логоFacebookTwitterYouTubeeMail

 

Споменувањето преминува во Принесување: „Твое од Твоите, Тебе Ти принесуваме, за сите и за сè“. Тука завршува нашето издигање, нашето движење кон Бога, а сега имаме обратен процес: Бог ги прифаќа нашите дарови, по дејството на Светиот Дух се претвораат во Самиот Христос и стануваат наши Дарови (затоа се викаат така, бидејќи тоа се Дарови што Бог нам ни ги дарува). Се случува епиклезата (призивот на Духот): Го молиме Бог Отец да Го испрати Духот „врз нас и врз принесените дарови“, преку што самата Црква станува Тело Христово и Храм на Светиот Дух. Според православниот опит, по овој чин принесените елементи ги восприемаме, не како обичен леб и вино, туку како вистинско Тело и Крв на Христа.

По осветувањето на Даровите следува застапништвото на Црквата „за сите и за сè“. Литургијата претставува дело на целата Црква (и на живите и на упокоените), и приносот во неа, Евхаристијата, е Христовата Евхаристија кон која ние се присоединуваме и која е принесена за сите и за сè. Во таа смисла, во Литургијата се руши поделбата меѓу живи и упокоени, таа се извршува од сите нејзини членови. Затоа целата Црква се застапува тука за сите, почнувајќи од Мајката Божја, која исто така е член на Црквата, светителите, за секој праведен дух што со вера починал, за сите… На православното Предание е туѓа идејата на индивидуални Литургии (па и одредени заупокоени): како што гледаме, секоја Литургија е за сите, за секој член, секоја, на тој начин, е заупокоена…

Потоа, спомнувајќи го епископот, ние се молиме за целата наша конкретна помесна црква, олицетворена во владиката, да биде запазена во Божествената Вистина и единство. Со овој дел веќе започнува подготовката за Причестување: имаме ектенија, молитви, Господовата молитва, која тука го наоѓа своето најсуштинско место (Лебот наш Насушен [Натсуштествен] дај ни го = Телото Христово).


Причестувањето започнува со свештенослужителите во олтарот, а потоа продолжува со верните. Преку причестувањето се исполнува целта на Литургијата: таа станува Тело Христово; бидејќи причестувајќи се со Христа, ние се соединуваме со Него, а со тоа и меѓусебно.

Следуваат благодарствени молитви по причестување. Свештеникот вели: „Со мир да излеземе“, т.е. од Вечноста се враќаме во времето, затоа што за нас сè уште не поминало. Но, веќе се причестивме со оној живот што го очекуваме, го предвкусивме, го имаме опитот на Царството Небесно (Видовме Вистинска Светлина, Го примивме Духот Небесен) и се враќаме во светот како сведоци на сето тоа. И тука започнува нашата мисија.

Продолжение:   За Причестувањето

Прв дел    Втор дел    Трети дел    Четврти дел



Г.Г.

 

 

 



Видео содржини

Поуки од Светите Отци

dobrotoljubie

Духовност

Февруари 23, 2020
ih3387

Свети свештеномаченик Харалампиј

Секој човек со своето раѓање добива лично име по кое го препознаваат во текот на целиот живот. Името е наша сопствена карактеристика, но малкумина го знаат вистинското потекло на своето име и неговото вистинско значење. Секое православно име има своја суштина…
Јануари 29, 2020
3.angeli.so.truba

Живот во служба на Бога и на луѓето

Неговите слова зрачат со силна нагласеност на светиклиментовиот образец и претставуваат целосно легитимирање на македонското црковно и духовно наследство. Дедо Стефан е ревносен борец за македонскиот јазик што неизмерно го сака и постојано го збогатува. Еве…

Почитување на Пресветата Мајка Божја

Дек 09, 2019 Полезно и Потребно 1107
7.Vselenski.sobor
Таа е заштитничка и покров на христијанскиот род. Како Мајка на Синот Божји, таа има…

Митрополит Струмички Наум: ВОВЕДЕНСКИ РАЗМИСЛУВАЊА

Дек 05, 2019 Беседи 1045
7.Vselenski.sobor
Премногу размислуваме во категоријата Бог – човек, наместо во категоријата личносни…

Свети Антониј Велики: Кој е ѓаволот и кога напаѓа...?

А кога ќе се всели Божјиот Дух, Он ги успокојува, им дава да го вкусуваат спокојот во…