Духовен Азбучник

Но, и тие што пишуваа за животот на Светиите и ги објавија нивните слова, го сторија тоа со таа цел. Исто така, и душата којашто Бог така ја има создадено, ако нема слух за возвишените и за созерцание достојни слова, станува сонлива и безгрижна.Само преку вакви раскажувања, преку читања

Големо значење има и неговата гостопримница под ведро небо во Панагуда, во кои се наоѓале „свечените фотелји“ (дрвени цепеници) каде што внимателно го слушале старецот како говори за некоја тема и неочекувано ги засмејувал слушателите со некоја негова досетка за која ненамерно тие би се сетиле и на познатите зборови од Старечникот за ловецот и Антониј Велики.

Вреди да се води една таква борба, за да би можеле и да ги почувствуваме догмите свои, догмите на Црквата, догмите Божји, зашто нема да спознаеме обични човечки нешта: ќе Го спознаеме Бога. Догмите не се одредени од мнозинството на гласови на некои собири кои се наречени Собори, туку од Духот Свет.

Светла седмица, старецот благослови на бдението да бидам замонашен. Бев приведен пред олтарот и започна чинот. Во делот кога се спомнува новото монашко име го слушнав името Климент. На крајот од монашењето, старецот се обрати со следниве зборови:
Со голема благодарност кон Распнатиот и Воскреснатиот Господ, вечерва го извршивме потстригот на нашиот брат, монах Климент. Кај братот гледаме...

 Ако искуствено не ја знаеме својата теологија, секој од нас верува на поинаков начин, па немаме една иста нарав, не живееме на ист начин и затоа не чувствуваме меѓусебно единство. Кога сите имаме иста догма, во Црквата постои длабоко и внатрешно единство. Поради тоа, Црквата ги одлачувала од своето тело...

Светите Отци ни кажуваат дека како што продолжуваме да се молиме, да ги живееме Заповедите, одиме во Црква и го слушаме нашиот духовник, можеме да очекуваме да бидеме ослободени од неодлучност, вознемиреност, и двоумење. Нашата волја станува посилна. Можеме да очекуваме да бидеме достапни за другите на начини на кои поинаку не би можеле да бидеме,...

Токму затоа да го пренесеме во својот живот она што преподобните Отци го кажуваат за монашкото устројство на животот, кое е двострано: согледување (теорија) и дело (пракса). Што во монашкиот живот е согледувањето (теоријата?) Можно е некој да биде потстрижен за монах, а да се занимава, грижи и вознемирува за многу работи. Но како во тој случај да Го најде Бога?

Но зошто да стапам во брак? Бидејќи бракот е влегувањето на Бога во мојот живот. Бракот значи Тајна „во Христа и во Црквата“. Таа моја заедница не ме поврзува со мојот брачен другар – ме поврзува со Бога. Јас престанувам да бидам една индивидуа, и мојот брачен другар престанува да биде друга индивидуа, се укинуваат лицата и имињата, и ние стануваме едно тело:...

Бајкерот си заминал на својот „Харлеј-Давидсон“, но наскоро преживеал ужасна несреќа, во која ги изгубил нозете. На крај, младиот човек се вратил во „старото друштво“, кои завршиле во полуразрушен дом со ниска кирија. Тој дом се наоѓал во запуштениот дел од градот, каде што престапноста била доста развиена. Една вечер, кога тој и неговите другари особено енергично се предале на алхохол и наркотици,...

Тука, кај твоите мошти, со љубов ги целиваме и те повикуваме, драг професоре – наш светителу, моли Го Христа Бога да ги спаси нашите души. Свет отец Гавриле, моли Го Бога за нас.Му благодариме на отец Исак, кој ни ги дополни сознанијата за чудотворноста на отец Гаврил и за неговата канонизација за светител, која била во тек.

Како се станува христијанин во современиот свет? Да се биде христијанин, во извесна смисла е многу едноставно. Христијанин - тоа е ученик и Христов другар. Овие поимања се сродни, но помеѓу нив постои разлика. Од една страна, ние сме Христови ученици, Негови следбеници и должни сме да учиме за Него преку Евангелието, за она во што Тој верува, за она во што Тој поучува.

Ме испраќа до портата манастирска за дома. Одам десет чекори, не се вртам, а нешто ми вели: „обѕирни се назад“. И во тој миг, го гледам со кренати раце – како да слегува оган од небото. „Брат Живко, не се врти, оди напред, ајде продолжи!“, ми вели. Продолжувам, и повторно исто, сѐ додека не ме сокри од неговите раце. Ама тоа е видливо, а тој останува и понатаму со мене, сѐ додека нѐ грее. 

Нашето барање преку усрдност и молитва, преку ревносно служење на Бога и престојување во Него, претставува само обично тропање пред вратата на Бога. Неговите патишта се мошне разновидни и несознајни. Човекот е должен да тропа со труд, вера, пост и молитва. Само да тропа обично и просто, еднаш, двапати или повеќепати, па да застане и да чека.

Обично, мало, секојдневно, како-божем безопасно -нетрпение.
А всушност ,токму тоа -е нашиот НАЈГОЛЕМ,НАЈТЕЖОК, оној ,,ОРИГИНАЛЕН,, ГРЕВ!
Причина на се што подоцна ќе упропастиме, издадеме, уништиме, оскрнавиме, отфрлиме,..заборавиме.

Без НЕА ни опростување на гревовите не можеме да добиеме, а не пак некое друго "наше" право. Зошто ние не си ставиме фластер на нашите усти? И да ја помолиме Пресветата да ни се прости за секој наша непромисленост и грев. Запамтете по Нејзините молитви се држи сеуште овој град. Пресвета Богородице, спаси не!

Светите Отци укажуваат на различните степени на нашата мисловна борба, пропратена или со нашата победа, или со нашиот пораз. Пред сè, тие укажуваат на претставениот предмет – предлог, а потоа негово примање – одобрување, потоа негово прифаќање – согласност, потоа – поробување од него, и на крајот – страст.

Го одбивам стариот човек и се борам од себе да ги искоренам сите грешни и егоистички страсти, својот егоцентризам и самољубие. А, облиците на самољубието се следните: маловерност и неверност, рамнодушност кон ближниот, и уште полошо, искористување на ближниот, телесните наслади и обожувањето на телото,...

Душевните искушенијата кои по Божјо допуштение доаѓаат кај луѓето можеме да ги групираме вака: демонски искушенија кои ги надминуваат границите на душевните сили; одземање на мудроса која луѓето ја поседуваат, чувствување на блудни мисли во себе кои доаѓаат поради смирување на нивните страсти, желбата се да биде поставено по сопствената волја,...

Благодарете му, браќа, на божественото милосрдие за тоа што ви даде безбедно да ја достигнете половината на Четириесетницата. Но за овој дар достојно да Му заблагодарат можат само оние кои се труделе да живеат така како што бевме поучени во почетокот на Четириесетницата, односно оние кои се грижеа да испросат за себе отпуштање на гревовите со секојдневен пост, дела на милосрдие и посетување на богослужбите.