „надреално“ најчесто се користат како класификации за неговото творештво и ги пренесуваме со искажаните ставови на неговите современици, вклучени во ова издание со дел текстови што ги потенцираат најзначајните определби за овој автор. Сеопфатното презентирање на создавањето на Вангел Наумовски претставува должност кон историјата на македонската ликовна уметност, не во насока на дефинирање на неговото многупати потврдено место, туку како потсетник на значајните легати на нашите големи уметници.
Истражувачкиот проект, ретроспективната изложба и монографското издание се дел од програмските активности на Националната галерија на Македонија за 2016 година, согласно со мисијата за репрезентативното одбележување на уметниците што се застапени во постојаната поставка и во колекцијата на македонската ликовна уметност на оваа национална установа. Реализацијата на потребните активности беше овозможена со финансиска поддршка на Министерството за култура на Република Македонија, а голем број државни и јавни институции во Република Македонија, приватни галерии и особено неговото семејство и голем број приватни сопственици овозможија увид во делото на Вангел Наумовски. Проектот во оваа фаза ги опфаќа делата што се наоѓаат на територијата на Република Македонија и значителен број дела што се наоѓаат на просторите на поранешна Југославија.
Од предговорот во монографското издание (автор Маја Чанкуловска--Михајловска):Национална галерија на Македонија

 

Биографија
1924    На 22 март е роден Вангел Наумовски во с. Скребатино, Охрид, во сиромашно работничко семејство
1933    го прекинува школувањето во второто одделение од основното училиште
1935    работи и учи разни занаети: градинар, слаткар, месар, колар, фурнаџија, овчар, ѕидар, лимар и др.
1945    се запишува во Средното уметничко училиште во Скопје, и го завршува првиот клас
1947    исклучен е од училиштето како „неталентиран“
1948    работи како цртач во атељето за резба во Охрид
1950    релативно редовно се занимава со сликарство
1963    се вработува како цртач во претпријатието за градење и проектирање „Трудбеник“ во Охрид
1965    почнува да работи пластика и архитектонски визии
1967    станува член на ДЛУМ
1969    преоѓа во слободна професија како сликар
1983    „Култура“, Скопје ја издава монографијата „Вангел Наумовски“ од авторот Ото Бихаљи-Мерин
1985    Alpine Fine Arts, Collection, ltd. Од Велика Британија ја издава на англиски јазик монографијата “Naumovski” од авторот Ото Бихаљи-Мерин
2006    починал на 13 јуни во ОхридСамостојни изложби
1954    Охрид, Салон на хотелот „Турист“
Струга, Простории на Социјалистичкиот сојуз
1955    Скопје, Работнички универзитет
1958    Охрид, Работнички универзитет
1959    Битола, Уметничка галерија
1960    Прилеп, Народен музеј
1963    Загреб, Galerija primitivne umjetnosti
1964    Струмица, Работнички универзитет
1965    Рим, Vangel Naumovski, Studio Margutta
Охрид, Иван Генералиќ / Вангел Наумовски, Уметничка галерија, Охридски летен салон
Скопје, Вангел Наумовски, Музеј на современата уметност
1966    Рим, Studio Margutta
1967    Рим, Vangel Naumovski, CM 13 Studio d’Arte moderna
Кортина д’Ампрезо, Vangel Naumovski, Galleria Selene
Каљари, Vangel Naumovski, Galeria D’arte Moderna
Лондон, Vangel Naumovski, Don Quixote Art Gallery
1968    Милано, Galleria il Giorno
1969    Комо, Galeria d’Arte
Новара, Galleria il Corile
Охрид, Уметничка галерија
Скопје, Вангел Наумовски: Слики, цртежи, скулптури, макети, Музеј на современата уметност
1970    Загреб, Vangel Naumovski, Galerija primitivne umjetnosti
Париз, Naumovski, Galerie ‘Mona Lisa’
1971    Скопје, Вангел Наумовски, Центар за култура и информации
1972    Белград, Галерија “Homo Homini”, хотел „Југославија“
1973    Торонто, Gallery “Joso 25”
1976    Белград, „Галерија 73“ и „Атеље 212“
1979    Охрид, Изложба на слики на Вангел Наумовски, Информативен центар РО НИП „Нова Македонија“
1981    Охрид, Историски архив
Скопје, Вангел Наумовски, Уметничка галерија - Скопје
1983    Скопје, Вангел Наумовски - акварели 1982-1983, Музеј на современата уметност
1984    Минхен, Galerie Hell & Hell
Солун, Vangel Naumovski, L’Institut Francais de Thessalonique
1985    Загреб, Vangel Naumovski: akvareli i ulja 1982-1985, Galerije grada Zagreba, Galerija primitivne umjetnost
1986    Цирих, Galerie und edition Hannes Koll
1987    Загреб, Caffe-Galerija ‘85
Охрид, Уметничка галерија „Охридска порта - Љубица“
1988    Охрид, Уметничка галерија „Охридска порта - Љубица“
1989    Загреб, Galerija “Mirko Virius”
Скопје, Вангел, изложба: нова техника, Центар за култура и информации
Охрид, Уметничка галерија „Охридска порта - Љубица“
1990    Будва, Модерна галерија
1991    Охридска порта, Уметничка галерија „Охридска порта - Љубица“
1992    Охрид, Завод и музеј - Охрид, Уранија
1994    Охрид, Уметничка галерија „Охридска порта - Љубица“
1996    Скопје, Салон „Ѓурѓа“
1997    Охрид, Уметничка галерија „Охридска порта - Љубица“
1998    Битола, Циклус Нав Муан, Завод, музеј и галерија - Битола
2002    Скопје, Нау Ван (цртежи), Културно-информативен центар
Охрид, Уметничка галерија „Охридска порта - Љубица“
2004    Охрид, Уметничка галерија „Охридска порта - Љубица“
2014    Охрид, Вангел Наумовски - портрети и ликови, Куќата на УранијаГрупни изложби
1954    Скопје, изложба на УЛУМ
1958    Скопје, изложба на УЛУМ
1959    Ото Бихаљи-Мерин го претставува во ревијата „Југославија“ (бр. 17)
1962    Чачак, I квадриенале наивне уметности, Галерија Надежда Петровиќ
1963    Загреб, Наивни 63
Вастерас, Југословенска сувремена уметност, Bad Godesverg
Дортмунд, Југословенска наивна уметност
1964    Darmstadt, Recklinghausen, Хамбург, Линц, Грац, Југословенса наивна уметност
1966    Дубровник, Минхен, Братислава, I тријенале наивне уметности
1968    Амстердам, Гронинген, Костањевица, Париз, Вупертал, Бремен, Каисерслаутерн, Загреб, Дубровник, Хлебине, Мексико Сити, Гуанајуаго, Морелиа, Гвадалахара, Сан Луис Потоси, Агуаскалиентес, Тореон, Монтереј, Џалапа
1969    Лавал, Музеј А. Русо
Лугано, I Naifs
Братислава, II триенале наивне уметности
Београд, Сараево, Загреб, Современа македонска уметност
Скопје, Загреб, Истанбул
1970    Светозарево, Галерија самоуких ликовних уметника
Загреб, Галерија примитивне уметности
Хлебине, Галерија
Копривница, Наивни ‘70, Музеј града
1971    Парис, L’Art Yugoslave de la Prehistorie a nos jours, Grand Palais
1972    Романија, Современа македонска уметност
Хлебине, Наивна уметност Југославије
Ереван
Рим, Artisti Jugoslavi di Oggi, 16 Pittori Macedoni Contemporanei
Москва, Лугано, Интернационална изложба наивних сликара
1975    Љубљана, Југословенска наива, Модерна галерија
Мајнц, Графика и цртежи наивних уметника из југославије
Сомбор, V тријенале сувременог југословенског цртежа, Градски музеј
Скопје, Цртеж ‘75, ДЛУМ
1976    Париз, Yugoslavie - Meintres et Sculpteurs naifs, Grand Palais
Лондон, Naive Art in Yugoslavia, Kamden Art Centre
САД, Канада, Naive Art in Yugoslavia
Прибој на Лим, Нова Варош, Пријепоље, Рудо, Фоча, Вишеград, Горажде, Плевље, Бијело поље, Колашин, Иванград, Сјеница (патувачка изложба)
1978    Сомбор, VI тријенале сувременог југословенског цртежа, Градски музеј
Светозарево, Изложба самоуких сликара и вајара југославије, Галерија самоуких и ликовних уметника
Сан Пелегрино Терме, Naifs 1978, Casino Municipale
Грац, 16 zeitgenossisische Makedonische Maler, Landesmuseum Joaneum
1979    Тузла, Југословенски портрет
Брадфорд, Дубровник, Сараево, Љубљана, Приштина, Белград
1980    Рим, Милано
Тузла, Нови Сад, Марибор
1981    Светозарево, I биенале југословенске самоуке ликовне уметности
Термо, Пратола, Пелиња, Рим, Монако
Белград, Триенале
Загреб, Вустерас, Карловац
1983    Карловац, Бијенале акварела Југославије, Карловац ‘83
Пореч, XXIII Anale, Изворна умјетност данас - ситуација и перспектива
Cahors, Musee Municipal
Париз, Les Naifs Yugoslaves, Културно информативен центар на СФРЈ
1984    Скопје, Цртеж ‘84, ДЛУМ
Куманово, XV графичка изложба на ДЛУМ
Скопје, Современ македонски акварел, Центар за култура и информации
1986    Ленинград, Југословенски наивни уметници, Руски музеј
Токио, Evelen naive artists from Yugoslavia, Sategaya Art Museum
Осака, Evelen naive artists from Yugoslavia, Daimaru, Sinasaibashi
1987    Колективна изложба Галерија над Атлантиком
„Сликарство мак формат“, Скопје: Центар за култура и информации
1988    Скопје, Надреализмот и неговите видови во современото македонско сликарство, Музеј на Македонија;
Тетово, Надреализмот и неговите видови во современото македонско сликарство, Дом на културата
Десетта ‘Галерија над Атлантик
Скопје, Македонската ликовна уметност во Уметничката галерија - Скопје 1948-1988, Уметничка галерија
1989    Београд, Савремена македонска графика, Галерија УЛУС
1990    Будва, Сисак
1991    Скопје, Нова постојана поставка на Музејот на совтемената уметност Скопје (избор од македонската, југословенската и меѓународната колекција), Музеј на современата уметност
Скопје, Студио Пановски, Галерија ДЛУМ
1992    Куманово, Современи македонски сликари и скулптори од колекцијата на МСУ, Скопје, Уметничка галерија Куманово
1993    Охрид, Изложба од збирката на Заводот за заштита на спомениците на културата и народен музеј - Охрид, Завод за заштита на спомениците на културата и народен музеј
Скопје, Приватни колекции, Галерија Стоби
1996    Скопје, Медитеранскиот контекст на македонското сликарство и таписерија, Уметничка галерија
1998    Скопје, Од ризницата на Уметничка галерија - Скопје 1948-1998, Уметничка галерија
2000    Скопје, Национална поставка XIV-XX век, Национална галерија на Македонија
Охрид, 10 традиционална изложба по повод 18 Мај - меѓународниот ден на музејските работници, Завод за заштита на спомениците на културата и народен музеј
Скопје, Современа македонска графика, Збирка на ликовни уметности при Народната и универзитетска библиотека ‘Св. Климент Охридски’, Народна и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“
2003    Скопје, Изложба од колекцијата на МСУ - Скопје, Музеј на современата уметност
2004    Скопје, Збирката на градот Скопје, Музеј на град Скопје
2005    Скопје, Наивна уметност, избор од колекцијата на МСУ, Музеј на современата уметност
2006    Скопје, Акварел: Избор од колекцијата на МСУ, Музеј на современата уметност
2015    Скопје, Од колекциите на Скопје: изложба на уметнички дела во сопственост на Град Скопје, Музеј на град СкопјеНагради и признанија
1962    
- Повелба на уметничката галерија "Надежда Петровиќ", изложба „Прво квадријенале наивних уметника Југославије“, Чачак, Србија1966    
- Благодарница од Струмичка ликовна колонија, Струмица, Македонија1968    
- Почесна диплома од Доленски културен фестивал и Горјупова галерија, изложба „Свет наивних“, Костанјевица на Крки, Словенија1969
- Награда за цртеж "Свадбен венец" на изложбата на ДЛУМ во Скопје ("Аспекти на цртежот во Македонија"), Скопје, Македонија
- Награда „7. Ноември“ за сликарство на градот Охрид, Охрид, Македонија1974
- Grand Prix за сликарство од Колекцијата Winston, Женева, Швајцарија
- Признание „30 години слободен Охрид“, Собрание на Општина Охрид, Охрид, Македонија1978
- Награда за сликарство "Нерешки мајстори" на ДЛУМ, Скопје, Македонија
- Награда "Premio internazionale di pittura", Valle Roveto, Италија1979
- Станува член и добива златен медал и диплома за уметничко творештво на "Accademia Italiana de Belle Arti e del Lavoro", Италија
- Откупна награда за графика на Музејот на современа уметност, 10. графичка изложба на ДЛУМ, Скопје, Македонија
- "Premio internazionale di pittura", Комо, Италија
- Номинација за академик со златен медал од "Academia delle Belle Arti e del Lavoro", Италија1980
- Награда "Premio d`Italia 1980", Италија
- Диплома за наименуван академик ("Accademico d`Europa" од "Centro Studi e ricerche delle Nazioni", Италија1981
- Откупна награда за цртеж на “1. Биенале на југословенската самоука ликовна уметност“, Галерија самоуких ликовних уметника, Светозарево, Србија
- Награда за цртеж од Музејот на современа уметност, Скопје, Македонија1983
- Номинација за "Accademico d`Europa" од "Centro Studi e ricerche L`Academia d`Europa", Италија
- Номинација за "Accademico delle Nazioni" од "Centro Studi e ricerche delle Nazioni", Италија1984
- Награда "Premio Mondiale della Cultura" и "Statuata della Vittoria 1984." од "Centro Studi e ricerche delle Nazioni", Accademia d`Europa, Salsomaggiore, Италија
- Награда "European Banner of Arts" со златен медал, Италија
-Откупна награда на Народна и универзитетска библиотека "Св. Климент Охридски", Скопје, Македонија1985
-    Признание “Cavalier of the Arts”, Accademia Bedriacense, Calvatone, Италија1999
- Награда „Духовен воин“, „Македонски духовни конаци“, Скопје, Македонија

Ве информираме дека во Националната галерија на Македонија, објект Даут-пашин амам, на 23 декември 2016 година (петок), во 19 часот ќе биде отворена ретроспективната изложба „Вангел Наумовски“. На изложбата ќе бидат изложени речиси 90 дела од сите творечки фази на Вангел Наумовски, од кои најголем дел се сопственост на семејството Наумовски од Охрид, а дел за прв пат се презентираат во изложбен простор, потоа НУЦК „Антон Панов“, Струмица, Град Скопје и други приватни лица. Специјалната болница за ортопедија и трауматологија „Св. Еразмо“- Охрид, НУ Завод и Музеј - Охрид; Hrvatski muzej naivne umjetnosti - Загреб (Хрватска); Muzej naivne i marginalne umetnosti - Јагодина (Србија); Град Скопје; Собрание на РМ; Народна банка на РМ; Стопанска комора на Македонија и голем број институции и приватни лица отстапија работен материјал за оваа изложба, фотографии за монографското издание и овозможија увид во творештвото на Наумовски.Изложбата ќе трае до 28 февруари 2017 година.


Зошто постојано некој краде една од сликите на Винсент ван Гог?

Еден музеј во Египет го доживеа понижувањето една иста слика на Ван Гог да му биде украдена не еднаш, туку два пати, а „Цветови на афион“ (1887) до денес се води како исчезната.
По неговата смрт пред повеќе од еден век, Винсент ван Гог стана симбол за напатен уметник.Неговиот живот беше проблематичен и трагичен, оптоварен со ментална болест и вознемиреност, што резултираше со неговиот сега озлогласен чин на лудило, кога си отсече дел од увото и ѝ го испрати како подарок на една (не)среќна дама. Но оваа болка, исто така, го хранеше неговиот неизмерен уметнички талент.„Колку повеќе станувам изгубен, болен, скршена стомна, толку повеќе станувам креативен уметник во тоа големо заживување на уметноста“, напиша еднаш тој во писмото до својот брат Тео.Но по неговата смрт (или од самоубиство или од убиство, сè уште нема пресуда, ниту е најдено оружјето) на возраст од 37 години, неговата генијалност конечно почна да го стекнува заслуженото признание од светот. Со него, исто така, и речиси 900-те слики што тој ги создаде во својот живот (неверојатен подвиг ако се знае дека почнал да слика дури на возраст од 27).Овие дела беа почестени со мултимилионски цени на аукција.Но постои нешто што се нарекува преголем копнеж. Наместо да живеат мирен живот на луксузни слики во истакнати музеи и кралски куќи, неколку дела на Ван Гог станаа цел на крадци на уметнички дела, докажувајќи дека проклетството на убавината е реално.Листата на музеи што паднаа како жртви на овие бандити-љубители на уметноста е долга и угледна.Но еден музеј во Египет го доживеа понижувањето една иста слика на Ван Гог да му биде украдена не еднаш, туку два пати, и таа до денес останува исчезната.Ван Гог ја насликал „Цветови на афион“, позната и како „Ваза и цвеќиња“, во 1887 година, три години пред смртта. Таа не е една од неговите најпознати дела, но е типичен Ван Гог, постимпресионистичко ремек-дело што прикажува живописни жолти цветови - со вметнати три црвени цвета - во темна ваза на темна заднина.Од 1886 до 1890 година Ван Гог се обидувал во масло да ја преточи енергијата на афионовите цвеќиња што изникнувале на полињата во јужна Франција секоја година во доцната пролет. Почнал со сликање мртва природа додека престојувал во Париз, пред да премине на пејзажи на полиња полни со цвеќиња додека бил во едно место во јужниот крај.Сликата за која зборуваме е една од претходните - мртва природа што уметникот ја создал додека живеел со својот брат во населбата Монмартр во францускиот главен град.Некаде по смртта на уметникот, „Цветови на афион“ стигнува од Париз во Каиро, каде што е инсталирана како едно од ценетите дела во импресивната колекција што ја составил Музејот Мухамед Калил. Токму таму афионовата среќа првпат тргнува на лошо.На 4 јуни 1977 година „Цветови на афион“ исчезна. Невозможно е да се открие што всушност се случило со оглед на тоа дека египетските власти никогаш не ги открија деталите за овој потфат, но се смета дека сликата исчезнала некаде во текот на преселбата на музејот од една во друга палата.Иако владата и до ден-денес молчи, тие сугерираа дека виновниците се трио Египќани. Кои и да биле овие бандити, сликата на крај беше најдена и вратена од непозната локација во Кувајт.Можеме само да ги замислиме воздишките на олеснување на службениците во музејот Калил Мохамед кога нивниот Ван Гог бил повторно закачен во неговиот вистински дом.Но се чини дека тие малку премногу се опуштиле поради враќањето на екстравагантната слика.Една сабота во август 2010 година „Цветови на афион“ беше украдена уште еднаш, овој пат среде бел ден. Во само првата од серијата шокантни објави во врска со злоделото, беше објавено дека осомничениот (или осомничените, сè уште не се знае) го турнал каучот до ѕидот за да ја исече сликата од нејзината рамка и потоа ноншалантно го напуштил музејот.Ниту едно од овие дејства не го привлекло вниманието на музејскиот персонал, ниту активирало каков било аларм.Со оглед на истакнатоста на некои парчиња од колекцијата на музејот, вклучувајќи дела од типот на Моне, Реноар и Дега, некој би помислил дека би бил невозможен некаков епски безбедносен кикс на вака екстремно ниво.Но небрежноста оди дури уште подлабоко. Според египетските официјални лица, во времето на кражбата само седум од 43-те безбедносни камери на музејот биле во функција и ниеден од безбедносните аларми всушност не бил активен.Еден египетски обвинител, Абдел Мегуид Махмуд, ја опиша оваа ситуација како постоење само на „фасада“ на безбедност. Покрај тоа, списокот на можни осомничени беше краток, бидејќи само 10 луѓе се пријавени дека го посетиле музејот тој ден.Веднаш штом била откриена рамката со големата дупка, земјата тргна во акција. Египетскиот министер за култура, Фарук Хосни, воведе состојба на висока тревога на аеродромите и пристаништата, додека музејските службеници беа подложени на официјална истрага за катастрофалната безбедносна ситуација, што резултираше со неколку сензационални апсења.Набрзо откако беше објавена кражбата, официјалните лица соопштија дека уапсиле двајца Италијанци додека се качувале на лет за дома. Италијанците го посетиле музејот со туристичка група и ги разбудиле сомнежите на официјалните лица - отпосле - откако некој се сетил дека ги забележал како влегуваат во тоалетот, а потоа брзо излегуваат од зградата.Хосни првично соопшти дека и сликата е најдена, но подоцна засрамено дозна дека оваа информација е лажна и беше принуден брзо да ја повлече својата изјава.Иако возбудата беснееше во деновите по кражбата, Италијанците брзо исчезнаа од вестите (може да се претпостави дека на крај им било дозволено да одлетаат дома).Не е јасно дали останала некоја конкретна трага, но еден месец по судбоносниот августовски ден, египетскиот министер за внатрешни работи Хабиб ал-Адли, за египетски Дејли њуз рече дека најверојатното сценарио е дека грабањето на Ван Гог било внатрешна работа.„Постојат многу околности во кражбата на 'Цветови на афион' што укажуваат на фактот дека некој од музејските службеници учествувал во кражбата или самиот ја украл сликата“, изјави Ал-Адли. „Локацијата и поставеноста внатре во музејот го потврдуваат тоа.“
Кој и да го поседува сега овој Ван Гог, успеа да го зачува овој злобен грабеж како длабоко закопана тајна, што мора да е тежок подвиг - дури и потежок од самата ноншалантна кражба - зашто сегашната вредност на делото е околу 50 милиони долари.Секоја година цвеќињата афион продолжуваат да цветаат на југот на Франција, исто како кога Ван Гог ги пренесе на платно пред повеќе од еден век. Но последниве шест години неговата „Цветови на афион“ останува тивко отсутна, откако исчезна без никаква трага.

Извор: Дејли бист

Еден од најголемите уметници на сите времиња, за да не умре од студ, во младоста си го загревал станот во Париз палејќи ги своите дела кои денес чинат богатство...

Пабло Пикасо

Пабло Пикасо беше еден од највлијателните и најпознатите уметници на 20 век. Воспеван како татко на кубизмот, заедно со Брак, еден од најголемите претставници на симболизмот и надреализмот, ја поминале младоста во голема сиромаштија, всушност, како и многу други уметници.

Според зборовите на неговата мајка Мери, првото нешто што малиот Пабло го изговорил било „piz piz“ - кратенка од шпанскиот збор за молив, „lapiz“. Уште од детството покажувал голема страст и интерес за цртањето, за што имал поддршка од својот татко Don Hose Ruiz Brasko, академски сликар и предавач, специјализиран за натуралистички приказ на птиците.

Младиот Пикасо го обучувал неговиот татко, кој бил задоволен од големиот уметнички талент што го покажувал синот, чијашто кариера официјално почнала во 1894 година.

На почетокот на 20 век, Пикасо се упатил кон Париз, кој го сметал за главен град на европската уметност. Таму го запознал својот пријател, поетот и новинар Макс Жакоб, со кого станале цимери. Живееле во мал и ненаместен стан со само еден кревет.

Поетот работел дење, а спиел ноќе, за разлика од Пикасо кој имал поинаква дневна рутина:  работел ноќе, а спиел дење. Иако Пикасо стигнал во Париз за време на „La Belle Epoque“, таканаречено „убаво време“ - термин со кој се обележувал мирниот период  што траел до  почетокот на Првата светска војна. И покрај  економскиот подем на земјата, тој лично проживеал тешка сиромаштија, често опстојувајќи со еден оброк на ден.

Студената париска зима го соочила со уште еден егзистенцијален проблем, па досетливиот Пикасо морал да се снаоѓа со она што го имал, своите слики и цртежи. За да го згрее станот, без размислување ги горел поголемиот број од првите платна.

Сето тоа резултирало со психички проблеми и сериозна депресија во која се нашол, а после оваа животна епизода се свртел кон кубизмот.

Во текот на Првата светска војна се доселил во Рим, работејќи како дизајнер. Тука се запознал, а потоа и стапил во брак со Олга Коклова, елегантна танчарка и ќерка на царски генерал. Во дваесеттите години изработил неколку портрети – од својот син (роден во 1921) и неколкумина пријатели, во реалистички стил.

Во раните триесетти години од минатиот век, изработил неколку слики во кубистички стил, кои изразувале  прикриен еротизам и задоволство од неговата нова љубов, Мари Тереза Волтер, која во 1935 година ја родила нивната ќерка Мада. Пикасо често ја сликал Мари Тереза додека спиела, а таа е модел и за прочуената слика Девојката пред огледало.

После нападот на Герника во Баскија, што го извел Франко во 1936 година, за време на Шпанската граѓанска војна, Пикасо се одлучил да направи слика за тој настан. Сликата што ја нарекол Герника ја завршил за два месеца и ја изложил во Шпанскиот павилјон во Париз, на светската изложба ЕКСПО 3. Се заколнал - додека режимот на Франко е на власт нема да се врати во својата татковина. Целосно држејќи се на дадениот збор, до крајот на својот живот живеел во Франција.

Во 1944 година се зачленил во Француската комунистичка партија и останал член до својата смрт. Партијата го критикувала портретот на Сталин што го изработил Пикасо, сметајќи дека е недоволно реалистичен, што му предизвикало изладување на чувствата кон комунизмот.

Пикасо се женел двапати, а имал голем број љубовници. Добил четири деца, а последното од нив, Палома, била родена на негова 68 годишна возраст. Една од неговите љубовници била и Дора Мар, инспирацијата за сликата Жената која плаче.

Пикасо умрел на 92 години, во неговата вила Нотр Дам де Ви, во близина на местото Мужин, на 8 април 1973 година.

Со оглед на тоа што Пикасо уште од 20-години на минатиот век ги продавал своите дела по високи цени, можел да си допушти голем број од нив да ги задржи во сопствената колекција. Се претпоставува дека кога починал, неговата колекција броела околу 50.000 дела.

По смртта, колекцијата преминала во сопственост на Франција и на неговите наследници. Според Гинисовата книга на рекорди, Пикасо бил најплодниот уметник во историјата. Се смета дека насликал околу 13.500 слики, 100.000 графики и гравури, 34.000 илустрации за книги, и изработил 300 скулптури. Вкупната вредност на неговите дела се смета во милијарди евра.
 
Објавено на 17.10.2016
Подготвил: Б.Б.

Извор: http://www.fakulteti.mk/news/16-10-17/ovoj_genijalen_slikar_si_gi_gorel_sopstvenite_sliki_za_da_se_gree_a_denes_negovite_dela_vredat_milijardi_evra.aspx

 

 

 

 

 

DSC_0020-002

  Среда, 05 Октомври 2016

Изложбата е замислена како можен поглед на некои од идеите кои биле негувани во сликарството во првата половина на 20 век – идеи поттикнати во Европа, но докрај спроведени и обликувани со локален, домашен, српски пристап ...

Изложбениот салон на Македонската академија на науките и уметностите синоќа беше отворена изложба насловена „Европски контексти“ со дела на четворица српски уметници – Петар Добровиќ, Сава Шумановиќ, Милан Коњовиќ и Богдан Шупут. На изложбата, покрај многубројните гости и љубители на уметноста присуствуваа и министерката за култура Елизабета Канческа-Милевска и заменик-министерот за култура Драган Надељковиќ.

DSC_0029-002

Изложбата е замислена како можен поглед на некои од идеите кои биле негувани во сликарството во првата половина на 20 век – идеи поттикнати во Европа, но докрај спроведени и обликувани со локален, домашен, српски пристап.

DSC_0076-002

МАНУ ја организира изложбата во соработка со Галеријата на Матица српска, Српската академија на науките и уметностите и Амбасадата на Република Србија во Република Македонија.

DSC_0058-002

DSC_0040-002

DSC_0049-002

Извор: Министерство за култура на РМ

 

 

 

 

Отварање: 26 август 2016 год.
Прима Центар, Берлин
Кураторка: Елена Вељановска

На 26ти август во 19:30 часот, во просториите на Прима центар во Берлин, ќе биде отворена изложбата на уметникот Иван Ивановски насловена “Сува река”. Во продоложение ќе го најдете текстот на кураторката на изложбата Елена Вељановска: Иван Ивановски ја пронаоѓа инспирацијата за својата најнова изложба во метафората за Сувата река.

Сувата река земена како реминисценција на еден живот и динамика, којашто одекнува како ехо од неговото постоење. Иако веќе не е активна, нејзините траги остануваат отпечатени на почвата како археолошки доказ за нејзиното постоење и територија на распространетост. За да ја долови оваа идејна инспирација и атмосфера, Ивановски ја користи слободата на интерпретација којашто ја дава Роршаховиот тест и креира дела коишто во исто време се апстрактни и фигуративни.

 

Целта не е да се исликаат случки, или пак да се раскажат приказни, туку преку сугестивните пејсажи да се разбуди можноста кај гледачот за своја интерпретација. Карактеристична нота во работата на Ивановски е раскажувањето на комплексни и слоевити приказни за чиешто раскажување уметникот користи разновидни техники: скулптура, видео анимација, цртеж или слика.

Друга карактеристика во неговата работа е анализирање на големи групи и комплексни општествени релации. Сите овие елементи се повторно застапени и во оваа изложба, но посебен аспект е ставен на недофатливото и непретставливото. Тоа се рефлектира и во форматот на изложбата составена претежно од мали слики-цртежи, коишто се обид да се фати поширок хоризонт – просторен, но и мисловен.

Тука, мислата на уметникот е исецкана во повеќе сцени (frames) од различни циклуси коишто одбиваат да ги заробат наративите во една затворена целина. И токму како и Сувата река, тие се ехо на еден живот, едно постоење, од коешто останале да се наѕираат само контурите. Но тие навестуваат и некое ново постоење, ново раѓање, бидејќи сувата река никогаш не исчезнува целосно. По секое топење на снегот, постои можноста таа одново да се појави.

Со почит, Елена Вељановска и Иван Ивановски

 

Контакт: Оваа е-адреса е заштитена од спамботови. Треба да ви е овозможено JavaScript за да ја видите.; viber/what’s app: +4915777216916


Always Ready
Куратор: Ивана Васева
Галерија МЦ, Њујорк (САД)
23 - 30 август, 2016 год.
Отворање: 24 август 2016 год. / 18 - 20 часот

Изложба на уметничката Неда Фирфова насловена „Always Ready“ ќе се отвори на 24 август (среда) во 18 часот во МЦ Галеријата во Њујорк, САД.

Изложбата која е курирана од Ивана Васева е на некој начин продолжување на истражувањето на Фирфова во Тирана, Албанија кое се однесува на масовните игри или попознати кај нас како слетови.

Ова претставување во Њујорк се надоврзува на изложбата во 2014 година во галеријата на Младински културен центар во Скопје.

Фирфова го истражува исчезнувањето на илјадници картонски книги од Кина кои се користеле за да се формира идеолошката слика на масовните игри во Албанија, кои се одржувале на први мај за време на комунистичкиот режим на Енвер Хоџа.

На изложбата ќе бидат претставени оргиналните книги објекти, видео дела и испечатена архива од проектот кој се одвива од 2012 година.

Во каталогот, специјално дизајниран и продуциран за овој проект Фирфова пишува:

„Во 2012 год., со грант од Институтот за современа уметност во Тирана, го истражував исчезнувањето на книгите кои биле користени за масовните игри одржувани на 1-ви мај во Албанија и за спортските настани наречени Спартакијада кои се одржувале за време на комунистичкиот режим на Енвер Хоџа. И двата настана вклучувале елементи од масовните игри кои имале за цел да го стимулираат духот, енергијата и состојбата на умот на оние кои се натпреварувале, но исто така, се разбира, и да ги засилат националните идеали, педантно комбинирајќи два вида тела: политичко и атлетско. Огромни собири на ученици, наредени во шаблон, ги држеле овие големи книги над нивните глави притоа формирајќи извонредна пропагандна слика. Книгите биле увезени од Кина, во време кога овие две држави имале блиски политички и економски односи. Чудно, а можеби и соодветно - имајќи ја во предвид присилната културна амнезија која се случила по смртта на Хоџа - нема ниту една копија од оргиналните книги во националната библиотека, архивите, ниту во било која од институциите поврзани со спорт во Албанија. Останува непознато како тие биле уништени, иако ние лесно можеме да се сложиме дека хартијата заедно со печатените материјали исчезнуваат први во време на присилно заборавање.
Според приказните на учениците во масовните игри во Албанија, книгите биле толку големи што можеле да покријат дете кое седи, имале минимум десет различни палети на бои и биле често претешки за да ги држи еден ученик, па така некогаш биле потребни двајца за да држат една книга... според моето лично искуство, книгата беше прво нематеријална и замислена и беше потребно повторно да се создаде физички, како артефакт, документ, но и како апстрактен елемент кој никогаш нема да биде прецизен артефакт и документ, туку протолкувано знаење...)“.

Неда Фирфова (1981) е уметничка, дизајнерка и истражувачка. Нејзината пракса го истражува печатениот медиум како симбол на воспоставена вистинитост во време на дигиталната ера, и модернистичките мрежи како пронајдок кој служи како оснвна алатка во демократската дистрибуција на печатената информција. Артикулирајќи или размислувајќи во печатениот медиум, нејзината практика
предлага по-отворени пристапи кон дистрибуцијата на информациите. Таа често иницира обратни уреднички процеси со тоа што кани интервенции од соработниците и публиката а потоа ги интегрира.
Овие експерименти придонесуваат кон реобликувањето и преиспитувањето на начините на кои графичките дизајнери остваруваат авторитет.
 Неда Фирфова додипломските студии ги завршила на Факултетот за ликовни уметности во Скопје, Македонија а магистерските студии ги комплетирала на одделот за графички дизајн на
Tama Art University во Токио, Јапонија во 2009 год. Таа била истражувач од областа на дизајнот во институтот Jan van Eyck Academie во Мастрихт, Холандија, (2009-11), а докторските студии ги комплетирала на Tama Art University во Токио, Јапонија (2012).
 Неда Фирфова моментално живее и работи на релација Скопје, Берлин, Токио.
 Од 2012 год., таа ја ко-раководи дизајнерската платформа и студио Модести.

Ивана Васева (1984) е кураторка и историчарка на уметност. Таа дипломирала на Факултетот за историја на уметност на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје и била учесник во проектот „Расшколувано знаење“, колективно самообразование во уметноста и културата, а има специјализирано во областа на кураторството на Кураторската програма (2011/2012) на de Appel arts centre во Амстердам, Холандија.
Фокусот на нејзиниот кураторски интерес во последните неколку години се однесува на преиспитувањето на улогата на уметноста во поширокиот социо-политички и економски систем и нејзината потентност и потенцијалност кон стимулирање промени (во најмала рака емотивни и спекулативни) во различни контексти. Таа го преиспитува овој однос, од една страна преку поврзаноста на современите истражувачки уметнички практики и мултидисциплинарноста со едукацијата а од друга страна преку развивањето на дискурзивни проекти кои директно рефлектираат кон политичко-економските и општествените односи во кои уметноста делува.
Некои од нејзините проекти се: ЖИВИ БИБЛИОТЕКИ: архиви на граѓанска непослушност, Култура за граѓански промени, годишниот фестивал АКТО Фестивал за современи уметности, Уметникот и дикатурата, СКОПЈЕ: Врвна колекција на лични сеќавања 1960 – 2010 вол. 1, презентацијата/ игра Како да се направи фестивал со 100 и со милион евра, предавањето/ презентација Како мојот живот стана културен работник Културните работници ја заземаат сцената и др. Таа само што  што заврши 11 издание на АКТО Фестивалот, оваа година насловено ПОП АП АКТО и моментално работи на неговото продолжување во уште три града во земјава: Скопје, Штип и Тетово и на истражувачкиот проект Кога зградите би зборувале.


Жижиќ/Кожул, Recurring Landscapes
Чифте амам, Национална галерија на Македонија, Скопје

Отворање: 5 мај 2016 во 12.00 часот
Изложбата ќе биде отворена до 19.05.2016

Националната галерија на Македонија премиерно ќе го претстави хрватскиот тандем Дамир Жижиќ и Кристијан Кожул. Нивни дела се дел од колекциите на Музејот на современа уметност во Загреб, Музејот на модерна и современа уметност во Ријека и Куќата Лауба Загреб.

Иако станува збор за тандем на двајца млади автори (1983 и 1975), веќе имаат забележителни успеси како што е инсталацијата Inflatable Realities поставена во јавен простор на платото на Музејот на современа уметност во Загреб заедно со делата на интернационални уметници како што се Мрџан Бајиќ (Mrđan Bajić), Мирослав Балка (Miroslaw Balka), Иван Франке (Ivan Franke) со Патар Мишковиќ (Petar Mišković) и Студио Up, Игор Грубиќ (Igor Grubić), Карстен Холер (Carsten Höller) и Иван Кожариќ (Ivan Kožarić).  
Имаат добиено престижна награда за хрватска современа уметност  Оваа е-адреса е заштитена од спамботови. Треба да ви е овозможено JavaScript за да ја видите. и излагаат на значајни манифестации на современа уметност: 53. Поречко Анале, Биенале на индустриска уметност Labin Art Express XXI и Оваа е-адреса е заштитена од спамботови. Треба да ви е овозможено JavaScript за да ја видите. во Музејот на современа уметност, Загреб. Оваа година се примени на резидентен програм на Styrian-Artist-in-Residence, Грац и на 51. Загребски Салон.

Двоецот Жижиќ/Кожул континуирано го мапира спектарот на фактори на пост-транзициска реалност во кои се открива расчекорот меѓу економско-општествената реалност и нивната презентација преку различни механизми на маркетинг индустријата. Истражувајќи ги просторите на реалноста и нејзината презентација, како и празнините во нивниот расчекор, тие подеднакво ги критикуваат сите спектри на фактори на неодржлива состојба на нештата. Имагинацијата на уметничките трудови подеднакво гради симболи на јадот на реалниот општествен и економски свет, како и симболи на просперитет на презентираниот маркетиншки свет.

Изложбата во Скопје опфаќа опус од истражувачката серијата на два меѓусебно поврзани феномени во контекст на прифатлива репрезентација и генерички искуства кои се условени од маркетингот и глобалната трговија.

Делото Recognizable Landscape (Aquamarine), индустриски претставува инџет отисок на рекламна церада кое прикажува фрагментиран одблесок на Сонцето во базен кое ја покрива целокупната површина на платното. Компјутерски генерираниот пејзаж користи реалност како визуелен темел, создавајки потполно фиктивна глетка понудена на набљудувачот како препознатлив фрагмент на совршено летно искуство.

Cassis Cornuta како за основа користи објект – сувенир за кој се претпоставува дека е купен како спомен на создадените искуства на одредена географска локација за која е врзан објектот. Специфичната школка користена во делото, иако купена во сувенирница на Јадранскиот брег, всушност е вид кој егзистира во Тихиот или Индискиот океан. Не постои директна врска меѓу школката и културното наследство на географската локација на која е купена, освен понудата и побарувачката на глобалната трговија. Природната географска „трансплантација ” на школката ја чини погодна за улогата на генеричко симболички објект лишен од специфичниот идентитет. Во одредена смисла оваа школка е  “tabula rasa” – симболички објект интегриран во иконографијата на глобалниот туризам на кој пак ако му го одземеме специфичното индивидуално искуство допишано при чинот на купување, е всушност сурогат.

Во композиција со другите работи од истата серија уметниците истражуваат спектар на генеричка глетка која поединецот е спремен да ја интегрира во сопственото сеќавање за времетраењето на формирањето на туристичкото искуство.

Во фокусот на истражувањето е моментот на формирање на глобален збир на глетки кои заменуваат автентично доживување. Компензирајќи недостаток на интензитет на лично доживување, туристот позајмува се повеќе сугерирани, но никако доживеани призори и формира психотичен амалгам на доживеаното и недоживеаното, кој во својот поголем или помал процент го дели со други субјекти кои во еден миг потсвесно одлучиле „да надоместат“ дел од сопственото автентично сеќавање – со призори од проспекти.

Делото „Стандард“ се состои од суперпонирани конструктивни елементи присутни во говорот на корпоративната пропаганда (џамбо плакат со димензии на ѕид, ЛЦД монитор). Елементите на делото документираат репликација на процесот на создавање на идеолошки лесно прифатлив контекст на репрезентација, а самото дело го проблематизирање дефинирањето на пожелните родови и расни нормативи како „златен стандард“ на презентација низ медијска репетиција.



Проектен тим
Куратор: Ана Франговска
Организација: Национална галерија на Македонија
Поддржано од: Министерство за култура на Р. Македонија
Партнери: Номад од Загреб, Croatia Airlines

„Ние сите сме сами во ова“

Автори/уметници: Христина Иваноска и Јане Чаловски
Комесар: Маја Наделкоска-Брзанова, в.д. директор на НУ Национална галерија на Македонија.
Куратори: Башак Шенова (Basak Senova) и Маја Чанкуловска-Михајловска



Влијателниот Вaлтер Бенjамин, чија луцидна теоретска мисла е сеуште актуелна, ќе каже: - Да се артикулира минатото историски, не значи да се признае на "начин на кој навистина се случило". Тоа значи да се придржуваме до меморијата која ќе блесне во момент на опасност. Историскиот материјализам тежнее да ја задржи онаа слика од минатото, која неочекувано му се појавува на човекот кога тој ќе се издвои од историјата во момент на опасност. Опасноста влијае, како и врз содржината на традицијата, како и врз оние кои ја восприемаат. Затоа, во секоја ера мора да се направи обид да се оттргне традицијата од конформизмот кој стреми да ја надвладее.


Оттука, во контекст на пошироката тема на претстојното издание на Венециското Биенале 2015 насловено „Сите иднини на светот“, која се осврнува токму на Бенjаминовото толкување на делото на Пол Кле и неговиот Ангелус Новус (како претстава на ангелот на историјата и неговото реинтерпретирање денес), делото „Ние сите сме сами во ова“ ги поставува прашањата за одговорноста на поединецот, апликативни врз локалниот, но и врз „состојбата на работите“ и „изгледот на нештата“ (според кураторот Okwui Enwezor) во поширокиот глобален контекст.


„Ние сите сме сами во ова“ на уметниците Христина Иваноска и Јане Чаловски кои соработуваат уште од 2000 година, е мултидициплинарен ликовен зафат кој ја тематизира претставата за вербата, како емотивна и интелектуална состојба, и своевидна современа социо-политичка аномалија. Проектот е пред се истражувачки и создаван во повеќе етапи, и произлегува од силен интерес кон идејата за реактивирање, или пак реанимирање, на нови релации кои произлегуваат од реконтекстуализирање на сликарското дело на анонимниот автор од црквата од XII век „Свети Ѓорѓи“ од Курбиново (видена како предзнак за идејата на истражувачки центар) во дијалог со современите концепти за истражувачка, концептуална и концепт-базирана уметност. 


Во овој проект Иваноска и Чаловски и нивните тематски определби – иконографијата и јазикот, архивираното и недокументираното, научното наспорти вернакуларното - изворното познавање на нештата, се во самата срж на проектот и го прават несекојдневно визуелно и интелектуално искуство за гледачот кое јасно комуницира со својот современо концептуализиран ликовен јазик. Двајцата уметници во своите изложени дела се занимаваат со вербата (или немањето верба како современа аномалија?), која не се задржува на религиозното верување, туку на преиспитување на сопствените вредности и своите верувања. Се појавува прашањето како и во што можеме да веруваме денес и каква е улогата на уметноста во однос на вербата? Цртежите и објектите на Чаловски на пример, кои се базираат врз записи на американскиот уметник Пол Тек претендираат да ја претстават личната борба на уметникот низ три аспекти: продукцијата на сопствените дела, задржувањето на вербата во делата, и прилагодување на очекувањата за тоа како ќе бидат прифатени, третирани и разбрани истите од публиката.


Сепак, делото на Иваноска и Чаловски е особено актуелно и отворено по однос на прашањата кои освен што се функционални во светот на уметничката експертиза и практика, се прошируваат надвор од границите на истата, во реалниот живот. Во контекст на поширокиот проект на Венециското Биенале, каде идејата за изложбата се поставува во вид на сцена, во рамки на која ќе бидат истражувани историски и аисториски тематски проекти, ова дело претставува историска траекторија од гласови, која без разлика дали е низ говорот на зографот од Курбиново, или оној на Симон Веил, Лиз Иригаре или Пол Тек, низ референтен ликовен јазик ги третира причините, потребите и конвенциите (како и начините на кои поединецот пристапува за да ги избегне истите) за верувањето адресирано до уметнички, активистички, социјални, колективни, но и индивидуални засегнатости.


Самата инсталација е налик на простор во кој архитектонски и математички е отсликана димензијата на црквата во сразмер 1:2. Трите ѕида од инсталацијата кореспондираат со јужниот, источниот и северниот ѕид на црквата (западниот е изоставен бидејки го симболизира влезот во инсталацијата). Истите се изработени од дрвена конструкција која наликува на функционален модел/ прототип за простор кој е ослободен од постоечка ѕидна конструкција. Трите ѕида се употребени за насликување на првото дело -  ѕиден цртеж во минималистичката форма кој го отсликува фрескописот во црквата. Овој цртеж е изведен во современа технологија која сепак е информирана од стариот начин на цртање на основите во црквата, со малтерна основа, а потоа апликација на пигмент. 


Во ѕидниот цртеж се инкорпорирани поединечни дела на двајцата автори во форма на текст-базирани цртежи, конструкции, објекти. Хартиените конструкции  на Иваноска се создадени директно во дијалог со списите на Симон Веил (Simone Weil, 1909-1943) која e француски филозоф од еврејско потекло, христијански мистик и политичка активистка, и Лис Иригаре (Luce Irigaray, 1930-), француска феминистка, филозоф и културен теоретичар од белгијско потекло. Нивните гласови се испреплетени и прочистени, сведени до знак, симбол на една внатрешна борба. Симон Веил ја преиспитува својата вера во Бога сметајќи дека е тоа лична определба и пат низ кој се оди сам и заради кој не ѝ е потребна поддршката од католичката црква ниту крштевањето, како институционален чин, за да ja осигура нејзината светост. Делата на Лис Иригаре на некој начин ја објаснуваат емоционалната и необјаснива (љубовна) релација со Бог кои ги надополнуваат исказите на Симон Веил. Во нејзиниот текст  “La Mystérique” од нејзината книга Speculum de l’autre femme (1974), таа ја преиспитува посветеноста на жената кон Бога, прашувајќи се: Но ако човек не е повикан, како да се справи со ова, дури и да поседува страст за вакви потфати?


Цртежите и објектите на Чаловски се однесуваат на поетиката во размислувањата и преписките на американскиот уметник Пол Тек (Paul Thek, 1933-1988) како и на ликовниот јазик добиен преку физичко отстранување на сликите од иконите. Пол Тек, кон кој Чаловски негува долгогодишен интерес, е значаен по неговите спиритуални дела создадени во седумдесетите години од минатиот век во Европа, и неговиот однос кон учењето на мистикот Мастер Екарт. Тек е заслужен за етаблирање на она што денес го нарекуваме инсталациска уметност и временски-детерминирана уметничка практика и отфрлање на воспоставените постулати на „одржливост“ на делото во контектст на институционалната рамка. Додека неговите дела се славени, истовремени истите се и исфрлани од музеите кои не можеле или пак не сакале да најдат начин истите да опстанат. Чаловски има создадено серија на цртежи и писма кои се базирани на најдени и досега необјавени лични белешки на Пол Тек. Белешките се откриени во колекцијата на Егидио Марзона (Egidio Marzzona), во Берлин, во 2013 година.


Споредбено со Тек, Зографот во Курбиново не ги усвојува во целост основите на византиската естетика, која е доминантна во визуелниот јазик на живописите во православните цркви, туку создава нов стил кој влече свои корени и од старомакедонската орнаментика на словенските кирилски ракописи. Заради анонимноста на авторот и непостоење на друга црква на територијата на Македонија живописана во истиот стил, идентитетот на зографот може до некаде да се деконструира само врз основа на овој споменик, па некои историчари ќе забележат дека тој бил многу култивиран и суптилен со префинет дух, но во исто време спонтан, импулсивен и непредвидлив. Токму оваа негова двојност меѓу крајната префинетост и максималната експресивност е пресликана во неговиот израз во кој доминира експресијата изразена преку самата линија, нагласената издолженост на телата која им дава елеганција и префинетост, и богатството на облеката, а особено драперијата која е разгранета како да била под под силовит налет на ветер и осамосталена во својата колоритна дефинираност. Она што тој ќе го создаде за некои експерти ќе претставува последно цутење на тој драгоцен 12 век од кој ќе се изроди една нова уметност.


Пресликувањето на живописаните ѕидови, каде местата на постоечките сочувани фрески се претставени само со златна боја, од една страна му дава ново световно значење на просторот, но од друга страна анулирајќи ја визуелноста на сликата која го одвлекува вниманието, не наведува да се замислиме колку само било значајно тоа сојузништво на црквата и зографот, т.е. институцијата и уметникот. На црквата и треба визуелниот јазик преку кој се претставуваат клучни сцени и личности од светите книги за да им ја доближи религијата на верниците, а зографот е оној кој изнаоѓа начин да се изрази себе си дури и во овој каконизиран простор на вертикали и хоризонтали. 

Повеќе артикли...


Видео содржини

Верата на нашите татковци - Евхаристија

Авг 04, 2018
Верата на нашите татковци Тема: Евхаристија - Света Причест 11.03.2018

Во продажба е новиот број на Премин 127/128

Јун 05, 2018
„И сега, убеден сум дека тој на небото принесува жртва за нас и се моли за сиот народ (иако нѐ остави, сосема не нѐ напушти), а јас – Григориј, полумртов, полуосакатен, оттргнат од великото…

Поуки од Светите Отци

krusevoexport

Наука и Култура

Август 27, 2018

Секуларизмот и религиозното образование во Европа

Секуларизмот во груба смисла на зборот се сфаќа или дефинира како одвоеност на Црквата од државата, а сето тоа со цел да се избегнат негативностите поврзани со теократското државно уредување, во смисла на скратена слобода на изразување и ограничена слобода на…
Август 12, 2018
klaudija

Македонскиот е најстар кодиран јазик со најстара азбука, а словенското име е накалемено подоцна

Клаудија Лутовска Да се повика на историска одговорност кон сите домашни и светски фалсификатори е должност на сите кои живееме во ова време, во кое, сите тие влијанија се свирепи удари врз Македонскиот народ, неговото постоење, постоење на Македонскиот…

ПРАВОСЛАВИЕТО ВО РУСИЈА: Русите биле покрстени со книги кои им ги испратил Цар Самуил

katedrala_moskva
Притоа, имајќи предвид и некои историски околности, како и улогата на Самуиловата држава…

Што ќе ми е да го знам македонскиот јазик кога нема да живеам тука, рече средношколец и доби аплауз од цел клас

Авг 01, 2018 Друго од култура 263
Во 20 години колку што предавам, се менуваа програми и учебници, а не беше организирана…

Или кирилица или казна милион динари

Авг 01, 2018 Литература 177
kirilica
Подготвил: Тамара Гроздановски Новиот закон предвидува кирилиско писмо да има апсолутна…

Беседи

БEСEДА за тoа какo грeшницитe гo примаат лoшиoт а нe дoбриoт

БEСEДА за тoа какo грeшницитe гo примаат лoшиoт а нe дoбриoт

Кoј e тoј другиoт кoј ќe дoјдe вo свoe имe и кoгo грeшнитe луѓe пoлeснo ќe гo примат oткoлку Христа Гoспoда? Тoа e oнoј кoј нe нoси крст и нe...

   Митрополит Антониј Сурожски - Рождество на Пресвета Богородица

Митрополит Антониј Сурожски - Рождество на Пресвета Богородица

Секој празник на Mајката Божја е чиста радост; тоа е радост не само заради љубовта Божја кон нас, туку и радост заради тоа што земјата – нашата едноставна, родна, обична...

БEСEДА за силата и мисијата Христoва, какo штo прoрeкoл Исаија

БEСEДА за силата и мисијата Христoва, какo штo прoрeкoл Исаија

Духoт на Гoспoда e врз Мeнe. Зoштo Oн тoа гo гoвoри кoга e рамeн на Духoт какo и на Oтeцoт? Заради свeдoштвo на луѓeтo, какo штo тoлкува св. Златoуст. Нe...

протоереј Драган Јанковски: Петнаесетта недела по Педесетница

протоереј Драган Јанковски: Петнаесетта недела по Педесетница

Aко треба да дадеме најкратка дефиниција и најверодостојна карактеристика за науката на Господ Исус Христос и христијанството воопшто, треба да речеме дека тоа е љубов. Можат да се дадат и...

Митрополит Николај Месогејски:Зошто мене, Боже мој? (прв дел)

Митрополит Николај Месогејски:Зошто мене, Боже мој? (прв дел)

Бурата на лекарските прегледи ја заменува бомбардирањето со неодговорените „зошто“. Зошто, Боже мој, толкава болка? Што згрешило ова невино создание? Зошто моето дете, кое ми се чини дека е најдоброто,...

Николај Митрополит Месогејски: Зошто мене, Боже мој? (втор дел)

Николај Митрополит Месогејски: Зошто мене, Боже мој? (втор дел)

Такви многубројни „зошто“ излегоа и од устата на многустрадалниот Јов, или од перото на повредениот Давид, двајца луѓе на кои трагичната смрт на нивните деца им го запечати поминувањето низ...

Свети Григориј Палама: Беседа на Преображението

Свети Григориј Палама: Беседа на Преображението

На Гората имало осум, но се гледале само шестмина: тројца – Петар, Јаков и Јован, кои се искачиле заедно со Исус, ги виделе како со Него стојат и разговараат Мојсеј...

БEСEДА Цeлата глава ви e вo рани, и цeлoтo срцe ви e изнeмoштeнo (Иса. 1:5).

БEСEДА Цeлата глава ви e вo рани, и цeлoтo срцe ви e изнeмoштeнo (Иса. 1:5).

И пoтпадналe вo бeзизлeзeн мрак на идoлoпoклoничкитe заблуди. А oд лудoриитe на главата срцeтo изнeмoштeлo. Срцeтo пoтeшкo сe oддвoјува oд Бoга oткoлку главата; нарoдoт пoтeшкo сe oддвoјува oд Бoга oткoлку...

БEСEДА за нeблагoдарнoста штo нe e видeна и мeѓу живoтнитe

БEСEДА за нeблагoдарнoста штo нe e видeна и мeѓу живoтнитe

Кoга вoлoт, кoјштo нe збoрува, знаe кoј му e гoспoдар и кoга магарeтo знаe чии сe јаслитe oд кoи сe храни, какo чoвeкoт кoј збoрува да нe знаe за Бoга,...

« »

Најново од култура

Православен календар

24/09/2018 - понеделник

 Св. мч-чки Минодора, Митродора и Нимфодора,Преп. Теодора Александриска;

преп. Силуан Атонски; прeп. Eфрoсиниј гoтвач

Правила и одредби на Православната Црква за постот
Православен календар за овој месец - МПЦ

Тропар

Тропар  на светата Христова подвижничка Теодора Александриска 11 септември / 24 септември 2018

Тропар на светата Христова подвижничка Теодора Александриска 11 септември / 24 септември 2018

Блажена света мајко Теодоро,о света подвижничке Христова,благодатта покајание ти подари,мудро пустината ја искористи,

Тропар на св. мч-чки Христови Минодора, Митродора и Нимфодора 10 септември / 23 септември2018

Тропар на св. мч-чки Христови Минодора, Митродора и Нимфодора 10 септември / 23 септември2018

Подвижнички, свети девственички,разум за вишно познание добивте,дар за расудување примајки,Неразделната Пресвета Троица пример за вашата волја постана,

Тропар на св. Јоаким и Ана  9 септември / 22 септември 2018

Тропар на св. Јоаким и Ана 9 септември / 22 септември 2018

Оние кои благодатно праведни беа по законот, Јоаким и Ана, младенец од Бога даруван ни родија.Затоа денес светло торжествува и...

Добредојде Православие.мк

Духовни поуки: „Помоли се за мене“

Со Бога зборувај многу, а со луѓето малку; ако во Божјиот закон се подучуваш - ќе успееш и во едното и во другото. Повеќе...

Последни коментари

Почаевско чудо

Ако некој се помоли од сето срце, тогаш Господ ќе му помогне и ќе го поправи и ќе продолжи по патот на вистината. Во една од посетите на Почаевска Лавра, јас станав сведок на прекрасно чудо, кога пред мои очи се исцели жена која педесет години не можеше да оди бидејќи имаше извиткани нозе. Повеќе...

Архимандрит Георгиј Капсанис

Личноста на архимандритот Георгиј ќе остане во вечно паметење во срцата на оние што го запознале, но генерално и во целата Православна Црква, затоа што преголеми се неговите заслуги за чистотата на верата и за автентичното живеење според неа..Повеќе...

Митрополит Струмички Наум - Да пораснеме барем до Стариот Завет

И не само што немаат туку се и очигледна пречка за влез во Царството Небесно, и пречка да се сфати и пренесе неговата идеја и порака. Повеќе...

Епископ Тихон Шевкунов: „НЕСВЕТИ, А СВЕТИ“

Несвети, а свети. Луѓе, кои навидум живееле во нашето секојдневие, се соочувале со проблемите со кои ние се судираме, боледувале од болести од кои ние боледуваме, често осудувани од околината, а сепак, не биле секојдневни. Луѓе, кои не се на иконите, но го предавале животот од иконите во сите нивни дела, зборови, мисли. Луѓе, за кои тишината прозборила дека се свети.  Повеќе...

Протоереј Андреј Ткачев: Примете, јадете

 

Во Рајот Господ им рекол на луѓето да не јадат од дрвото на познанието. А злиот лукавец велел – јадете. Христос вели „јадете“, „пијте од Неа сите“, а злиот говори: „не јадете“, „недостојни сте“, „потребно е долго и тешко да се подготвувате“. Повеќе...

Арх. Калиник Мавролеон: Монологот БОЖЈИ

 

Те гледав кога се разбуди угрово. Чекав да ми кажеш два-три збора, да се заблагодариш за се што ти се случува, да побараш мое мислење за се што треба да правиш денес. Повеќе...

Поуки на грузискиот Старец Гаврил Ургебадзе за последните времиња

 

„Ѓаволот има 666 мрежи. Во времето на антихристот луѓето ќе очекуваат спасение од космосот. Тоа ќе биде и најголемата замка на ѓаволот: човештвот ќе бара помош од вонземјаните, не знаејќи дека тоа се, всушност. – демони.“ Повеќе...

Св.Јован Шангајски - БДЕНИЕ

 

Стојте цврсто на духовна стража, затоа што не знаете кога Бог ке ве повика кај Себе. Во вашиот земен живот бидете секогаш подготвени да му положите сметка. Внимавајте непријателот да не ве фати во неговата мрежа, да не ве измами и предизвика да паднете во искушение. Повеќе...

За Моето име

Взбранной Воеводе победительная