логоFacebookTwitterYouTubeeMail

jovan-ruski1


Житие на Светиот праведен Јован Руски Исповедник

Sveti_Jovan_Ruski_1.jpg

Светиот исповедник Јован Руски се родил околу 1690 година во Мала Русија, денешна Украина. Уште од мал бил воспитан во побожност и љубов кон Црквата Божја. Кога станал полнолетен го викнале во војска. Служел како обичен војник во армијата на Петар Први и учествувал во Руско-турската војна. За време на војната во 1711 година, Јован и останатите војници биле заробени од Татарите, кои го продале на заповедникот на турската коњаница. Тој го однел заробеникот во своето живеалиште во Мала Азија, во селото Прокопиј (на турски: Уркјуб) во близина на Кесарија.

Турците настојувале заробените војници-Христијани да ги преобратат во ислам. Некои успевале да ги преобратат со наговарање и соблазнување, но оние што биле со поцврста вера, биле сурово тепани и мачени. Во својата заблудена ревност, Турците, исто така ги грабале Христијанските деца и ги одгледувале и воспитувале како турски војници-јаничари. Прокопиј бил војничкиот камп на тие јаничари кои ги мразеле Христијаните, и новиот затвореник станал предмет на нивното исмевање. Свети Јован не го прелагале ветувањата за овоземни добра, туку храбро ги поднесувал суровоста, понижувањата и биењето. Неговиот господар ага често го мачел, надевајќи се дека неговиот слуга ќе го прифати мухамеданството. Меѓутоа, Свети Јован решително се спротивставувал на волјата на својот господар и велел: „Ниту со закани, ниту со ветувања на богатства и наслади не можеш да ме одвратиш од мојата вера. Како Христијанин се родив и како Христијанин ќе умрам“. Смелите зборови на овој исповедник, неговата постојана вера, неговата храброст и праведниот живот го смириле суровото срце на агата и срцето на неговата жена, која му понудила соба близу шталата. Агата престанал да го мачи и да го навредува својот заробеник, не барајќи веќе од него да се откаже од Христа, а единствено што барал е да се грижи за добитокот и да го одржува редот во шталата, во чиј агол се наоѓала постелата на преподобниот Јован, бидејќи не ја прифатил понудата за собата.

Овој угодник Божји му служел на својот господар од рано наутро до доцна навечер, совесно исполнувајќи ги сите негови заповеди. Босоног и полугол, ги извршувал своите обврски и за време на зимското студенило, и за време на летната жега. Гледајќи ја неговата усрдност, останатите слуги често го исмевале, но праведниот Јован никогаш не се гневел заради тоа. Напротив, секогаш кога можел им помагал во работата и ги тешел во несреќите. Искрената добродушност на Преподобниот го смилостивила срцето на агата, но и на останатите слуги. Агата стекнал голема доверба во него, така што му предложил како слободен да живее каде ќе посака. Меѓутоа, Преподобниот избрал да остане во аголот во шталата, каде секоја ноќ можел да се осами на молитва со Давидовите Псалми, кои непрестајно ги изговарал, укрепувајќи се во добродетелите и во љубовта кон Бога и луѓето. Јадел мошне малку, а кога требало да се причести со Светите Тело и Крв Христови, тајно заминувал на сеноќно бдение во храмот на Св. Георгиј, каде коленичел и се молел до рано наутро. Преподобниот Јован продолжил да му служи на агата како и порано, и без оглед на своето сиромаштво, секогаш им помагал на бедните и болните, делејќи ја со нив својата скромна храна.

Sveti_Jovan_Ruski_1.jpg

Кивотот со моштите на Свети Јован Руски

Поради подвигот на Светиот Јован, Господ го благословил и агата, и тој станал еден од најбогатите и најмоќни луѓе во Прокопиј. Агата сфатил дека сето тоа е поради Св. Јован и не се стеснувал тоа да го исповеда и пред своите сограѓани.

Еднаш, додека агата бил на аџилак во Мека, неговата жена седела дома. Таа ги повикала своите пријатели и роднини за да се молат за неговото безбедно враќање дома. Додека им бил сервиран пилав за јадење, господарката му се обратила на Св. Јован, кој служел на масата, велејќи: „Колку би бил задоволен, Јоване, твојот господар да беше сега тука и да јадеше од овој пилав заедно со нас!“ Пилавот му била омилена храна на агата. Желбата за најдобро на својот господар и верата во Божјата сила го натерале Јован да побара од господарката чинија со пилав, велејќи дека ќе му ја испрати на својот господар во Мека. На тоа гостите почнале силно да се смеат. Сепак, господарката му дозволила да земе една чинија со пилав, мислејќи дека ќе го изеде тој самиот, или, пак, ќе го даде на некои сиромашни Христијани, како што и обично правел. Јован ја зел чинијата и отишол во шталата. Паѓајќи на колена тој горешто и од сета своја душа се помолил на Бога за Он да му го испрати пилавот на неговиот господар. Во својата простодушност блажениот бил совршено уверен дека Господ ќе му ја услиши молитвата и дека пилавот на некој натприроден начин ќе стаса до Мека. Јован верувал и не се сомневал и воопшто не се двоумел, според зборовите Господови, дека Господ ќе му ја исполни молбата. Како што вели големиот подвижник, преподобниот Исак Сирин: „Овие натприродни знаменија им се даваат само на простодушните по разум, но истовремено и најсилните во надежта“. И навистина, чинијата со пилавот чудесно исчезнала од пред очите на Св. Јован. Блажениот коњушар се вратил кај господарката и ѝ соопштил дека јадењето е испратено во Мека. Кога го слушнале тоа, гостите се насмеале и помислиле дека Јован сам го изел јадењето и само на шега им кажал дека му го испратил на господарот.

io-ru01

Но колку се запрепастиле сите во домот на агата, кога тој по извесно време се вратил од Мека и со себе ја донел домашната бакарна чинија! Само блажениот Јован не се зачудил. На своите домашни агата им го раскажал следново: „Еднаш (а било тоа во времето на споменатата гозба) јас се вратив од џамијата во домот во кој престојував. Влегувајќи во собата, која беше заклучена, најдов на масата чинија со пилав. Се чудев, размислувајќи кој би можел да ми ја донесе. Не можам да сфатам на каков начин била отворена заклучената врата. Не знаејќи како да го објаснам овој чуден настан, со љубопитство ја набљудував чинијата, во која чадеше уште топлиот пилав, и на свое големо изненадување, забележав дека на неа е изгравирано моето име, како и на сите други бакарни садови во нашиот дом. И покрај душевната возбуда, поттикната од оваа случка, го изедов пилавот со големо задоволство. И ете, ви ја донесов чинијата. Таа е навистина наша. Никако не можам да сфатам како се најде во Мека и кој ја донесе“. Сите домашни на агата биле запрепастени од неговото кажување. Жената, пак, му раскажала како Јован побарал една чинија со јадење, ветувајќи дека ќе ја испрати во Мека, и како сите гости му се смееле на неговите зборови. Се покажало дека Блажениот воопшто не се шегувал и дека сето тоа навистина така и се случило.

Веста за ова чудо се раширила низ цело село и околината. Во тоа време праведниот Јован како и претходно му служел на својот господар, и покрај својата беда, секогаш им помагал на оние во неволја и на болните, делејќи ја со нив својата оскудна храна. Со својот свет живот тој им станал мил на Турците и тие со восхит почнале да го нарекуваат Вели, што значи Светец. Сите, и Турците и Грците почнале да го почитуваат Јован како праведник, возљубен од Бога. Гледале на него со страхопочит и уважување. Никој повеќе не смеел да го навредува рускиот слуга. Господарот и неговата жена се грижеле за него уште повеќе го молеле да премине од шталата во нивниот дом, но светиот одново одбил. Тој продолжил да живее по старо, подвизувајќи се во молитва и грижејќи се за животните на својот господар, совесно исполнувајќи ги сите негови желби. Ноќите ги поминувал во молитва и псалмопеење, според зборовите Господови: Дајте го царевото на царот, а Божјото на Бога (Мт. 22, 21).

Пред крајот на својот макотрпен и подвижнички живот, преподобниот Јован се разболел. Тој лежел на сеното во шталата, каде стекнал светост во молитвите и умртвување на плотта Христа ради, Кој заради нас стана човек и претрпе крстна смрт од љубов кон нас. Чувствувајќи дека му се приближува крајот, Св. Јован повикал свештеник за последен пат да го благослови пред исходот на неговата душа. Свештеникот ги понел Светите Тајни, но бидејќи се плашел од фанатизмот на Турците, просветлен од Бога, ги скрил во шуплина со восок која ја издлабил во едно јаболко, и на тој начин безбедно ги предал на светиот Јован. Преподобниот Го прославил Бога, се причестил и ја предал својата душа на ден 27 мај 1730 година. Кога му било јавено на агата дека Јован се упокоил, тој ги повикал свештениците и им го предал телото за да биде погребано според Христијански обичај. Исто така, тој им дал и скапа облека за да се покријат моштите. На погребот се собрале речиси сите христијани кои живееле во Прокопија и тие го испратиле телото на праведникот до христијанските гробишта.

Sveti_Jovan_Ruski_2.jpg

Нетлените Мошти на Свети Јован Руски

По три години на неговиот гроб се појавила некаква чудесна светлина која сите можеле да ја видат. Исповедникот на св. Јован на чудесен начин, во сон, бил известен дека моштите на Св. Јован се нетрулежни. Наскоро светите мошти биле пренесени во храмот на Св. Великомаченик Георгиј и биле положени во посебна гробница. Новиот угодник Божји набрзо се прославил со безбројни чудеса, кои се прочуле до најоддалечените градови и села. Верните Христијани од сите краеви доаѓале во Прокопиј за се поклонат на моштите на преподобниот Јован Руски, и благодарејќи на неговите свети молитви, бивале удостоени со чудесни исцеленија. Новиот Светител не го почитувале само православните Христијани, туку и Ерменците и Турците, кои молитвено му се обраќале: „Слуго Божји, нека не нѐ напушта твојата милост!“

Sveti_Jovan_Ruski_3.jpg

Поклонение на Моштите на Св. Јован Руски

Во 1832 година, кога против турскиот султан Махмуд II во Египет се кренал Ибрахим-паша, се случил следниов настан. Како што војската на султанот се приближувала кон Прокопиј, жителите на селото, претежно јаничари непријателски настроени кон султанот, не сакале да ја пропуштат армијата. Христијаните, исплашени од одмазда на султанската војска, не се согласувале со тоа. Но, бидејќи малцинство, тие не можеле да направат ништо, тие се спасувале со бегство, криејќи се во околните пештери и села. Дома останувале само престарените и изнемоштените. Военоначалникот влегол во Прокопиј како непријател.

scan0005

Војниците ги ограбиле не само куќите, туку и црквата на Св. Георгиј. Кога ја отвориле гробницата на Св. Јован и не нашле во неа никакви скапоцености, тие со гнев ги фрлиле светите Мошти во дворот и сакале да ги запалат за да ги понижат Христијаните. Откако собрале дрва, запалиле оган и во него ги фрлиле светите Мошти, но на нивно големо чудо, моштите повторно се нашле во црквата. Не вразумувајќи се од ова чудо, тие повторно ги изнеле и ги положиле во огнот, но огнот не се допирал до Светињата. И тогаш војниците го виделе Јован жив, со гневен изглед, застанат среде огнот, жестоко заканувајќи им се со зборови и раце, поради нивната дрскост. Тогаш Турците веќе не издржале и во ужас се разбегале, оставајќи ги не само моштите на Светијата, туку и сѐ што ограбиле во Прокопиј.

Следниот ден, неколку стари Христијани дошле во црквата и го нашле телото на Светиот цело, среде изгорениот јаглен и пепел. Тоа било поцрнето од чадот и саѓите, но било, исто така благоухано и нетлено. Верниците ги вратиле во гробот моштите на Светиот.

Некаде околу 1862 година една благочестива жена го видела на сон Св. Јован како го држи в раце покривот на селското училиште. Следниот ден во храмот, после Божествената Литургија, таа почнала да им раскажува за сонот на своите соселани. Не успеала ни да заврши, кога се слушнал страшен тресок. Сите од страв побегнале од црквата и со ужас виделе дека покривот на училиштето што било наспроти црквата, се урнал.


Sveti_Jovan_Ruski_4.jpg

Литија со Моштите на Св. Јован Руски

Сите луѓе се собрале, бидејќи внатре биле сите деца од селото! Надвор од себе тие почнале да го креваат урнатиот покрив и – о чудо! – сите деца излегле од урнатините живи. Се покажало дека децата, биле предупредени од Светиот секунди пред да падне покривот, и сите успеале да се сокријат под клупите. Ниедно од децата не било повредено.

Во 1881 год., дел од моштите на преподобниот Јован, руските монаси ги пренеле во рускиот манастир на св. Великомаченик Пантелејмон на Света Гора. Во тоа време, угодникот Божји чудесно ги спасил од опасно патување. Благодарејќи на паричната помош на овој манастир и прилозите од жителите на Прокопиј, во 1886 година започнала изградба на нов храм, бидејќи храмот на св. Великомаченик Георгиј, каде се наоѓале моштите, бил многу стар.

Sveti_Jovan_Ruski_5.JPG

Црквата во која почиваат Моштите на Свети Јован Руски

После страшниот пораз на Грците во војната со Турците, грчкото население било подложено на сурови насилства и на најгруб начин протерано од Турција, со т.н. Договор за размена на население. Во 1924 година Христијаните од Прокопиј пристигнале на островот Евија и создале нова населба – Нов Прокопиј. На тргнување тие тајно ги зеле на еден брод и моштите на Св. Јован и ги сокриле во бродското складиште. Меѓутоа бродовите, неочекувано застанале на островот Родос, се свртеле на спротивната страна и останале неподвижни сѐ додека на Моштите не им била оддадена достојна почит. Најпосле капетанот бил известен за Моштите и со негова наредба тие биле пренесени од бродското складиште во параклисот – посебна просторија со икони, каде што постојано горело кандило. Веднаш потоа бродовите тргнале без никаков проблем. По пристигнувањето, ковчегот со моштите на праведниот Јован Руски бил положен во црквата на Свв. Константин и Елена во Нов Прокопиј. Тие во текот на неколку децении се наоѓале во тој храмот, за во 1951 година да бидат пренесени во нов храм посветен на Преподобниот, исто така во Нов Прокопиј, каде денеска доаѓаат илјадници поклоници од сите краеви на Грција и целиот свет, а особено за денот на неговиот спомен – 27 мај.

По неговите свети молитви Господ и нас да нѐ помилува и спаси!

Извор. Бигорски манастир

Sveti_Jovan_Ruski_3.jpg

Околу два часа Константин Полихрониу, висок државен службеник, со плач се молеше пред Светителот. Беше влезен во храмот по пижами, привлекувајќи им го вниманието на сите. Еден свештеник го повика и праша зошто толку долго плачеше и зошто не е облечен прописно. „Простете, отче,“ одговори и продолжи, „многу ми помогна овој Светител, овој велик и чудотворен лекар кому му служите.

Константин Димитреску бил роден на 12 септември 1910 година. Првпат бил уапсен во 1939 година, во занданите на Секуритате, и бил страшно мачен.
„Ме однесоа во Букурешт да ме испрашуваат. Покрај другите начини за измачување, тука се користеше и следниов. Ме легнаа на една маса. Еден мачител ме држеше за глава,

Долго време немало дожд во Лесново и селаните дошле да го молат отец Гаврил да се помоли на Бога да им испрати дожд. „Дојдете, ајде сите да се молиме на Бога…“ и среде молитва, за чудо и радост на сите започнало да врне дожд. Селаните започнале да му благодарат за молитвите, а отец Гаврил им се обратил скромно со зборовите: „Никогаш не ги препишувајте чудата на себе… Не сум тоа јас…“

Кога сѐ уште бил во пустина со отец Клеопа, тие биле зафатени од силно невреме во шумата. Отец Клеопа спиел под еден бор, а отец Арсениј под друг, на растојание од два метра. Во тој момент, една змија излегла од леглото каде што спиел отец Арсениј.

164674.b

Како и сегогаш, крај моштите, мислите ми излетаа од главата, сите молби некаде исчезнаа, само некаква апсолутна смиреност, полно спокојство, и чиста (би рекла „детска“ –и непоматена) вера ми останаа… Не знам зошто, ама никогаш не знам да молам за нешто важно во оној момент, кога пристапувам до светињата: срцето замира, здивот дури ми запира, а за формулирање на мисли не ни зборувам…

 12/01/2015   Богослужби

Вчера, на 11.01.2015 г, во Црквата „Св. Благовештение Прилеп“, по традиција беше осветен славски колач на денот на упокојувањето на блаженоупокоениот Преподобен отец Гаврил Светогорец. По неговите свети молитви, Господ и нас да не помилува и спаси, како Благ и Човекољубец.

10915285_629240027181002_5254510081108444146_n

1982083_629240547180950_7304525822375260810_n

Тропар, глас 8:

Голем украс на епископите, убавина на светителите, правило на монасите, на пустиниците слава, подател на милоста, светилник на расудувањето, верни, откако се собравме, да го прославиме учителот на кротоста, божествениот грижник, премудриот архиереј, великиот светител и отец наш, Гаврил епископот Велички, Ѕвездата, темните луѓе што ги просветува, и сите верни што ги озарува. Затоа, припаѓајќи кон кивотот на неговите мошти, со љубов ја целиваме и пееме: свет од светите, не престанувај да Го молиш Христос Бог, да ги спаси душите наши.


10924686_629240290514309_4277937358231809285_n

Молитвата е прва и најважна работа

Молитвата ги заменува сите разоноди, сите потреби – сѐ она без кое обичниот човек не би можел да живее.

Почиста, побезгрешна и посвета работа од молитвата нема.

Кратките одмори од молитвата (треба да) претставуваат богомислие, созерцание, испитување на Божјата волја и преиспитување на својата совест.

Монахот за молитвата жртвува сѐ, а молитвата не ја жртвува за ништо.

Вкусувајќи ги горчливите плодови на многузборливоста, празнословието и празномислието, секој од нив (монасите), а во прв ред младите, со сета своја снага се стремат во себе да развијат што поголема љубов кон молитвата, да се навикнат на непрестајното молитвено општење со Бог, за секогаш да бидат со Него. Многумина се во состојба со бројаници во раце и повикување на Божјото име со зборовите на Исусовата молитва „Господи Исусе Христе, Сине Божји, помилуј ме грешниот“, цел ден и цела ноќ стојат како заковани на едно место, заборавајќи и на јадење и на спиење.

Старец Гаврил Лесновски Светогорец

10336619_629240317180973_3313514021006758293_n

 

Извор: Преспанско- пелагониска епархија

 

 

 

Почиста, побезгрешна и посвета работа од молитвата нема. Кратките одмори од молитвата (треба да) претставуваат богомислие, созерцание, испитување на Божјата волја и преиспитување на својата совест.Монахот за молитвата жртвува сѐ, а молитвата не ја жртвува за ништо.

 

Кратко житие на Света Ирина Миртидитиотиса
13.02.2008.

      

 

        „Никој нема поголема љубов од оваа: да ја положи душата своја за своите пријатели” (Јн. 15, 13). Во природата на љубовта е да биде себе – жртвувачка. Живејте во љубов, заповеда апостолот Павле, како што и Христос нè засака и Себе си за нас се предаде како принос и жртва на Бога за пријатен мирис (Еф. 5, 2). Исто така, светителите – оние кои ја покажаа Христовата себе-жртвена љубов – се пријатниот мирис Христов пред Бога (ИИ Кор. 2, 15). Далеку од поетската пластичност, благоуханието кое излегува од реликвиите и моштите на бројни светители, чудесно го илустрира овој факт, за нас сетилните созданија, на многу реален начин. Пред неколку децении, блажените мошти на монахињата Ирина Миртидиотиса, кои беа ексхумирани три години по нејзиното упокојување, беа пронајдени облеани со миро, пријатниот мирис на живот жртвуван за друг. Ирина Деметра Патерас е родена на 30/17 март 1939, како трето дете во една влијателна, грчка, бродосопственичка фамилија од островот Инуси. Нејзиното име „Ирина” на грчки значи „мир”- и навистина, девојката имаше мирен и благ темперамент, иако во врска со верата не се колебаше да ги одбрани нејзините убедувања. Семејството живееше во Александрија, каде што шестгодишната Ирина посетуваше римокатоличко училиште. Еден ден, без согласност од нејзините родители, беше одведена во црква за да се причести. Кога ја одби обландата понудена од свештеникот, тој се обиде да ја убеди. „Во ред е”, и рече, „сите ние сме исто”. „Во тој случај”, му одговори храбрата Ирина, „вие дојдете во Света Софија (Православната Црква) на причест. Тогаш и јас ќе примам Причест од вас”. Семејството се врати во Атина кога, во 1952г., таткото на Ирина, поранешниот капетан и истакнат член на општеството, сериозно се разболе.

 
Sample Image
 

    Тоа беше една година пред докторите да дијагнозираат Хочкинсова болест, прогресивна, крајно фатална болест, која предизвикува болно воспаление на лимфните јазли, панкреасот, честопати на црниот дроб и бубрезите. Ирина многу го сакаше татка си, и нејзината чувствителна душа не можеше да поднесе да го гледа како страда. Се молеше, Бог нејзе да и го даде овој крст, наместо на татко и, така што болеста да премине на неа и татко и да биде ослободен. Со нејзината дарежлива, несебична душа, таа расудуваше дека семејството повеќе има потреба од татко и отколку од неа, и дека тој може да направи многу повеќе добрини на другите луѓе преку неговите човекољубиви дела.

Две недели подоцна Ирина доби треска. „Да не ја имам и јас истата болест како тато?”, ја праша мајка си. Мајка и ја уверуваше дека не се работи за истата болест, чудејќи се од каде и е таквиот впечаток. Ирина секогаш имаше добро здравје и затоа нејзините сметаа дека има грип. Но како што минуваа деновите, нејзината треска не намали, па затоа ја одведоа во болница. Помеѓу посетителите на Ирина беше и директорот на средното училиште. Кога нејзината мајка му се заблагодари за честа што им ја направи со посетата, тој и одговори дека честа и припаѓа на Ирина; гордост за училиштето беше што има ученичка со толку добар карактер. Болеста на Ирина најпрво беше дијагнозирана како ревматизам. Третманите не и годеа и нејзината состојба се влоши; изгуби 22 килограми. По биопсијата на лимфна жлезда беше откриена Хочкинсова болест. Нејзините родители беа известени, но одлучија да ја кријат вистината од Ирина, и кога Ирина пак ја праша мајка си дали ја има истата болест како татко и, мајка и пак и рече дека ја нема. Докторот од Клиниката Хирсланд во Швајцарија, каде што се лекуваше татко и, беше запрепастен; помеѓу 10 000 пациенти со Хочкинсова болест, ниту еднаш немаше сретнато два случаја во исто семејство. За да ги разбијат сомнежите на Ирина, нејзините решија да консултираат уште еден специјалист за крв од Лондон. Пред да биде подложена на испитувања, Ирина ненамерно си ја виде дијагнозата, која беше напишана од докторот во Швајцарија. Кога мајка и ја запраша зошто изгледа толку тажна, Ирина и одговори, „Ништо не е мамо. Јас сум само човек. Ќе помине.”

Подоцна и се довери на сестра си и и кажа дека била вознемирена затоа што не и соопштиле уште на почетокот, за да може правилно да се посвети на својот живот. Ì кажала на сестра си дека Го молела Бога, болеста од татко и да премине на неа, и била изненадена од тоа колку брзо Бог и одговорил на молитвите. На брзо, сè излезе на видело, и нејзините почнаа да разговараат со неа за подготовки околу погребот, како што би требало, нормално, да планираат за свадба. Во меѓувреме, болките на татко и не престанаа, како и третманите со зрачење, а болеста, за чудо, беше во опаѓање сè до смртта на неговата ќерка, пет години подоцна. Тој беше длабоко трогнат од жртвата на ќерка му, и тагуваше поради нејзините страдања, но тој, заедно со целото семејство, ги прифати овие настани за слава Божја. Ирина се радуваше. Семејството Патерас беа луѓе посветени на Бога, и Ирина беше побожна девојка, а сега стана уште посовесно сконцентрирана на нејзиниот духовен живот.

Преку ден го читаше богослужбениот циклус и ги читаше житијата на светиите и светоотечките текстови. Нејзините страдања уште повеќе и го разнежнија срцето кон другите во нивните несреќи, и таа утеши многумина преку нејзините писма и молитви. Самата несвесна за ова, му кажа на нејзиниот духовник, „јас имам камен во срцето. Моли се да ми омекне каменот, та да стекнам љубов”. Далеку од себесожалување, сметаше дека таа има привилегиран живот. Ì рече на мајка си: „Штом ќе се разболам, веднаш авионски одиме во Швајцарија. Наваму, госпоѓице Патерас; повелете госпоѓице Патерас. Чисти чаршави, добар кревет, најдобри лекарства, насовремена терапија. Мамо, зарем не помниш, кога ги посетувавме болниците во Грција и ги гледавме пациентите во кревети поставени во ходникот, како викаат, „Сестро, сестро!” и никој не им обрнуваше внимание? Не беа ли и тие луѓе? Каков одговор ќе дадам јас (на Старшниот Суд)?” Таа мислеше дека, доколку некој друг би ги имал нејзините привилегии, би станал светител. Нејзината префинета совест ја водеше кон смирение. Во 1960г., Ирина помина четириесет денови во женскиот манастир на свети Мин на Егина.

Прозорливиот богоносен старец Јероним живееше во блискиот скит, и таа имаше многу прилики да го посетува и да добие поуки и совети. Тој и даде да ги чита Подвижничките слова на свети Исаак Сирин. Откако ги заврши, тој ја праша дали го разбра она што го читаше, а таа едноставно призна: „Не”. Старецот и рече пак да ја прочита книгата, а следниот пат таа дојде кај него со белешки. Кога се врати дома во Психико, предградие на Атина, Ирина се пресели во подрумската соба, која беше преуредена како монашка ќелија. Иако сметаше дека возвишениот призив за монаштво беше над нејзините способности, таа сè повеќе се повлекуваше од светот, кон молитвен живот. Побара сите нејзини световни облеки и предмети да бидат раздадени, а таа носеше едноставна сива облека. Подоцна носеше само црно. Старицата Матрона од Хиос дојде да живее заедно со Ирина, и нејзиното присуство многу допринесе кон монашкиот амбиент која, уште тогаш, го карактеризираше животот на Ирина.

Нејзините телесни страдања, кои ги поднесуваше со ретка цврстина, ја очистија нејзината душа, правејќи ја да свети со надземен спокој и радост, очигледни за сите кои контактираа со неа. Ирина сакаше да го прегрне монаштвото во сета негова полнота. Во есента, 1960 год. отец Пантелејмон, (поранешен) игумен на манастирот Свето Преображение во Бруклин, дојде на посета, бивајќи веќе добро запознаен со семејството и нивната посветеност на Црквата. Охрабрена од нејзината мајка, Ирина конечно го праша дали може таа да стане монахиња, имајќи го предвид фактот дека таа не е способна да го извршува монашкото правило. Отец Пантелејмон ја увери дека во такви случаи трпението и безропотното прифаќање на страдањата ги заменува метаниите, постот и другите подвизи. Пресреќна, Ирина побара монашкиот постриг да биде по три недели, на 26 октомври/08 ноември, празникот на свети Димитриј Мироточивиот, нејзиниот светител заштитник. Болеста напредуваше до тој степен, што докторите мислеа дека може да умре за неколку дена, дури и часови, па така, некои предлагаа нејзиниот постриг да биде порано, но Ирина беше уверена дека Бог ќе и подари уште време. Во предвечерието на празникот, отец Филотеј Зервакос и отец Пантелејмон, нејзиниот кум на монашењето, дојдоа да служат бдение во извонредно опремениот домашен параклис.

  
Sample Image

 
Ирина имаше тешки болки и мачна кашлица, па затоа отец Филотеј и рече да остане во кревет, а кога ќе дојде моментот од богослужбата за монашење, тие ќе слезат долу и во нејзината соба ќе ја замонашат. Кога започна бдението, Ирина тивко стана од креветот, и со малиот лифт се качи горе во собата веднаш до параклисот, од каде што ја следеше службата. Токму пред делот од службата кога треба да се изврши замонашувањето, таа влезе во параклисот и не обрнувајќи внимание на болките и крајната истоштеност, отиде околу параклисот, правејќи големи метании пред секоја икона. Во текот на службата, кашлицата на Ирина намали, и покрај нејзиниот напор, почна да се чувствува подобро. Беше облечена во ангелска схима со името Ирина Миртидиотиса. Две недели по нејзиното монашење, мајка Ирина се чувствуваше речиси добро, и за чудо на докторите, крвниот тест покажа забележително подобрување на нејзината состојба. Одеднаш, на 8/21 Ноември, нејзините неподносливи болки пак почнаа и таа беше однесена во болница. Роднините и духовните познаници правеа бдение покрај нејзината постела, зашто веќе беше јасно дека нејзиното преставување се ближи. Рано наутро на 13/26 ноември, мајка и ги повика сите оние кои беа во куќата, веднаш да дојдат во болницата. Отец Филотеј, исто така дојде. Сите стоеја околу креветот на Мајка Ирина во молитвена тишина.

Претходниот ден, таа му беше рекла на еден нејзин другар: „Ако сакаш повторно да ме видиш, дојди утре многу рано, пред изгрејсонце”. Нејзините зборови беа предзнаење. И додека сонцето го осветлуваше небото, мајка Ирина мирно си отиде од овој свет за да Го сретне Небесниот Младоженец. Телото и беше однесено дома, каде што беше подготвено за погребение. Погребот беше извршен истиот ден, во светиот манастир на свети Јован Богослов во Холаргос, предградие на Атина. Меѓу присутните имаше такво чувство на радост, така што свештеникот гласно се запраша дали е можеби попогодно да се пее Пасхална служба.

Беше погребана на манастирските гробишта, а нејзиното тело беше ставено директно во земјата без ковчег, според грчкиот монашки обичај. Три години подоцна, според истиот обичај, моштите на мајка Ирина беа ексхумирани. После литургијата на празникот на Богородица „Миртидиотиса” (Септ. 24/окт. 7) 1963г., отец Пантелејмон со другите монаси и клирици отидоа заедно со мајка и на Ирина на гробиштата, носејќи со себе кутија во која требаше да ги префрлат коските. Копајќи надолу ги најдоа нејзините мошти потполно нераспаднати и со благоухание. Во чаршав беа префрлени во манастирот, каде што пресреќните монахињи испејаа Пасхална стихира, и потоа беа однесени во ќелијата на мајка Ирина, во Психико. Таму, монахињите од манастирот ги измија и ги облекоа во најзиното расо.

Тие беа соодветно положени да почиваат во реликвијарот во капелата на манастирот Благовештение, кој беше основан од семејството Патерас на Инуси, островот на којшто беа родени. Кога мајка Ирина беше подготвена за погребение, татко и погледна кон нејзиното спокојно лице и нежно и рече: „Ти ги затвори очите, чедо мое, сега моите болки повторно ќе почнат”. Навистина почнаа. Тој се упокои на празникот на Свети Никола, 6/19 декември, 1966г., три години по примањето на монашкиот постриг, за што беше добро подготвен живеејќи 14 години со постојано мислење на смртта. По неговата смрт, неговата жена, по заложбите на старецот Јероним од Егина, исто така стапи во ангелскиот живот. Следејќи ги поуките од старецот, таа стана игуманија во манастирот Благовештение. Идејата за основање манастир дојде во 1959г. кога семејството Патерас беа во клиниката Хирсланден со Ирина. Беше изграден со зачудувачка брзина. Порталните икони беа направени од познатиот иконописец Фотиј Кондоглу, кој ја охрабруваше фамилијата Патерас  во нивниот свет подвиг. Манастирот го следи стариот календар и древниот типик на свети Сава.

 

 http://www.povardarska-eparhija.org.mk/pe//index.php?option=com_content&task=view&id=223&Itemid=104

 

Друго:

  Слава на Бога за се - монахиња Марија Миртидиотиса

 Причислен кон светите преподобниот Никифор Лепрозен

 Старец Филотеј Зервакос

 Кратко житие на Старец Јероним Егински

 

 

 

 

Повеќе артикли...


Видео содржини

Поуки од Светите Отци

krusevoexport

Духовност

Јануари 29, 2020
3.angeli.so.truba

Живот во служба на Бога и на луѓето

Неговите слова зрачат со силна нагласеност на светиклиментовиот образец и претставуваат целосно легитимирање на македонското црковно и духовно наследство. Дедо Стефан е ревносен борец за македонскиот јазик што неизмерно го сака и постојано го збогатува. Еве…
Декември 09, 2019
7.Vselenski.sobor

Почитување на Пресветата Мајка Божја

Таа е заштитничка и покров на христијанскиот род. Како Мајка на Синот Божји, таа има најголема слобода и моќ пред престолот Божји, и нејзе Црквата, по Бога, најмногу ја почитува и прославува во своите безброј молитви и химни, како најсилна заштитничка и…

Митрополит Струмички Наум: ВОВЕДЕНСКИ РАЗМИСЛУВАЊА

Дек 05, 2019 Беседи 396
7.Vselenski.sobor
Премногу размислуваме во категоријата Бог – човек, наместо во категоријата личносни…

Свети Антониј Велики: Кој е ѓаволот и кога напаѓа...?

А кога ќе се всели Божјиот Дух, Он ги успокојува, им дава да го вкусуваат спокојот во…

Старец Георгиј Капсанис: МОНАСИТЕ СЕ ЕКСПЕРТИ ВО НАУКАТА НА ПОКАЈАНИЕТО

Луѓето прво треба да го распнат и да го погребат своето поранешно „јас“ (т.е. егоизмот,…

Беседи

 о. Горан Стојчевски:  МАЈЧИНСКАТА ЉУБОВ И СИНОВСКИОТ ОДНОС

о. Горан Стојчевски: МАЈЧИНСКАТА ЉУБОВ И СИНОВСКИОТ ОДНОС

Во Светото Евангелие, како и на фреските и иконите што ги доловуваат сите искупителни и спасителни моменти од сведоштвото на Богочовекот, преку кои човекот и светот се спасени, наидуваме и...

Отец Методиј Митановски: ЗА БЛУДНИОТ СИН

Отец Методиј Митановски: ЗА БЛУДНИОТ СИН

Кога го слушаме Евангелието за блудниот син најголем проблем е што го поврзуваме со други луѓе а не со самите нас.Така секогаш се сеќаваме на некој мал човек што прокоцкал...

Митрополит Европски Пимен: Беседа за Блудниот син

Митрополит Европски Пимен: Беседа за Блудниот син

Но да си споменеме и дека има браќа (како братот од денешната парабола) кои ќе стојат на вратата и ќе роптаат кон таткото зошто нè примил и кои ќе се...

Беседа за блудниот син (втор дел) (29.02.2020)

Беседа за блудниот син (втор дел) (29.02.2020)

Да дојдеш на себеси е да видиш дека без Бог си гол и бос, и дека без Бог си никој и ништо, и дека без Бог си ветер и магла,...

Беседа за блудниот син (прв дел) (16.02.2020)

Беседа за блудниот син (прв дел) (16.02.2020)

 Бог и Отец на секого од нас подеднакво, без збор и без услов, ни ја дава полнотата на Својата благодат. Од нас самите, од нашата слободна волја зависи како ќе...

Св.  Григориј Палама - Беседа за блудниот син

Св. Григориј Палама - Беседа за блудниот син

Ќе настане глад - рекол Пророкот, оплакувајќи го Ерусалим - но не глад за леб и вода, туку чулен глад за словото Божје (Ам. 8, 11). Глад, тоа е состојба...

 Неделата на блудниот син: Враќањето од прогонство (16.02.2020)

Неделата на блудниот син: Враќањето од прогонство (16.02.2020)

Во третата недела од подготовката за Великиот пост, ние ја слушаме параболата за блудниот син (Лк 15,11-32). Параболата и химните што се пеат тој ден, зборуваат за покајанието како за...

СРЕТЕНИЕ СО ТАЈНАТА ХРИСТОВА - Митрополит Струмички Наум

СРЕТЕНИЕ СО ТАЈНАТА ХРИСТОВА - Митрополит Струмички Наум

Заради соединувањето според Ипостас, Богочовекот Христос немаше потреба, Он лично како Бог – како една сложена Божествена Ипостас која во себе содржи две природи неразделно, неслиено, неразлучно и непроменливо соединети...

БEСEДА за Чoвeкoт кoј никoј нe Гo знаe

БEСEДА за Чoвeкoт кoј никoј нe Гo знаe

Кадe и да сe сака нeкoe дoбрo вo свeтoт да сe надгради, Oн e пoчeтoк. Бeз Нeгo нe сe мoжe. Акo сe сака да сe искoрeни нeслoгата и злoбата вo...

« »