логоFacebookTwitterYouTubeeMail

Согласно опитот на сите Светии, единствен темел на вистинскиот духовен живот е вистинската вера. Вистинската вера го соединува човекот со Бог. Учеството во вистинската вера во Црквата истовремено значи и учество во вистинска благодат. Вистинската вера е критериум за вистински духовен живот.

Човекот се враќа во небесниот Ерусалим по обратен редослед, си простува прво себе преку покајанието и промената на начинот на живот кој отсега по исповедта треба да го усогласува со Христовиот, му простува на ближниот оти преку ближниот кој икона Христова се доаѓа до Бога, а Бог веќе во Христа му простил. Адам беше изгонет од рајот бидејќи не побара прошка од Бога, и го обвини, не и прости ниту на Ева бидејќи не си прости ни

Го прославувам мојот именден, се разбира оддавајќи му чест на големиот Божји угодник Свети Партениј Лампсакиски, којшто и го осветил тоа име, така што тоа станало, како и имињата на другите Светии, симбол за светост. Меѓутоа, треба да знаеме дека зад името што секого од нас лично го носи, или поточно кажано, пред и над нашето лично име, сите ние овде го носиме првенствено името Христијанин.

Но, како простувањето и барањето прошка да ни стане освестен подвиг, а не само подвиг што го правиме со вера и послушност кон Евангелието? Станува освестен подвиг кога ќе осознаеме дека критериум на нашата вина се Богочовекот Христос и Божјата правда, а не човекот и човечката правда. Што значи тоа во пракса?

Кога ја негуваме соборноста, ние на дело ја исполнуваме Христовата заповед: „Да се љубите еден со друг, како што ве возљубив Јас“ (Јован 15,12). А само кога сме во љубов и слога, ние тогаш не забораваме да правиме добрини на сите, бидејќи само преку взаемно служење, едни со други, ние Му служиме и на Бога, Кој токму за тоа ни сведочи и нè поучува и во денешното евангелие,

Што се случува со оние кои Страшниот суд ги затекнува во грев и пад? Тоа што Богочовекот Христос воопшто стапува во дијалог со нив, колку и да звучи тоа страшно („одете од Мене, проклети“), не е ништо друго освен давање на уште една можност за покајание. И наместо да признаат дека ја заслужиле казната и да побараат прошка и милост од Семилостивиот Христос и да

Во подготвителната недела пред Великиот пост, неделата на блудниот син, Бигорската обител со бдение и Божествена Литургија го продолжи духовното приближување кон светите денови на посното очистување, подарено на верните како некое бесценето богатство од неисцрпните ризници на Црквата Христова. Освен покајничките и трогателни песнопенија,

Еве како реагираат оние што се од ’Стариот Завет‘; оние што мислат дека се на првиот степен – чистење на срцето од страстите, а што не внимаваат на своите страсти (на страста на умот, гордоста); оние што имаат високо мислење за самите себе; оние што неправилно се подвизуваат; оние што ја злоупотребуваат првата благодат, т.е. плодовите од гледањето на првата светлина;

Демонот не нè навлекува на злото и гревот одеднаш, туку постепено, затоа што ако од почеток ни ја открие неговата крајна цел, сигурно ќе нè преплаши и ќе нè одврати од гревот. Демонот прво го наговара помладиот син да побара и присвои „дел“ од она што не се дели и што не се присвојува само за себе, а потоа, врз основа на утврдената и прифатена помисла дека „нешто има“, го прелажува да се одлучи на самостоен и себедоволен живот.

Да се плашиме, значи, од осудувањето. Оној којшто суди најтешко ќе падне, а оној, пак, кој се смирува, тој не може да падне, оти веќе се чувствува како најдолен и најгрешен. Божјата благодат и заштита ќе бидат со него, зашто тој на правилен начин Го бара Лекарот. Најтешко болен е тој што не знае дека е болен и следствено – не бара лек.

Накратко, зошто болести и страдања токму поради нашите гревови? Ете, од ова признание бега светот и човекот сака да го избегне, плашејќи се, како што сведочи со збор и Самиот Спасител, да не бидат исцелени . Сакаме исцеление? Тогаш да се прибереме како пилиња под раширените крилја на квачката, во Црквата, за да не ги чуеме оние страшни и апокалиптични зборови: Ерусалиме, Ерусалиме... Ете, ви се остава вашиот дом пуст.

о. Горан Стојчевски
„БОЛНИТЕ ИСЦЕЛИ ГИ ЛЕКАРУ НА ДУШИТЕ И ТЕЛАТА“

,,… Кој ја преминува Канавката со молитва и 150 пати ја споменува Богородица, нему тука му е се: и Атон, и Ерусалим, и Киев!‘‘
Св. Серафим Саровски


„Умствената молитва е опитна потврда за исцеление на умот. Тоа исцеление е достапно за сите луѓе, доколку се исполнуваат духовните претпоставки на терапевтскиот метод. Не наменето само за монасии, и за некои во мантии, туку за сите луѓе. Светото Писмо зборува само за една духовност...Таа Христова духовност е терапевтски метод што Христос им го нуди на сите луѓе„
о. Јован Романидис

Во општосветската галама тешко пробива евангелскиот глас, дури ни камената почва не е проблем да даде плод, колку што трњето - страстите спречуваат да израсне нешто добро, да порасне во многу добро, и секако најдобро. Неколкупати, сме споменале дека природните и општествените науки се занимаваат со последиците од гревот, но причината за последиците не ја наоѓаат во него, туку во причината на причините, во маѓепсаниот круг создаден во разумот на човекот кој го залажува за доспеаните човечки достигнувања без даго види пустошот што го предизвикал наоколу. Сето тоа сака да се објасни со терминот „природно„, а всушност не сакаме ни да ја запознаеме човечката природа како добра, лика и прилика Божја, повредена од гревот на Адама, исцелена со благодатта во Христа Исуса. Светот и човекот сакаат  да живеат во заборавот заради некој иден просперитет, но, тука недостасува покајанието, и остануваат неисцелени бидејќи сакаат да живеат во извртеноста на зборот – природен, природно, е да се греши, да се разболиш, да умреш. Но, тоа не се природни работи, туку тоа се противприродни од православен аспект, и личен и онтолошки.


Гревот е причината за сета болест, тоа е тој најсмртоносен вирус од кој е разболено човештвото и светот, тоа е информацијата која сакаме да ја заборавиме, а веќе е запишана во пост Адамовата ДНК, а за која лек има само во Црквата, преку покајничкиот начин на живеење да се сретне, види и вкуси исцелителот Христос, постојано да се памети, повторува и изговара Неговото молитвено Име, и хранејќи се со Него добиваме вечна информација, афирмација на благодатната сила Божја која нè преминува во царството Божјо кое го очекуваме како смисла и цел, не само на нашето постоење, туку и живеење, преумување, преобразување, воскреснување и вознесување. На два евангеслки начина можеме да го увидиме ова што се однесува на гревот како причина, и болеста како последица. Во сите случаи нашиот Господ им вели на оние што ги исцелува, ти се простуваат гревовите твои, оди и не греши повеќе за да не ти стане уште полошо, посочувајќи ја причината за болеста, дава разрешување на истите гледајќи ја верата во покајаното срце, посочува покајнички начин на живот што значи неповторување на гревот, оти секое повторување (кое не значи според нашата слабост нема да се случи) предизвикува состојба полоша од првата, како во евангелската случка со изгонетите демони. Во еден друг случај, Спасителот ја посочува болеста како повик да се јават чудата Божји и да се прослави Господ (примерот со слепородениот) во делата Негови. Вториов начин, е својствен за многу светители во Црквата низ вековите, оти она што ја разликува светоста од цинизмот на очајот е благодатниот дар на трпение, вели еден отец, нешто со кое се одликувале нашите светии, што благодарноста ја крунисале со трпение, и нив Бог ги прославил, во немоќта нивна, како што вели Апостолот, се пројавува силата Божја, која пак и пак се пројавува преку нивните молитви и свети мошти. Трпението како благодатен дар од благодарењето кај светиите страдањето го преточува во радост, прочистување и на нашите тела, сведочејчи дека целиот човек се обожува и спасува. Болеста проследена без трпение и труд во Бога, некои погрешно ја интерпретираат во прочистување на гревовите. Во било кој начин, се пројавува нешто што гревот го става во кома, а тоа е благодарењето, и покрај сè, благодарност на Бога за сè, тој природен и слободен одговор наречен благодарење овозможува да се привлече благодатта Божја која потполно го уништува гревот, а како ако не со силата на Христовото име и со покајнички живот вклучен во Соборното благодарам на Црквата, што се нарекува Евхаристија, Литургија. Човекот не само што лично се исцелува, туку и соборно во Црквата пренесувајќи ја таа состојба на исцеление на сиот свет, на сите луѓе можеби на мал простор и за временски миг, но Светлината која мракот не ја опфаќа, доволно и толку малку да продре колку што можеме да примиме и да нè преобрази за царството небесно кое не е ограничено ниту на простор, ниту со време.


Да си споменеме за светиот старец Серафим Саровски, чија животна мисла во дело, стекни го својот мир, и илајадници околу тебе ќе се спасат, зборува исто така за исцелителната сила на акетско-литургискиот подвиг во Црквата преку молитвениот подвиг на очистување на срцето од страстите, како пат за исцеление, просветлувањето на умот како примање на исцелението како дар на Светиот Дух (или дар на умно-срдечна молитва) и обожение како конечно исцеление, и воспоставување на природното единство на човекот со Бога. Ако секој наш грев е нарушување на космичкиот поредок, како што вели св. Софрониј, тогаш исцелението од гревот, мирот и дарот на Светиот Дух е не само враќање, туку и преобразување на тој космички поредок. Накратко,зошто болести и страдања, токму поради нашите гревови, ете од ова признание бега светот и човекот и сака да го избегне, плашејќи се како што сведочи со збор и самиот Спасител да не бидат исцелени. Сакаме исцеление, тогаш да се прибереме како пилиња под раширените крилја на квачката, во Црквата, за да не ги чуеме оние страшни и апокалиптични зборови, Ерусалиме, Ерусалиме... Да побрзаме кон покајние да примиме поука за молитвено правило и причестување и да се трудиме да го стекнеме мирот во Духот Свети, не толку за себе колку за ближните околу нас кои страдаат како и ние (секој на исторазличен начин), а го очекуваат спасението од Бога преку нас кои тврдиме дека сме избрале слободно покајно да живееме и да чекориме по тој пат на исцеление. Да надополниме дека светиот баќушка пред своите очи ја има воговподобената човечка личност во ликот на Пресвета Богородица, кој како и многубројните светители насликани со Нејзината икона в рака сведочат дека Нејзините молитви се непрестајни за сиот човечки род, особено за оние кои прибегнуваат кон Неа, затоа пофалните молитви кон Богомајката не смеат да изостанат на патот кон исцеление и стекнување на дарот на Светиот Дух.


Резимирајќи го овој текст, можеме да заклучиме според зборовите на о. Јован Романидис, дека сите нам како човечки личности ни треба исцеление, што значи сите сме болни од гревот и потребно ни е исцеление, а според светоотечкото предание, продолжува патот на исцеление, прво треба да се пристапи кон очистување од старстите кон просветленост на умот и обожение, тоа единствено исихастичко Предание на Црквата, од кое низ вековите сме отстапиле, и кое слава на Бога преку некои наши современици и монаштвото повторно ни е предадено за наше исцеление.


П.С. Божествената Литургија и причестувањето со светите Тајни нека ви се за здравје и спасение, благодатта Божја и Неговата милост да дојдат на вас.

 

Друго:

Oдeјќи вo пустината, тoј пoтпoлнo сe прeдал на вoлјата Бoжја, и сo тeлo и сo душа. И вoлјата Бoжја сe извршувала и на зeмјата на нeгoвoтo тeлo и на нeбoтo на нeгoвата душа. Ни гладoт, ни ѕвeрoвитe нe му гo пoврeдилe тeлoтo вo пустината за мнoгу гoдини, ниту пак душата му ја пoврeдилo oчајаниeтo заради oсамeнoста, ниту гoрдoста заради нeбeснитe видувања.

Еве еден вечно жив и актуелен евангелски пример како човек, иако имајќи само почетна и несовршена вера, од преголема желба и копнеж да Го види Господ или да провери дали е Он, може да се откаже од својата човечка слава, знаејќи дека со својата постапка ќе изгледа смешен, или дури и споулавен, во очите на целата јавност ..

Kако што Фотина, жената Самарјанка, која разговарала со нашиот Господ и Го молела да ѝ даде „вода жива“: „Господи дај ми таква вода за да не ожеднувам“ и ние сега Го молиме Бога, преку зборовите во чинот на Осветувањето: „Освети ме мене и водите, Спасителу, Ти, Кој го земаш гревот на светот“.

Иако Творец на универзумот, Христос не одбра да се роди во Ерусалим или Рим, туку во малото местенце Витлеем. Тој не одбра да дојде во познато или општествено влијателно семејство, туку во семејството на дрводелецот Јосиф и девојката Марија. Богомладенецот не одбра рождество во удобна палата опкружен со лекари и медицински помагала, туку во скромна и неудобна штала.

За полесно да го сфатиме настанот на обрезанието на Богочовекот Христос, најнапред треба да се потсетиме на две работи. Прво, на зборовите Христови: „Немојте да мислите дека сум дошол да го поништам Законот или Пророците; не сум дошол да ги поништам, туку да ги исполнам. Зашто, вистина ви велам, дури постојат небото и земјата ниту една јота или црта од Законот нема да се измени, додека не се исполни сè“ (Матеј 5, 17–18). И второ, сè што Богочовекот во Божјиот Домострој направи, за нас и наше спасение го направи, а не за Самиот Себе.

На пример: имаме недоумица во однос на подготовката на таканаречената бадникова семејна вечера. Сега, ако знаеме дека главната цел при дочекот на Рождеството Христово ни е причестувањето со Светите Тајни Христови, тогаш од трпезата веднаш отпаѓа рибата и сѐ што е подготвено на масло (зејтин). За други мрсни работи и да не спомнувам – секој знае дека пред Причест се пости.

Па нели ние требаше да сме квасец на овој свет, нели требаше да сме сведоци на Богочовекот Христос во овој свет, нели требаше преку нас да влезе Божјата благодат што го преобразува овој свет и нели требаше да бидеме слуги на луѓето од овој свет – за нивно спасение? Нели истото ова го вели и Светото Евангелие Божјо и житијата на сите Свети?

Мачеништвото, монаштвото, и јуродивството заради Христос се трите најекстремни начини на одрекување од овој свет и затоа – начини на живот што најбрзо и најблиску го соединуваат човекот со Бог. Затоа, најчесто кај овие подвижници, како што вели и светиот Јован Лествичник, можеме да ги забележиме изобилно излеани сите дарови Божји на обожението: и непрестајната умно-срдечна молитва...

Повеќе артикли...


Поуки од Светите Отци

krusevoexport

Духовност

Декември 05, 2019
7.Vselenski.sobor

Митрополит Струмички Наум: ВОВЕДЕНСКИ РАЗМИСЛУВАЊА

Премногу размислуваме во категоријата Бог – човек, наместо во категоријата личносни односи. Религиозниот човек размислува во рамките на првата категорија, а црковниот човек размислува и дејствува во откровението на втората категорија.Догматиката е многу…
Ноември 12, 2019

Старец Георгиј Капсанис: МОНАСИТЕ СЕ ЕКСПЕРТИ ВО НАУКАТА НА ПОКАЈАНИЕТО

Луѓето прво треба да го распнат и да го погребат своето поранешно „јас“ (т.е. егоизмот, страстите и себичната волја) на Крстот и Гробот Христов за да можат да воскреснат со Него и „да одат во обновеноста на животот“ (Рим. 6, 4).Ова е дејството на покајанието…

Свети великомаченик Димитриј Солунски

Ное 09, 2019 Житија 128
st-demetrius
Благочестивиот Димитриј пред царевите ги поставил Божјите заповеди. Го возљубил Господ…

Митрополит Струмички Наум-Царството небесно прилега... на простување (19.08.2017 )

Ное 07, 2019 Беседи 294
7.Vselenski.sobor
Честопати и мене ме прашуваат зошто примам или им помагам на луѓе за кои мнозина од…

Митрополит Струмички Наум - Последна надеж за спасение

Ное 04, 2019 Беседи 177
Uspenie.Bogorodica.jpg
Она нѐ научи Кој Е смислата на нашиот живот. Она нѐ научи Кој Е вистинска љубов. Она нѐ…