логоFacebookTwitterYouTubeeMail

 

Пред неколку дена имавме Света Литургија и вечерта спроти неа еден ученик ми кажа: „Отче, утре нема да дојдам на Света Литургија. Утредента ќе излезам со една моја пријателка и ќе појдеме да пиеме кафе. Тоа е единствената можност што ја имаме во целата седмица да се видиме!“

 Во тој миг автоматски ми дојде на ум она што треба да го кажам, но потоа ми дојде една друга мисла и си велам: дали тоа што треба да го кажам е она што Бог го сака? Бидејќи тоа „треба“ е она од придобиената импулсивност во животот, од поучувањата, проповедите, порекнувањата, забелешките. И се прашав: Боже мој, така ли сакаш да се однесувам? Да кажам: Дете, тоа што го правиш е грев! Но, потоа си реков: тоа момче ме знае уште од кога имаше три години, има ли смисла да му кажам дека тоа што го прави е добро или лошо? Си знае. Ако му кажам да не оди, зарем нема да отиде? Ќе отиде. Една друга мисла ми велеше: да, но ако кажеш ти ќе си бидеш во ред. Односно, јас ќе си сум си спокоен дека сум правилен свештеник кој воопшто нема да стапне на својот авторитет, и ако неговите родители, соседите дознаат за ова, ќе ми речат: „Браво! Строг, прав свештеник! Го кажа правилното!“ Да, но правилното го знае и тоа момче. Јас не му кажав дека тоа што го прави е совршено. Туку во тој миг се запрашав дали во краен случај сакам да се запазам себеси, да не му наштетам на својот сопствен образ, или да му помогнам на тоа дете? И реков: Боже мој, просветли ме! И во тој час ми дојде еден одговор и му реков:

– Ви посакувам да си поминете многу убаво! Поздрави ја пријателката од мене и кажи ѝ: Мојот духовник ми рече да ти пренесам поздрав, дека ќе се моли за нас и ни посака да си поминеме убаво!

Тој рече:

– Да ѝ пренесам поздрав од вас?

– Да, зошто? Лошо ли е тоа?

– И што да ѝ кажам?

– Да ѝ го кажеш тоа што ти реков: поздрави!

– Добро, жалам отче што не можам да дојдам.

– Што да правам сега? Добро, штом така си решил.

По неколку дена дојде тоа момче и го прашав:

 – Како поминавте?

– Отче, поминавме добро, но кога ѝ пренесов поздрави од вас, таа занеме.

– Зошто?

– Зашто за прв пат ни пренесе поздрав еден црковен човек, додека ние му велиме дека одиме на кафе во времето кога треба да сме во црква! И таа се трогна кога ѝ го кажав ова и ми рече: „Прашај каде можам да го најдам!“ Сака да дојде и да зборува со вас.

Сфаќате ли? Тоа не значи дека сигурно станала некоја поразителна промена, но кој е тој што ќе ги проценува промените на луѓето? Во секој случај едно нешто знам – дека во оваа конкретна ситуација не изгубив контакт со овие луѓе, второ, не кажав лага, не ја осквернив својата вера, детето си ја знае вистината дека тоа што го прави не е совршеното; од друга страна, ја стекнав довербата, љубовта, врската, контактот, слободата таа да тропне на мојата врата, да се јави по телефон, да се види со мене, да зборуваме и да не чувствува дека „тој човек стои со подигната рака, со камшик во раката, и чека било каков збор од мене за да ме искара и да ме поправи!“ Тоа е татковската љубов што за жал до сега ја препишувам од Светиите за кои читам, од еден Старец, од друга Старица. Се надевам дека ќе дојде момент кога нема да ги препишуваме овие нешта, туку ќе излегуваат од нашите срца. Но, сето тоа бара ризик, смелост, како да кажам – бара вистинско единство со Бога, во краен случај, да стекнеш од квасот Божји, а не од луѓето. И да го правиш она што Христос го прави. Богочовекот така се однесува кон нас, на толку човечен начин, со такво разбирање и затоа кај Него оделе блудници, и Он ги љубел, им проштевал, им велел: Оди и не греши повеќе! Оди си со мир!  А не само да велиме: „Грев е тоа што си го направил!“ Да, дете мое, знам, и ти знаеш, но прашањето е не само да кажам дека е грев, за да се успокојат некои. „Да, но не рековте дека тоа е грев“ Односно целата мака е да го кажам зборот „грев“. Убаво велиме: „Грев е!“ И потоа? Дали човекот ќе се промени ако едноставно му кажеш дека делата му се полни со гревови. И зошто да не го кажеш она другото што Христос го рекол: Ѝ се проштеваат многу гревови зашто многу Ме возљуби. – И „бидејќи дури и кога грешеше, всушност, бараше љубов. И јас го знаев тоа“, – вели Христос – „И затоа те очекував. Затоа те разбирав, ти сострадував, сочувствував со тебе, сега те прегрнувам и не се гнасам од тебе!“



(Продолжува…)

Извор: https://bigorski.org.mk/slova/pouchni/teshko-ni-e-da-se-doverime-na-boga-del-6/

 

Друго:

 

 

 

 

 



Поуки од Светите Отци

krusevoexport

Духовност

Декември 09, 2019
7.Vselenski.sobor

Почитување на Пресветата Мајка Божја

Таа е заштитничка и покров на христијанскиот род. Како Мајка на Синот Божји, таа има најголема слобода и моќ пред престолот Божји, и нејзе Црквата, по Бога, најмногу ја почитува и прославува во своите безброј молитви и химни, како најсилна заштитничка и…
Декември 05, 2019
7.Vselenski.sobor

Митрополит Струмички Наум: ВОВЕДЕНСКИ РАЗМИСЛУВАЊА

Премногу размислуваме во категоријата Бог – човек, наместо во категоријата личносни односи. Религиозниот човек размислува во рамките на првата категорија, а црковниот човек размислува и дејствува во откровението на втората категорија.Догматиката е многу…

Старец Георгиј Капсанис: МОНАСИТЕ СЕ ЕКСПЕРТИ ВО НАУКАТА НА ПОКАЈАНИЕТО

Луѓето прво треба да го распнат и да го погребат своето поранешно „јас“ (т.е. егоизмот,…

Свети великомаченик Димитриј Солунски

Ное 09, 2019 Житија 153
st-demetrius
Благочестивиот Димитриј пред царевите ги поставил Божјите заповеди. Го возљубил Господ…

Митрополит Струмички Наум-Царството небесно прилега... на простување (19.08.2017 )

Ное 07, 2019 Беседи 396
7.Vselenski.sobor
Честопати и мене ме прашуваат зошто примам или им помагам на луѓе за кои мнозина од…

Беседи

БEСEДА за сoвршeниoт чoвeк

БEСEДА за сoвршeниoт чoвeк

Eдинствoтo на вeрата, браќа, и пoзнавањeтo на Синoт Бoжји, Гoспoда Исуса Христа Спаситeлoт, сoeдинува двајца луѓe вo eдeн чoвeк, илјада луѓe вo eдeн чoвeк и мнoгу милиoни луѓe вo eдeн...

Митрополит Струмички Наум: ВОВЕДЕНСКИ РАЗМИСЛУВАЊА

Митрополит Струмички Наум: ВОВЕДЕНСКИ РАЗМИСЛУВАЊА

Премногу размислуваме во категоријата Бог – човек, наместо во категоријата личносни односи. Религиозниот човек размислува во рамките на првата категорија, а црковниот човек размислува и дејствува во откровението на втората...

Арх.Партениј Бигорски: За разумноста и безумието

Арх.Партениј Бигорски: За разумноста и безумието

Следствено, грев е човек да биде острастен кон материјалните нешта, кон земните блага, кои се минливи и му се дадени на човека да му послужат за добро, а не тој...

митр. Павел Сисанијски: Сите за еден

митр. Павел Сисанијски: Сите за еден

 Бог Го покажа Своето човекољубие не со евтини слова, но со принесувањето на Својот Син. Христос се појави во светот, со низа конкретни дела на љубовта. Првото дело е наклонетоста...

Митрополит Струмички г. Наум: Познанието на Бог е едноставно својство на просветлениот ум

Митрополит Струмички г. Наум: Познанието на Бог е едноставно својство на просветлениот ум

Посебно по воплотувањето Христово и Неговиот Домострој на нашето спасение, ѓаволот станува како играчка со која малите деца си играат (свети Атанасиј Велики) или како спаринг-партнер за оние што се...

о. Горан Стојчевски: Дар на светот, икона на човекот, учителка на послушанието, педагог на служењето, првиот исихаст, родителка на вечниот живот, божествен цвет на сè создадено

о. Горан Стојчевски: Дар на светот, икона на човекот, учителка на послушанието, педагог на служењето, првиот исихаст, родителка на вечниот живот, божествен цвет на сè создадено

 Таа единствена тихувателка и патоводителка низ исихијата, нè приведува во заедницата од која се откинавме, а еве повторно ни е дадена можност, не само да се вратиме, туку да црпиме...

Арх. Јован Крестјанкин - Да ги оживееме срцата  поради Бог !

Арх. Јован Крестјанкин - Да ги оживееме срцата поради Бог !

Денес, драги мои пријатели, поученоста од животот на старозаветните праведници ме наведува со вас да зборувам за верата. Имено, нивната големина е одредена само со верата, точно живата и дејствителна...

Викарен Епископ Јаков Стобиски:  „Епископот седи на место и во обличје Христово“

Викарен Епископ Јаков Стобиски: „Епископот седи на место и во обличје Христово“

 Епископот не станува Епископ поради некаква своја заслуга, туку исклучиво по благоволение Божјо, во послушание кон Светиот Архиерејски Синод, поради молитвите, и најважно од сѐ, заради потребите на Црквата. Затоа,...

Митрополит Струмички Наум: Самооправдувањето е одрекување од Богочовекот Христос како наш урнек...

Митрополит Струмички Наум: Самооправдувањето е одрекување од Богочовекот Христос како наш урнек...

 Страшна е потребата на човекот да се самооправдува; за мене, дури најпогубната појава од сите гревовни појави во човековиот душевен и ментален свет. Самооправдувањето е главна карактеристика на паднатиот човек,...

« »