логоFacebookTwitterYouTubeeMail

 

Значи, треба да се стремиме кон почесто причестување, но подготвени. Рековме, целиот наш живот треба да биде подготовка за тоа. Оние што живеат под духовно раководство: се трудат да живеат според Божјите заповеди, ги пазат постите, го исполнуваат молитвеното правило, го читаат редовно Светото писмо, се исповедаат и имаат благослов од духовникот, можат редовно да пристапуваат кон Причеста. И причестувањето да биде дел од еден нормален животен ритам. Оние, пак, кои не го пазат сево ова, не треба да пристапуваат без да се исповедаат и да добијат благослов од свештеник. „Кого да пофалиме – вели св. Јован Златоуст – дали оние што се причестуваат еднаш или оние што се причестуваат често, или пак оние што ретко се причестуваат? Ниту оние кои еднаш, ниту оние кои често, ниту пак оние кои тоа ретко го прават, туку оние што со чиста совест се причестуваат и чиј живот е непорочен. Таквите нека пристапуваат секогаш, а оние кои не се такви нека не пристапуваат ниту еднаш“.

Прашањето – колку пати, треба секој лично да го разреши со својот духовен отец; духовниот отец, познавајќи ја духовната состојба на чедото, може да ја одреди честотата на причестувањето. Ние по природа, по онтологија, не сме достојни за Причеста, тоа е Дар Божји; можеме да кажеме, дека само по мерата на сознанието за сопствената недостојност стануваме навистина подготвени за неа. Од друга страна, да решаваш да не се причестуваш е да се признаеш себеси за мерка на Божествениот Дар. И затоа единствен правилен пристап е причестувањето од послушност (кон Бога): „Не сум достоен, Владико Господи, да влезеш под покривот на мојата душа. Но, бидејќи, како Човекољубец, Ти сакаш да живееш во мене, дрзнувајќи се, пристапувам; повелаш, и ги отворам дверите кои Ти единствен ги создаде“ (како што се вели во една од подготвителните молитви за Причест). Растејќи под духовно раководство, човекот треба постепено да дојде до момент кога со благослов на духовникот ќе може и сам (со веќе создаден внатрешен духовен критериум), во согласност со својата совест и слобода (испитувајќи се, според зборовите на ап. Павле), да пристапува кон тајните и да возрастува во духовниот живот.

Кај нас има свештеници кои не дозволуваат или не го препорачуваат честото причестување од некои само ним познати причини. Свештениците што ги одбиваат верните од причестувањето, исто така, можеме да кажеме, дека не постапуваат правилно (освен ако човекот е по некоја причина под епитимија или очигледно неподготвено и несознателно пристапува). И тука особено внимание заслужуваат зборовите на Христос, упатени кон апостолите: Кој е тој верен и разборит настојник (=свештеник), кого го поставил неговиот господар над своите слуги, за да им ја дава потребната храна (=Причеста) навреме (Лк 12,41-44).

Кај нас честопати можат да се забележат вакви примери: човек со години редовно да оди на Литургија без да се причестува, а притоа да не чувствува жал поради непричестувањето. Но, самиот овој факт единствено говори дека тука нешто не е во ред, дека не се разбира смислата на Литургијата, а со тоа и на самата Црква. Литургијата е онаа свадбена гозба, која Отецот ја приготвил за Својот Син, но поканетите откажувале да дојдат (сп. Лк 14,15-24). Да се биде на Литургија, а да не се причестиш, е како да одиш на свадба и да не јадеш од јадењето. Тоа е навреда за домаќинот – Бог. Доколку сме православни христијани, потребно е да си ги поставуваме често следниве прашања: кое е нашето извинување, што е она што нè попречува да пристапуваме кон Светата Причест? Грев ли е или нешто друго, без одложување веднаш да го разрешиме и да се отповикаме на Божјата покана, за кога ќе дојде часот да не го слушнеме следново: Свадбата е готова, но поканетите не беа достојни (Мт 22,8).

Прв дел    Втор дел



Подготвил: Георгиј Глигоров

 

 

 



Видео содржини

Поуки од Светите Отци

dobrotoljubie

Духовност

Февруари 23, 2020
ih3387

Свети свештеномаченик Харалампиј

Секој човек со своето раѓање добива лично име по кое го препознаваат во текот на целиот живот. Името е наша сопствена карактеристика, но малкумина го знаат вистинското потекло на своето име и неговото вистинско значење. Секое православно име има своја суштина…
Јануари 29, 2020
3.angeli.so.truba

Живот во служба на Бога и на луѓето

Неговите слова зрачат со силна нагласеност на светиклиментовиот образец и претставуваат целосно легитимирање на македонското црковно и духовно наследство. Дедо Стефан е ревносен борец за македонскиот јазик што неизмерно го сака и постојано го збогатува. Еве…

Почитување на Пресветата Мајка Божја

Дек 09, 2019 Полезно и Потребно 1107
7.Vselenski.sobor
Таа е заштитничка и покров на христијанскиот род. Како Мајка на Синот Божји, таа има…

Митрополит Струмички Наум: ВОВЕДЕНСКИ РАЗМИСЛУВАЊА

Дек 05, 2019 Беседи 1045
7.Vselenski.sobor
Премногу размислуваме во категоријата Бог – човек, наместо во категоријата личносни…

Свети Антониј Велики: Кој е ѓаволот и кога напаѓа...?

А кога ќе се всели Божјиот Дух, Он ги успокојува, им дава да го вкусуваат спокојот во…