логоFacebookTwitterYouTubeeMail

945A16A0A593544EAA7F9B73ED5358B8.jpg19 јули 2016 лето Господово

Македонскиот парламент не треба да брза,па по примерот на украинскиот, да испрати свое барање за признавање на автокефалноста на МПЦ-ОА до Вселенската патријаршија бидејќи е неизвесно како сето тоа ќе заврши, смета Александар Спасеновски, поранешен пратеник и доцент на Правниот факултет во Скопје. Тој, сепак, укажува дека постапката на патријархот Вартоломеј, кој го ставил во процедура барањето на украинскиот парламент да и ја признае автокефалноста на непризнаената Украинска православна црква– Kиевски патријархат, отвора низа дилеми.

- Фактот што Вселенската патријаршија го прифатила и го признала за легитимен акт на еден цивилен орган и институција каков што е тоа парламентот, многу кажува. Таа можела и да не го прифати, но, веројатно, има некои аргументи за тоа. Можеби се повикува на некои искуства од минатото. Тоа зборува дека за неа тој акт има правна сила. Овој потег треба да се гледа во светлина на политичките околности, како една политичка алатка во актуелниот судир кој се случува на релација меѓу Вселенската патријаршија и Руската православна црква околу доминацијата во православието, потенцира Спасеновски, кој докторира на тема: „Уставно-правен статус на религиите и на слободата на вероисповед“.

Минатата недела Синодот на Вселенската патријаршија го процесуира барањето на украинската Рада за прогласување на автокефална УПЦ-KП, а што е невообичаено со оглед дека дошло од една политичка, а не црковна институција. Спасеновски вели дека црковен Цариград можел и да го одбие барањето, но тоа не го направил. Според него, тоа не значи дека процесот ќе заврши со давање автокефалност, но и тоа не може да се исклучи. Доколку непризнаената Украинска црква добие автокефалност, смета тој, тоа ќе внесе големи промени во православието.

-Македонија како општество може само да го набљудува овој процес и да стекне искуство во кој правец би можело да се движи добивањето автокефалност. Ова не мора да значи дека сега и ние треба да направиме ист таков потег со што и нашиот парламент би упатил едно такво барање. Ние мора да водиме сметка за балансот на силите во православието. Ако забележавте, од МПЦ немаше ставови за приклонување на ниту еден центар на моќ поврзано за учеството на православниот собор на Kрит, околу што се случи конфронтацијата меѓу Москва и Цариград. МПЦ сега треба да извлече искуство како да постап во врска со својот случај во релациите со СПЦ, потенцира Спасеновски.

Македонскиот парламент досега само во јануари 2004 година донел декларација за поддршка на автокефалноста на МПЦ. Во неа се наведува само дека Собранието на РМ ги „поддржува напорите на МПЦ за зачувување на единството, за признавањето на нејзиното име и нејзиниот автокефален статус од други православни цркви“. Овој собраниски документ беше донесен во период кога МПЦ претрпе удар од СПЦ која создаде паралелна црква во Македонија преку Јован Вранишкоски, кој ѝ се приклучи. Но, тој не претставува барање до Вселенска патријаршија за признавање на автокефалноста какво што направи украинскиот парламент.

„Дневник“ вчера објави дека доколку Цариград го прифати украинското барање, тоа ќе значи збогување со обидите на Руската православна црква да воведе принцип на консензус кога е во прашање прогласување нечија црковна автокефалност. Во таква ситуација Вселенската патријаршија и Руската православна црква, како и други православни цркви, ќе може да третираат одделни, сега непризнаени цркви како автокефални, а тоа се случувало во блиско минато.

Филарет има анатема од Москва

Неканонската Украинска православна црква – Kиевски патријархат е основана во 1992 година, една година по распадот на СССР. На нејзиното чело се наоѓа митрополит Филарет кој порано беше владика на Руската православна црква. Митрополитскиот чин таа му го одзеде во 1992 година, а од 1997 година е и анатемисуван од страна на Московската патријаршија.

Заради ова, прашање е на каков начин Вселенската патријаршија ќе ја признае автокефалноста на оваа црква.

Извор: Дневник

Преземено од: Бигорски манастир

241935.b.jpg

Одржувањето на физичката состојба на организмот, неговото хранење и затоплување, устројувањето на својот живот така што да не се наруши здравјето, се работи на кои човекот никогаш не треба да им придава важност, односно да им го менува местото во системот на вредностите и на прво место да го стави угодувањето на телото, бидејќи тогаш тоа ќе стане похот“.

image.jpg

„Критска пролет“ – I дел – Велислава Д’рева

„Критска пролет“: Соборот – ниту Велик, ниту Свет, ниту Сеправославен, ниту Собор

28 јуни 2016 лето Господово

1.

„Кога се навршија дните на Педесетницата, сите Апостоли беа заедно и еднодушни“ (Дела 2,1). Во неделата утрото, Апостолите и Пресвета Богородица се молеле во горната одаја на Сион, таму каде што некогаш била Тајната Вечера, и Светиот Дух ги преисполнил со Своите штедрости, и тие започнале да зборуваат на разни јазици, за да го следат кажаното од Исуса: „Одете научете ги сите народи“ (Матеј 28,19). И секој народ да зборува со Господа на својот сопствен јазик. Подоцна, еретиците тријазичници, поради своето човекоугодие, нема да одолеат на соблазните на властољубието, ќе ги презрат и Заветот Христов и даровите на Светиот Дух и ќе му дадат предимство на Понтиј Пилат, и првите коишто ќе ја срушат тријазичната ерес се нашите првоучители Светите Браќа Кирил и Методиј, но тоа ќе стане подоцна.

А, во онаа недела утрото се родила Христовата Црква. Затоа и почетокот на Соборот, наречен „Велик и Свет“ беше темпиран за тој ден. Како знак, барање или метафора за некаков препород, или можеби преображение – а зошто да не! – една Критска пролет за Православието...

2.

На Педесетница во Крит Православните не пребиваат заедно  и во едномислие. Четири големи Цркви откажаа да учествуваат на закажан Собор. Трите се меѓу најдревните – Антиохиската, Бугарската и Грузиската. Четвртата е најголемата – Руската Патријаршија со 108 милиони верници, во и надвор од Русија. Српската отиде со ултиматум – „Напуштаме ако не бидат разгледани приговорите на четирите Цркви!“ Нема да бидат разгледани. А ултиматумот го ставија под миндерот на Вартоломеј.

Правилникот го претвори Соборот во заложник, спречи секаква дискусија, ја прикова секоја идеја и предизвика за умот несфатлив апсурд – текстовите, усвоени без консензус од претсоборните Комисии, можат да бидат изменети единствено и само со консензус од самиот Собор, ако воопшто стигнат до пленарната сала.

Од учесниците на Соборот се бара: да се регистрираат, да молчат и да одобруваат. Да, и да се сликаат за спомен. Тие не се дури ни антички хор од трагедија на Софокле. Тие се статисти, декор, на којшто треба да блесне Вартоломеј во целиот свој сјај. Реториката е оневозможена; редактирањето на текстовите исклучено; согласноста со Фенер – задолжителна, братското едномислие – нарушено. Рамноправноста на сестринските Цркви - променета во диктатура. (Рамноправноста е исконски вродена на Православието. Таа не се губи, ниту менува, ниту исчезнува, затоа што е од Христа). Догматската основа, градивото на Православието – Соборноста (види го Символот на верата 9-ти стих!), смрзнува во ладилникот среде шишињата со бело вино.

Во отсуство на 4 од 14 автокефални Цркви, консензусот е само една претензија. Соборот го изгуби својот сеправославен статус. Соборот е делегитимизиран и обесмислен, неговите решенија нема да бидат општо православни и никој не може да принуди некаква Црква, (учесничка или не) да се придржува на таквите решенија или одлуки. Тие и така ќе потонат некаде во критските подземја на минотаурот. Но, Вартоломеј нема да стане Тезеј, бидејќи одамна ја изгубил мишката.

Така импозантно титлуваниот „Велик и Свет“ Собор, не е ниту Велик, ниту Свет, ниту Православен, уште помалку Вселенски, како што си мислат разни слаткоречиви медиумски фаци. И Собор не е. Собирањето во Крит е нешто помеѓу конгрес, конференција, советување, коктел, фотосесија и селфи на Вартоломеј. Да, и доста скапа екскурзија до една пријатна дестинација среде јунските горештини.

(Едно прецизирање за медиумите, кои торжествено објавуваат дека илјада години наназад немало Сеправославен Собор. Навистина, меѓу илјада години и 18 години има само една „незначителна“ разлика. Пред 18 години во Софија се одржа Светиот проширен надјуридички Сеправославен Собор. Тогаш расколот во БПЦ, вдахновен и финансиран од „во Бога покојниот“ седесаријат, заврши канонски. Ќе напомнам, седесаријатот го нарекуваше расколот „Прашка пролет“!)

На овој антисобор нема да бидат претставени 194. 500 000 православни. Толкава е паствата на 4-те отсутни Цркви. („Голема работа! И без нив ќе раздени! Жално малцинство!“ Напиша некако дрско анонимен форумџија, кој нашол прилика да ги исплука „рубљаџиите“, „путинистите“ и „комуњарите“. Ќе повторам 194. 500 000 илјади. Какво жално малцинство!

Антисоборот ќе ги заштитува правата на 41. 725 000 верници од останатите 10 Цркви, односно на 1/5 од Православните во Автокефалните Цркви и на 1/8 од целиот православен свет. Какво „импресивно“ мнозинство!

3.

На 11 март, Митрополит Гаврил испрати писмо до Светиот Синод, во коешто ги отфрли основните формулации во документот „односи на Православната Црква со останатиот христијански свет“. Кон писмото се присоедини и Митрополит Николај. На 21 април писмото се претвори во официјален став на Светиот Синод. На 1 јуни Светиот Синод предложи одложување на Соборот. На 3 јуни одложување предложи Руската Црква. На 6 јуни Антиохиската Црква одби да учествува. На 9 јуни одложување предложи Српската Црква. На 10 јуни Грузиската Црква одби на учествува. На 13 јуни откажа и Руската Црква.

Тоа е хронологијата.

А вака изгледа официјалниот став на Светиот Синод во контекст на православните мислители:

„Во Православната Црква под изразот ’обединување на сите‘ секогаш се сфаќало дека тие коишто паднале во ерес или раскол треба први да се вратат во православната вера и да покажат послушност кон Светата Црква, и тогаш, преку покајание, тие можат да бидат примени во Црквата“. (Официјален став на Светиот Синод на БПЦ од 21 април 2016 година).

„Оној кој не е меѓу членовите Христови, тој не може да има христијанско спасение. Може да почитува, може да прима таинства, може да пее ’Алилуја‘, може да одговара ’Амин‘, може да се придржува до Евангелието, може да има вера во името на Отецот, Синот, и Светиот Дух и да ја проповеда, но никаде надвор од Православната Црква човекот не може да најде спасение“ (Блажени Августин).

„Христијански Цркви, освен нашата Православна Црква се нарекуваат и Латинската Црква и многу протестантски христијански заедници. Но, тие не треба да се признаваат за вистинска Христова Црква, зашто не соодветствуваат на апостолското устројување на Црквата Божја“ (Св. Теофан Затворник).

„Освен Светата Православна Црква не постојат други цркви, туку единствено ереси и расколи. И овие последниве да се нарекуваат ’цркви‘ е богословски, догматски и канонски потполно погрешно“ (официјален став на Светиот Синод на БПЦ од 21 април 2016 година).

„Светата Православна Црква е ризница на богатството на спасението. Што и да ти треба за спасението, сѐ ќе најдеш во неа и само во неа. Надвор од неа и Самиот Господ не ги дава тие богатства. Немој да бараш друг пристап до Неговата ризница. Таков нема“ (Св. Пајсиј Величковски).

„Господ зборувал за една Црква, Он не рекол: ’Ќе ги изградам Црквите Свои‘, туку: ’Ќе ја изградам Црквата Своја‘ – една единствена Црква, ’а вратите адови нема да ја надвладеат‘. Само во Америка има повеќе од 200 цркви. Тие дури и не можат да се обединат помеѓу себе. Ако сите секти се нарекуваат цркви, тогаш колку цркви има? Ние, православните, веруваме во една Црква. Ние знаеме дека вистината е една, дека Христос не се разделил, дека не можат да постојат илјадници одделни цркви, дека Господ ја основал Едната, Света, Соборна и Апостолска Црква“ (Св. Лука Војно-Јасенецки).

4.

Кога на Педесетница огнени јазици слегуваат од небото и Апостолите, исполнети со Дух Свети, почнуваат да зборуваат на јазиците на сите народи, и запрепастеното мноштво се чуди „што ли ќе е ова?“, тогаш се појавуваат некои лица кои „се потсмеваа (на Апостолите) и велеа: ’Се напиле со слатко вино‘“ (Дела 2, 13).

Кога Светиот Синод го објави својот став, уште веднаш се појавија неколкумина дежурни богослови, историчари, философи, новинари; плус довчерашни поддржувачи и корифеи на расколот (уште само Христофор да каже нешто – еден од расколниците во Бугарската Православна Црква); плус едно хистерично форумско незнаење. Се потсмеваа на „Синодалните кукавици“, и не рекоа „се напиле слатко вино!“, туку го изригнаа сето ова:

„Тие полуделе!“; „Ставот на БПЦ не е христијански!“; „Тоа е грев против Господ!“; „Огромен грев против вселенското Православие!“; „БПЦ е ерес! Анатема!“; „Црковна заблуда“; „Црковни лилјаци!“; „Еден е Господ и Путин е Неговиот пророк!„; „Православието е политичка патерица на Московскиот тиранин!“; „Кремљски слуги!“; „Не постои БПЦ. Има само една диверзантска група за нанесување штета со упатства од непријателска држава!“; „БПЦ му служи на антихристот!“; „БПЦ е дел од обидите за православен џихад и поход на Путин против цивилизираниот свет!“; „Московските стратези ги еродираат европските вредности преку Помесните Цркви!“; „БПЦ се сепарира/провинцијализира/самоизолира/маргинализира/ самоуби!“; „Грандиозен гаф!“; „Радикална некоректност!“; „Отстапување од Соборноста!“; „БПЦ го бојкотира/саботира/руши Сеправославниот Собор!“; „Светиот Синод е погубен за БПЦ!“; „Решението на Синодот е вдахновено од Руската Црква и им служи на интересите на Руската Патријаршија!“; „Ставот на БПЦ е формиран во Москва!“; „На нозе Бугари!!! БПЦ е опседната од ѓавол во облик на луд, низок и ќелав потполковник од КГБ!“; „БПЦ – терминатор на Православното единство!“; „Архиереите се непресметливи!“; „Синодот ја направи Црквата за потсмев!“; „Задунавски Синод!“; „БПЦ – Задунавска епархија!“; „БПЦ е Кремљски бастион!“; „Наместо крст, архиереите носат петокрака како символ на нивната вера!“; „БПЦ не е Православна, туку путинославна!“; „Не е автокефална, туку рускокефална!“; „Најдобро да ни закачат некоја схизма, за да се ослободиме од руското зло!“; итн. и слично.

И уште нѐ освестија дека Грузиската Црква е постсоветска, дека Антиохиската е базирана во Дамаск; дека двете Цркви ги носат своите одлуки под закана на руски бомбардер во слепоочницата; дека Митрополит Гавриил е полковник од КГБ (а жалниот Путин – само потполковник...)

Не можете да направите разлика помеѓу редовните форумски плукачи и титлуваните титани на разумот и мудроста? Проблемот не е во вашиот компјутер.

5.

Ако некој од авторите на овие проклетства благоволи да го прочита документот „Односите на Православната Црква со останатиот христијански свет“, ќе изнајде барем стотина забелешки против него. И ниту една од тие забелешки – ниту една! – не се разликува од ставот на Светиот Синод. И ниту една од тие забелешки – ниту една! – не доаѓа од кај Даниловскиот манастир, каде што е резиденцијата на Рускиот Патријарх (за тоа подоцна).

Напротив!

Ако БПЦ „е опседната од ѓаволот“, и уште е „терминатор на Православното единство“, е „собиралиште на ’црковни лилјаци, еретици, антихристи и престапници против Господа‘“, тогаш „терминатори на Православието, расколници, КГБ-овци, сатани, московски слуги и предводници на путинскиот православен џихад против европската цивилизација“ се и:

Светиот Кинот на Светата Гора Атонска; Целокупното монашко братство на сите 20 манастири; Атонските монаси од „Кутлумуш“, „Ксиропотам“, „Зограф“, „Каракал“, „Филотеј“ и „Григоријат“, со нивните специјални анализи за Соборот; Легендарните Атонски Старци: о. Гаврил Карејски и о. Јован (наречен Папајанис); о. Сава Лавриот (член на духовниот Совет на Великата Лавра); целата Кипарска Православна Црква, архиерејскиот Синод на Задграничната Руска Православна Црква; Учесниците на конференцијата насловена како „Свет и Велик Собор: големи подготовки, мали очекувања“ (во Грција, март 2016 година); Епископ Лонгин од Украинската Православна Црква; Професор Целенгидис (Богословски факултет на Аристотеловиот Солунски Универзитет); Професор Металинос (Атински Универзитет); Професор Зисис (Солунски Универзитет); Архимандрит Атанасиј (проигумен на Светата Обител ’Големите Метеори‘); Лимасолскиот Митрополит Атанасиј; Митрополитите на Грчката Православна Црква Јеротеј, Серафим, Хризостом, Амвросиј, Теоклит, и уште, и уште и уште толку.

Но не само тие, не!

Долг е списокот на „Кремљските слуги“ кои треба да бидат разобличени, осудени, и неизоставно одлачени!

Меѓу нив блескаат такви „еретици, расколници и православни фанатици“ како што се Блажени Августин, Св. Атанасиј Велики, Св. Пајсиј Величковски, Св. Теофан Затворник, Св. Лука Војно-Јасенецки, Св. Јустин Поповиќ... Да не зборуваме за Св. Апостол Павле кој решително тврди: „Еден е Господ, една е верата, едно е крштението“ (Ефес. 4,5).

И се разбира, главниот грешник: „Символот на верата“ односно, оние кои го формулираа – 318-те учесници на Првиот Вселенски Собор (Никеја, 325 година) и 150-те учесници на Вториот Вселенски Собор (Константинопол, 381 година).

И додека се чудев кој уште не фрлил камен по БПЦ, ете се појави во Крит архимандрит Харалампиј – расчинет, одлачен и рехабилитиран (не знаеме зошто); „Ракоположен“ од грчки старокалендарци за ’Анхијалски Митрополит‘ и издигнат за епископ на темпларите; архиереј на бутиците, модните ревии, скапите забави, на архонто-масоно-мутренските тајности и сладости, коишто ги споделува со своето пријателче Дионисиј (истиот). Се појави во Крит овој Харалампиј (така го нарекуваат црковните шегаџии), се претстави како бугарски митрополит, го рашета своето благоутробие, украсено со пропусница од Соборот, се изнаслика со кој стигна и беше срамно изгонет. Но тој ја исполни злобната „мисија“ што му беше наложена.

Извор: Бугарска Патријаршија

Продолжува

Преземено од: Бигорски манастир

239813.b.jpg

Во огнот на битките за северната престолнина на Сирија,Сиро-јаковитските христијани на Алепо ги снабдуваат со прехранбени продукти сиромашните муслимански семејства од овој град. Секојдневно Сиро-јаковитската епархија на Алепо му испраќа на најзагрозените муслимани- земјаци од населбата Сулејманија,...

239796.b.jpg

20 јуни 2016 лето Господово

Според зборовите на раководителот на Одделот за односи на Црквата со општеството,игумен Теодосиј (Нестеров), се случува масовно ширење на кришнаитската идеологија во вид на културно-образовни проекти, кои го загрозуваат општеството и државата. „Настапувајќи како психолози, специјалисти за семејни односи за здрав начин на живот, за успешен бизнис, кришнаитските гуруа го програмираат сфаќањето на луѓето во правец на усвојување на современите окултно-мистични основи на движењето ’Њу ејџ‘ и ’псевдо хиндуизмот‘“, изјави отец Теодосиј.

„На соодветните тренинзи, семинари се зборува најправилно и во општо прифатливи рамки, за семејството, воспитанието, развојот. Но за нив нашето здравје, односите во семејствата и успехот во делата имаат третостепено значење. Таму всушност се поставуваат основните темели на одрекувањето од традиционалната православна духовност и навлегувањето во псевдо-духовната состојба на окултизмот, кој по своја суштина е сатанизам. Сето тоа се прави под маската на наводното ширење ’на вистински ведски знаења‘“.

„Во псевдо-хиндуистичките култови се крие страшна омраза кон сѐ што е христијанско, до степен на потполна замразување и патолошка злоба. Современиот, горделив, самољубив и препуштен на страстите човек, кој ја изгубил врската со своите духовни темели, лесно станува плен на ваквите активисти. Сето тоа се плаќа со долги изгубени години на својот живот, со здравјето на семејството, на ближните. Ваквите духовни проблеми имаат длабоки последици. Религиозната практика и учење на кришнаитите само ги умножуваат и разгоруваат страстите. Следбениците на кришнаитските проекти треба да знаат дека според учењето на основачот на ова учење ’реализираната душа‘ во моментот на озарение преживува каталептичен транс, паѓа во хистерија, почнува да се тресе, преживува одвојување и чувство на опустошеност. Во најдобар случај тоа е самоизмама: човекот ги смета психофизичките доживувања како откровенија, а во најлош станува збор за отворена форма на опседнатост“, заклучи свештеникот.

Кришнаизмот се претставува како безопасно ’егзотично‘ религиозно движење. Но всушност, оваа секта е поопасна од сите постоечки неопагански движења заедно. Додека, фашизоидните неопагански движеа отворено го отфрлаат христијанството, кришнаитите претпочитаат внесување на своите доктрини постепено, преку тренинзи по психологија, семејни клубови и продавници за вегетаријанска храна.

Извор: Православие.ру

Извор: Бигорски манастир

kirill

Молитвата – е центар на монашкиот живот. По зборовите на свети Силуан, монахот без молитва – е како црн јаглен, недогорено дрво, кое за ништо не може да се употреби, кое не е способно за ништо – не може ни да гори, ниту од него може нешто да се направи. Истото е и во монашкиот живот: ако искрената, срдечната молитва на монахот исчезне...

Древна византиска црква била пронајдена во текот на ископувањата во Кападокиската област во Турција. Експертите потврдуваат дека фреските, коишто се пронајдени во внатрешноста на храмот, можат да расветлат некои точки од историјата на Православната Црква.

url.jpg

Во еден од најоддалечените области на Русија,Краснојарскиот реон (Источен Сибир) поминува необичен воз. Тоа е возот на здравјето или уште Воз – консултативно -дијагностички центар кој го носи името на Воино - јасенецкиот лекар, св. Лука. Според маршрутата овој воз – медицински центар поминува низ сите места каде што живеел и работел св. Лука Воино-јасенецки,...

e5853c26d2ec682c899a9ae1a08361f9.jpg

Реставраторските активности во значително оштетената црква „Рождество Христово“ Витлеем, доведе до неочекуван пронајдок: Силвија Стариниери внимателно поминувала со термографска камера по рамните премачкани ѕидови на црквата „Рождество Христово“, кога наеднаш забележала необична форма:...

237822.p.jpg

Најпрвин, Претстојателот на Руската Православна Црква пристигна во Кареја, каде што беше торжествено пречекан од страна на Протоепистатот на Света Гора, Старец Павел Лавриот, како и од претставниците на сите Атонски манастири, мноштво монаси и поклоници. Со големи почести, а само еден ден подоцна, во Кареја беше пречекан и Претседателот на Руската Федерација Владимир Путин. 

85531.b

 23/05/2016   Актуелности, Поуки - совети

Деновиве, Митрополитот Месогејскиј и Лавреотикискиј Николај се обратил кон духовништвото и верниот народ на својата епархија, со окружно Послание „За Светиот и Велик Собор на Крит“. Го пренесуваме неговиот текст:

Драги отци и браќа,

ХРИСТОС ВОСКРЕСЕ!

Секако, знаете дека на Крит, во Неделата на Педесетница ќе започне, и ќе трае околу десеттина дена, така наречениот „Свет и Велик Собор“.

Тој Собор ќе биде Сеправославен: со други зборови, на него ќе примат учество делегации од сите Православни автокефални Цркви, претставени од архиереи, на чело со Патријарсите и архиепископите. Некои, тој собир го карактеризираат како Вселенски Собор, иако, од некои причини и самите одбегнуваат да го наречат така.

Овој Собор, веројатно, претставува единствен собор од таков обем, после второто илјадалетие, и единствен после одделувањето на Рим од единството на останатите Цркви, т. е., од телото на Едната Света Соборна и Апостолска Црква, како што се вели во Символот на верата.

Затоа, на сите им е јасна сериозноста на надежите и очекувањата, кои паѓаат на ова собрание. И јас сметам дека моја најголема пастирска обврска ми е, да ви се обратам вам, и да зборувам за неговите достоинства и значајност, затоа што народот во нашата црковна традиција, не е само набљудувач на она што се случува, но учествува со молитва, слово или здрава реакција на животот на Црквата.

Ваквиот Собор се свикува во име на Триединиот наш Бог. Неговата цел – е пред сè, духовна, насочена за обединување на верниците, нивна поддршка, укажување на вистинскиот пат, исцелување од заблуди и истовремено сведоштво пред современиот свет во рамките на својата мисија, т.е., ја открива единствената Божја вистина „на сите народи“ според Божјата заповед (Мт. 28, 29).

Соборот треба да го направи тоа, потпирајќи се на правилното толкување на Светото Евангелие, на Свештеното Предание на претходните Собори, на учењето на Светите Отци, секако, применувајќи ги во проблемите на современата епоха.

Следствено, бидејќи треба да биде јасно на сите, ставовите и дефинициите на тој Собор треба да бидат јасни, силни, пророчки и боговдахновени. Ние очекуваме да го чуеме гласот Божји за првпат, после илјада години соборно молчание, особено во ова наше „искривено и развратно“ време (Второзаконие 32, 5), полно со заблуди, компромиси, ќорсокаци, измами, ереси, одрекувања, атеистичка злоба, променување на вечните морални принципи, многустрано вмешување во човечката природа, во епоха на светска нестабилност, технолошка семоќност, цифрова самоизолација, искоординирано навредување на Бога, масовно разрушување на древните култури, насилно преселување на народите од местата на нивното историско живеење, [епоха на] апокалиптични гонења на христијаните.

Гласот на Црквата, треба да биде глас „над големи води“ (Пс. 28, 3), „глас на водопадите“ (Пс. 41, 9), тој треба да го бранува светот и да ги воскреснува животите кои умираат.

Ако не сме подготвени за нешто слично, подобро да почекаме, подобро – нека биде и во последен момент – да го одложиме Соборот за некое друго време. Само фотографирањето на четиристотини епископи со дежурни насмевки на Крит, после „прелевањето од сито во решето“, после потпишувањето на текстови без трошка вистина и без капка жива вода, без мечот на духовното слово, со, заради нешто, специјално воведени нејасни богословски формули, со намера да се маскира вистината и благоустројството на реалноста – сето тоа, не само што ќе ја уништи суштината на Соборот, но во пригоден момент, еднаш и засекогаш ќе нанесе непоправлив пад на православното сведоштво.

Соборот треба да се одржи, доколку е во состојба да каже и да покаже нешто толку важно, што ќе ја воскресне надежта на сите нас, што ќе ја осветли нашата темнина, што ќе ги уништи сомневањата во тоа, дека зад лицето на црковните интереси, ги застапуваме политичките или егоистичните интереси на нашата епоха.

Сета вселена жеднее по вистина, надеж, светлина, сили, живот, автентичност. Сето тоа, толку недостасува во наши дни. Ние сме преисполнети со лага, согласување, посредност, сомничавост, мртви религии, овенета вера, религиозни вишоци без содржина, ситна и глупава надворешност на лицемерни прегратки.

Ние сме презаситени од секуларизам, синкретизам, двосмисленост, нејасност, богословие заради красноречиви пирови, отпаѓање на Црквата од таинството на познанието на вистинскиот Бог и јавувањето на Неговата волја, и нејзино претворање во религиозна „творба“ со светски координати.

Се надеваме и се молиме, овој Собор, не само да даде пример на единство, што секако, само по себе не е мало, но исто така, во одреден степен да стане и пророчки. Навистина, тој факт, што ќе се сретнат сите Православни Цркви и ќе изјават дека, без оглед на разнообразноста на народите и културите, без оглед на недостатоците и човечките пороци, без оглед на недоразбирањата и противречностите меѓу нас, без оглед на разно-разните несогласувања и конфликти, разделуваме иста вера во Троединиот Бог и Господ и Богочовекот Исус Христос, вера во Таинствата на Црквата и човекот, и таа иста вера ја возгласуваме и признаваме за велика и света, што го прави Соборот Велик и Свет.

Но, и неговото слово треба да биде боговдахновено. Тој треба, како и претходните Собори, да ја проанализира историјата и да даде оценка на нашето време, кое се разликува од другите епохи, да стане незаборавен печат во животот на Црквата. Да стане гласот Божји денес! Во спротивно, не вреди ни да се одржува. Доволен ни е и Неговиот молк.

Ние не сакаме да го слушаме човечкото слово на денешните епископи, не сакаме да знаеме што мислат најумните и најобразованите меѓу нив.

Сакаме да го чуеме гласот Господов од устите на нашите епископи и – страдаме за крикот на нашиот Собор. Ако ние, денешните христијани, не добиеме утеха и поддршка, не се осветиме, ако идните епохи не се обраќаат кон овој Собор како кон извор на вистината, која е смислата истиот да се свикува? Словото, кажано од Црквата, не може да биде тривијално или половично, ниту незначајно по својата суштина.

А Соборот треба да каже многу.

Цел милениум, вдахновен од богословската мудрост на такви светители, како Григориј Палама, со опит на постојана и непрестајна молитва (дури анализиран од такви богослови и светители, како Никола Кавасила и Симеон Солунски), со живот, полн со исповеди и крв на маченици, [илјадалетие] натопено со потта на великите аскети, како преподобниот Серафим Саровски и современиот светител старец Пајсиј, [илјадалетие] до наши дни одбележувано со знаци и чудеса на светителите, како свети Нектариј Егински и светиот архиепископ Лука Кримски, светителите на Руската, Еладската, Балканските Цркви и целата црква општо; целото илјадалетие било пат по морето на благодатта Божја во црковно единство – и сето тоа, секако, не може да не се изрази во „новото слово“, кое ќе го каже Великиот Собор преку своето послание. Денес, кога човекот се претвори во биолошки механизам или социјална единица, или се претвори во ефемерно суштество и устројство на управувано мислење, како може православното сведоштво за заедничкиот живот со Бога, изразено и опитно проживувано во нашите храмови и манастирите, во таинствата и нашиот живот, да не се оѕвие како заглушувачки сеправославен крик на нашето време?

Не можеме да си замислиме, во епоха на лукаво и немилосрдно гонење на Црквата, беспрецедентно духовно задушување, заблуди и „униние на народите и недоразбирања“ (Лк. 21, 25), во епоха на напрегнато очекување на крајот, за тој Велик и единствен Собор православните да направат известувања за медиумите, пораки и фотографии – и истовремено, сето тоа да биде лишено од смисла, суво по својата содржина.

Овој Собор – е единствен после шизмата. Отцепувањето на Западот од телото на Црквата не можело да не доведе до заблуди, до различни учења и еретички верувања, чија вина, што често се прави, и не треба да ја бараме во денешните западни христијани.

Сепак, обврска на Соборот – е да нè заштити од секоја ваква опасност, притоа, не жестоко и немилосрдно да ги изобличува оние, кои ги наследиле тие заблуди, туку да ги насочува со болка, љубов, и богословска точност. И значајноста на таа обврска е огромна.

Како што е незмерна и одговорноста да се повикаат – најнапред – сите православни кон покајание, за ние, имајќи ја великата милост Божја, да живееме чисто во Неговата вистина и да ја пренесуваме секаде на нашиот пат.

За да се вратат другите, најпрвин треба да се покаеме самите. Ако не живееме со тоа, ќе страда Православието кое го исповедаме. И ако за тоа не ни каже Соборот, тогаш тој може да биде Велик, но нема да стане Православен.

Дали екуменизмот е ерес? Може ли тој во одредени услови да стане благословена иницијатива? И дали антиекуменизмот секогаш е благочестиво исповедање?

Зарем Црквата може да биде Единствена, но притоа да не биде Соборна и Света? То ест, можеме ли да ставиме акцент на Православното исповедање на верата, а не на соодветното апостолско сведоштво? Зарем таа може да биде Соборна, и притоа да не биде Една? То ест, во својот стремеж да ги обедини христијаните, може ли таа да ја жртвува својата уникатност, или со други зборови – со својата свест дека Таа – е Едната, Света, Соборна и Апостолска Црква?

Чекаме, Соборот убедително да ни каже за уникатноста, светоста, соборноста и апостолското достоинство на Црквата, преку јазикот на вистинското учење, покајание и дејствена светост во однос на православните, и почит и љубов кон иноверните, а не со високомерна триумфалност или слатки зборови на празни светски компромиси.

Имаме потреба од тоа, да сфатиме, дека постои „светоотечко благочестие“, за кое илјада пати биле подготвени да умрат нашите предци во Константинопол: „Никогаш нема да те оставиме, љубено Православие, и нема да отстапиме од тебе, Свештено Предание, во тебе сме родени, во тебе живееме, и во тебе ќе се упокоиме, а ако дојде време – и илјада пати за тебе ќе умреме“ (Јосиф Вриениј).

Ако нашата вселенскост е туѓа на мисијата и пророчката служба, таа не може да биде ниту православна, ниту црковна.

Драги мои браќа, ве повикувам на смирена будност, усрдни молитви, напрегнат труд и покајание, за Господ да му дарува на овој Собор власт да го изрази Неговиот глас, словото на овој Собор да биде вистински боговдахновено, и на тој начин Он да воскресне во нашите срца увереност, дека „жив е Господ“ и денес.

Сите ние, сиот свет има потреба од тоа! Само така, Соборот ќе стане Свет во буквална, а не во преносна смисла.

Ако Соборот не е Свет, не може да биде ни Велик, а ако не е Велик, останува отворено прашањето за неговото свикување.

 

Митрополит Месогејскикј и Лавреоткискиј Николај
Romfea.gr

 Извор: http://www.pravoslavie.ru/93517.html
 екуменизам, Крит, Православие, Сеправославен Собор

„Искуството од животот со Бога, со Христа, му дава на човекот голема сила“, истакна патријархот Кирил во своето слово по завршувањето на сеноќното бдение во московскиот Сретенски манастир. „Вистина ви зборувам“, ја продолжи својата мисла Претстојателот, „што е сведоштвото на мачениците, исповедниците, ако не израз на токму таа внатрешна сила?

„Во еден период сфатив дека тие што ги ослободуваат од затвор честопати немаат каде да одат. Проблемот стана сериозен и се јави потреба нешто да се организира. Но никој не знаеше како да се образуваат такви центри, како се устројува нивната дејност. Ние решивме да се обидеме“, изјави свештеникот.

2.jpg

Мелкитскиот епископ на  најголемиот град на Сирија, во своето интервју за организацијата „Помош на Црквата во неволја“, изјави дека сириските христијани се цврсто решени да останат во опустошената од војна земја.

01.jpg

Прославувањето на Богучарскиот архиепископ Серафим ги просветли сите со благодатна сила и единствено православно сведоштво, возглавено од Светејшиот Патријарх Бугарски Неофит, во сослужение со архиереите претставници на Руската Православна Црква, свештениците, свештеномонасите и ѓаконите, како и од соборната молитва на сите присутни во храмот.

Svyateyshiy_Katolikos_Patriarh_vseya_Gruzii_Iliya_II.jpg

По седницата на Светиот Синод на Грузиската Апостолска Православна Црква што се одржа на 16 февруари 2016 година,Неговата Сесветост Илија II, Патријарх и Католикос на Тбилиси и цела Грузија, објави дека Синодот го отфрли документот насловен како „Односите на Православната Црква со...


По повод денот на независноста на Естонија македонскиот калиграф и директор на Скрипториумот на Летонската христијанска академија Георги Гоце Дуртаноски оствари прием кај поглаварот на Естонската православна црква - Московска патријаршија, митрополитот Талински и на цела Естонија, Неговото Високопреосвештенство г. Корнелиј и побара благослов за неговата работа во оваа северна балтичка земја .

atanasij

Кога од светите отци и кога и каде во текстовите на светите канони или на Вселенските или Помесните свети собори, еретиците и шизматиците се определуваат како “цркви“? Ако ересите се цркви, тогаш каде е Едната Христова и апостолска Црква?
Смирено ја изразувам мојата несогласност околу отпаѓањето на практиката на сите досега Свети Собор...

Повеќе артикли...


Поуки од Светите Отци

krusevoexport

Духовност

Јули 01, 2019

„Осаменоста не е во тоа што сме сами, туку во тоа дека не постои ништо по кое копнееме.“

Јас сум академски сликар и наивен писател. Учев да бидам сликар, но писател – не. Впрочем, каде се учи за тоа? На пример, Толстој по занимање бил гроф, Чехов - лекар, Сент Егзипери, авијатичар – а да не го споменеме Чарлс Буковски, кој бил поштар“.
Мај 28, 2019

Свети Леонтиј Струмички, патријарх Ерусалимски

Живеејќи во покаен плач и солзи се издвојуваше по особеното почитување и љубов кон нашиот Господ и Неговата Пресвета Мајка. Иако сè уште млад, Преподобниот презема на себе еден тежок подвиг: одеше по улиците на царскиот град правејќи се дека не е со здрав ум,…

Акатист кон свети Нектариј Егински

Ное 25, 2018 Полезно и Потребно 1328
КОНДАК 12Трудејќи се, си ја умножил благодатта дадена од Бога, рабу Божји, добар и верен…

Житие на преподобна Параскева – Петка (Епиватска или Трновска)

Окт 30, 2018 Житија 1873
Света и преблажена маченичко Христова Параскево, убавино на девственичките, пофалбо на…

Светскиот првак Адам Ондра во посета на Бигорскиот и Рајчичкиот манастир

Окт 28, 2018 Настани 1242
Деновиве нашите две свештени Обители, Бигорски и Рајчица, ги посети во светски рамки…

Беседи

БEСEДА  за кoрисниoт гнeв

БEСEДА за кoрисниoт гнeв

Гнeвeтe сe, браќа, на сeбe и пoвeќe нe грeшeтe. Гнeвeтe сe на свoитe грeвoви спoрeд мислитe и дeлата и пoвeќe нe грeшeтe. Гнeвeтe сe на сатаната, таткoтo на лагата и...

Слово за свети Јован Богослов и свети Тихон Московски

Слово за свети Јован Богослов и свети Тихон Московски

„Да зборувам на сите човечки јазици, па дури и на ангелски, штом љубов немам, ќе бидам бакар, што ѕвони, или кимвал, што ѕвечи. Да имам пророчки дар и да ги...

БEСEДА за бoжeствoтo на Синoт и битната eднаквoст сo Oтeцoт

БEСEДА за бoжeствoтo на Синoт и битната eднаквoст сo Oтeцoт

Затoа, всушнoст, и Синoт сe oвoплoтил за сo Сeбe да им oбјави на луѓeтo и за Сeбe си, и за Oтeцoт и за Свeтиoт Дух, eднoсушнoтo Бoжeствo, трoичнo пo ипoстас....

БEСEДА  за вoскрeснатиoт и живиoт Гoспoд Кoј e вoскрeсeниe и живoт

БEСEДА за вoскрeснатиoт и живиoт Гoспoд Кoј e вoскрeсeниe и живoт

Јас сум вoскрeсeниeтo и живoтoт (Јн. 11:25). Oвиe свeти збoрoви ги изрeкoл Гoспoд Исус Христoс. Oн нe самo штo ги кажал, туку и сo дeлo ги дoкажал. Вoскрeснувајќи ја ќeрката...

Архимандрит Партениј Бигорски: Вечното знаме на Христијаните

Архимандрит Партениј Бигорски: Вечното знаме на Христијаните

Голема е и длабока мистиката што овој четворокрак симбол ја содржи во себе; тој таинствено бил предобразуван низ целата епоха на Стариот Завет, како претсказание за Распетието на Синот Божји...

Отец Александар Шмеман: Воздвижение на Чесниот Крст

Отец Александар Шмеман: Воздвижение на Чесниот Крст

Тоа бил празникот на христијанското царство, кое се родило под закрилата на Крстот, во денот кога царот Константин го видел Крстот над кој пишувало:: „Со ова ќе победиш…” Тоа е...

Методија Митановски: РОЖДЕСТВО НА ПРЕСВЕТАТА ВЛАДИЧИЦА НАША БОГОРОДИЦА И СЕКОГАШ ДЕВА МАРИЈА

Методија Митановски: РОЖДЕСТВО НА ПРЕСВЕТАТА ВЛАДИЧИЦА НАША БОГОРОДИЦА И СЕКОГАШ ДЕВА МАРИЈА

 За едни, среќа е власта, за други-богатството, за трети-славата, јавното признание, за некого семејството, за некого работата.... Многу луѓе можат да кажат разни карактеристики за среќата. Но ниту една нема...

Св. Фотиј Велики - За Рождеството на нашата Пресвета Дева Богородица

Св. Фотиј Велики - За Рождеството на нашата Пресвета Дева Богородица

Девата се раѓа од неплодна утроба, но дури и да била плодна, рождеството пак би било чудесно. О, големо чудо! Штом времето на сеење поминало, тогаш жетвата дошла; штом огнот...

БEСEДА за Слoвoтo - Синoт Бoжји

БEСEДА за Слoвoтo - Синoт Бoжји

Тoј пoчeтoк e вo Слoвoтo Бoжјo, вo Синoт Бoжји. Oн гo запoчнал и сoздавањeтo на свeтoт и спасeниeтo на свeтoт. Кoј и да сака да гoвoри билo за сoздавањeтo на...

« »