Духовен Азбучник

Ми се чини јасно е дека сето страдање на овој свет никако не може да Му се припише на Создателот на светот. За чудо, луѓето не го избираат она што е подобро, туку нешто средно. Не кажувам полошо, туку средно. Меѓутоа, тоа средно, кога некој се фаќа за него и не сака да го прошири своето срце, тоа средно сепак станува тесно.

Како слана падната на лист провеан
Како искри бисерни на зимско платно
Како водопад од страни со лилјан обвиткан
Како магла прелеана од сончево злато
Такви се утрата мои

Како што ова наше тело, по излегувањето на душата од него, умира и почнува да смрди, така и душата, која е неподвижна на молитва, всушност е мртва, бедна и смрдлива. Затоа, да се биде лишен од молитвата – значи, полошо и од самата смрт. На ова, добро нѐ поучил големиот пророк Даниил,

„Идејата за божемно ’мешање во Божјата промисла‘, е една антихристијанска, антиправославна идеја и типичен пример на класичниот светски хуманизам. Класичниот хуманизам (не она што ние сега под тој поим подразбираме, туку така како што во почетокот тој беше толкуван), е ерес на обоготворување на човекот.

– Во светилникот на твојот живот има уште многу елеј. Но доколку го скршиш, тогаш елејот ќе се разлее и светилникот ќе изгасне. Таков е и животот! Бог ни го дава тој скапоцен дар. Ние луѓето го примаме и должни сме да го чуваме, а не да го изложуваме на бесмислени опасности. Биди внимателен и внимавај на твојот светилник!

Зависта може да биде емоционална реакција, но може да биде и постојан емоционален комплекс, навика, страст. Како емоционална реакција, зависта е карактеристична за инфантилниот период од развојот на личноста, и е пропратена со невротичен комплекс на себепонизување и идеализирање на другиот. Како страст, зависта се заснова врз несоодветна проценка, градење слика за себеси, комплекс на постојано споредување со другите.

Некој ти е пријател само кога има потреба од тебе, а те напушта во денот на твојата неволја;
Има пријател што станува непријател; твојата срамота на видело ќе ја изнесе.
Некој ти е пријател додека седи на твојата трпеза, но те напушта кога си во неволја;

Некогаш во древен Египет двајца пријатели од Александрија, решиле да го обиколат светот за да најдат барем еден мудар и среќен човек. По долги и бесплодни трагања, најпосле откриле еден свет Старец, којшто живеел осамено во планината. Отшелникот им се поклонил до земјата и радосно ги примил во својот дом.

Покрај тоа што духовно разубавува, внатрешната убавина на душата и надворешно го осветува човекот, Божествената благодат го издава. Таа ги осветува и ги прави убави дури и парталавите алишта што ги носи облагодатениот човек Божји.

Но, Го распнале токму затоа што Он ја изобличувал нивната религиозност како лажна религиозност или, кажано со нашиот современ јазик, ги изобличил нив заради превратувањето на религијата имено во идеологија. Зашто целата смисла на конфликтот меѓу Христос и оние што Го распнале, се сведувал на едно. Он, Христос, го поставил човекот над сè друго, го направил него, и само него, предмет на љубовта, предмет на апсолутно внимание.

 "Оддалечен од вистинските потреби на својата  природа, човекот се помалку е  заинтересиран за потребите на другите луѓе, хипертрофирано  Его, во кое и важноста на емоциите мора да биде преувеличувана, невротичарот на нашето време, во согласност со неврозата на целото општество, создава слика за себе каква би  можел да биде...

„Огнената река“ (The River of Fire) е една од најзначајните работи на д-р Александар Каломирос. Таа претставува остра критика на псевдохристијанската концепција на „одмаздничкиот“ Бог. Каломирос проблемот го лоцира во т.н. „Западно богословие“ со јуридичка димензија во сотириологијата, каде Бог се доживува како творец на смртта (како казна), а спасението – како избавување од неопходниот и праведен гнев Божји.

Некогаш во древен Египет двајца пријатели од Александрија, решиле да го обиколат светот за да најдат барем еден мудар и среќен човек. По долги и бесплодни трагања, најпосле откриле еден свет Старец, којшто живеел осамено во планината. Отшелникот им се поклонил до земјата и радосно ги примил во својот дом.

Од Христовото Раѓање до Христовото Воскресение се наоѓа целата смисла на животот за христијаните. Тоа ни Го јави Самиот Бог, затоа среќата не е во тоа кому ќе му се падне паричката или кој ќе го фати крстот, туку кој ќе се сретне со Христос. Причеста ни ја дава таа средба.

Секоја година во навечерието на Рождеството Христово ние го препрочитуваме родословието на Христа од Евангелието по Матеј. Секогаш сум се прашувал зошто, зошто треба да ги читаме сите тие имиња, кои немаат речиси никакво значение за нас. Понатака, сепак, започнав да ја сфаќам нивната смисла.

Она што го собрале, се топи, сè се растура. Ретко и на малкумина се случува болестите, неуспесите и сл. да им се Божјо испитување. Таквите луѓе ќе имаат чиста отплата од Бога. Во тој случај, тие подоцна обично стануваат побогати отколку што биле, како некогаш праведниот Јов. И мнозина од покојниците, чии тела остануваат нераспаднати во гробот, за време на животот извршиле некаква неправда.

А кој сака вистински и без услови? Кој љуби и кога го повредуваат и му причинуваат болка? Знаеш ли кога ќе се докаже дека љубовта ни е вистинска?Кога нешто ќе се случи и се судриме. Кога меѓу нас се случи недоразбирање и ме навредиш. Кога ќе се скараме. Ако и тогаш продолжам да те сакам, значи во мене има нешто вистинско.

Дните на човекот се како трева; како полски цвет, така прецутува тој;
ќе дувне ли над него ветар, и веќе го нема, и местото веќе нема да се познава.

И свети Тихон Задонски многу убаво ја објаснува потребата и неделивоста на телесниот и душевниот пост: ,, Постои пост телесен , постои и пост душевен. Телесен е пост кога стомакот пости од храна и пијалоци; а душевен е постот кога душата се воздржува од лоши помисли , зборови и дела...

„Нека е проклет секој,кој немарно го извршува делото на Господа“, вели пророкот Јеремија (Јер. 48, 10)... Сега е војна, духовна војна. Јас треба да бидам напред. Колку марксисти, колку масони, колку сатанисти и секакви други! Колку бесомачни, анархисти, опрелестени... Јас гледам што нè очекува и тоа ме боли. Во грлото ми е горко од човечката болка.