логоFacebookTwitterYouTubeeMail

 

Преп. Јаков Цаликис
  Блажениот Старец Јаков Цаликис бил роден на 5 ноември 1920 година во Ливиси, Мала Азија современа  Турција),  во  семејство  кое  од  седум  поколенија  имало  епископ,  јеромонаси  и  еден  светител. На Крштението го добил името на неговиот  дедо по таткова линија – Јаков. Неговите благочестиви  родители, Ставрос и Теодора, страдале од нападите на  Турците,  па  во  почетокот  на  1920-те  години, семејството, заедно со другите жители на Ливиси, било  принудено  да  ја  напушти  земјата  на  своите
предци и се преселило на островот Евија. Еден настан од тоа време длабоко го ранил Старецот – тој раскажувал: „Иако тогаш
бев мал, но добро помнам, како по пристигнувањето во пристаништето Пиреја (главното пристаниште на Атина) ние првпат слушнавме некој да хули на светиња. Тогаш извикав: Што е ова? Зошто дојдовме овде?
Подобро е да се вратиме и да нѐ убијат Турците, отколку да го слушаме ова! Во Мала Азија ние никогаш не се соочувавме со таков грев“.
Нивниот „дом“ бил ограден од другите со покривки. Неговата омилена  „играчка“,  пак,  била  кадилницата,  која  тој  самиот  си  ја
направил од парче керамида. Со неа тој одел низ „домот“, кадејќи го своето семејство, потоа поткревајќи ја покривката одел и ги покадувал и своите соседи, повторувајќи: „Алуја, алуја!“ Навечер, тој со својата баба оделе во неговото омилено место – малиот параклис за да ги одржуваат кандилата. Таму, неговата баба му ги прераскаскажувала житијата на светиите и му зборувала за роднините – јеромонаси.
Во Фаралд, на Евија, малиот Јаков го запишале на училиште. При училиштето имало мал параклис, посветен на светата Параскева,
каде што тој секојдневно одел да се моли. Честопати преподобната Параскева му се јавувала на Јаков во параклисот и разговарала со него.
Првиот пат, кога тоа се случило, тој се исплашил и заминал дома, но вториот пат светителката го успокоила младото дете.
Уште со своите дваесетина години, Јаков постојано размислувал за сѐ построг живот. Од неделата навечер до сабота не вкусувал ништо.
Во сабота се причестувал со светите Христови тајни и потоа јадел малку леб и масло. Само еднаш седмично – во неделата, неговата трпеза била малку пообилна. Но, често се случувало тој да не јаде и во тие денови. Секогаш, кога кај него доаѓале гладни деца, немоќни и болни старци, тој им давал сѐ што имал. Во тие години, Јаков бил подложен на силни искушенија. Поради сиромаштијата, тој немал обувки и кога одел да пее во црква, некои од луѓето го укорувале со груби зборови. Натажен од тоа, Јаков сакал да го остави пеењето. Но, една ноќ, му се јавил светиот маченик Георгиј (покровителот на храмот каде што пеел) и му рекол:
„Дете мое! Јас не сакам да заминеш. Пеј во мојот дом, како и до сега!“

По некое време, неговата мајка Теодора се разболела од тешка  болест и се упокоила. Покасно се упокоил и неговиот татко.
Неговата желба, уште од дете, била да Му служи на Бог во  монаштво.  Расказите  на  неговата  баба  за  роднините  монаси,  кои
живееле во Светата Земја (Ерусалим), оживеале во неговите спомени и решил да тргне таму, за да стане монах. Но, пред тргнување одлучил задолжително, да го посети манастирот посветен на свети Давид, за да го испроси неговиот благослов, негова помош и заспатништво.

За таа негова посета на манастирот, Старецот Јаков раскажувал: „Кога се приближив до манастирот, видов како одеднаш местото се преобрази, стана друго, не такво, какво што бевме навикнати да го гледаме, кога  заедно со селаните одевме таму на празникот на свети Давид. Пред мене се исправи величествен манастир, необично прекрасен... Крај оградата на манастирот ме чекаше еден Старец со белоснежна брада  –светиот Давид Евиски. Јас го поздравив и му реков: Старче, какво е ова прекрасно место? Како сето ова станало вакво? Јас никогаш не сум видел вакво нешто! Тој одговори: Ова е република на подвижници.
Секој има свој дом – келија. – Старче, би можел ли да ми дадеш таква? Тие мене многу ми се допаѓаат. – Чедо, ако останеш, ќе имаш иста таква келија, но ти дојде да се поклониш и да заминеш. – Старче, ќе останам.
Само што ветив дека ќе останам, видов, како ѕидините на манастирот се отворија, влегов внатре, а ѕидовите повторно се вратија како што беа“. Со влегувањето во манастирот, видението исчезнало. Манастирот останал таков каков што бил во реалноста – целиот во урнатини. Игуменот на манастирот, Никодим, гледајќи ги духовните дарови и подвигот на  искушеникот Јаков не чекал многу за да го пострижи во монашки чин.
Постригот бил извршен на 30 ноември 1952 година. Младиот монах бил назначен за економ на манастирот. Подоцна, кога се појавила потреба за уште еден свештеник во манастирот, мудриот игумен Никодим го испратил Јаков кај надлежниот Митрополит на Халки, Григориј, за да го ракоположи. На 18 декември 1952 година, монахот Јаков бил посветен во ѓаконски чин, а по еден ден бил ракоположен во свештенички чин.
Кога  се  вратил  во  манастирот,  отец  Јаков  почнал  да  служи Литургија секој ден, а пред неа и секојдневните служби. Иако бил
економ и во свештенички чин, сепак, живеел во најлошата келија. Често се оддалечувал од манастирот и одел да се подвизува во пештерата каде што се подвизувал преподобниот Давид Евиски. Тој ја творел Исусовата молитва.
Често бил напаѓан од страна на демоните. Во октомври 1952 година,  кога  отец  Јаков  го  средувал  деспотиконот  (келијата  на
владиката), му се нафрлиле ужасни демони со ѕверски изглед. Тој се обидел да се осени со крстниот знак и да повика кон Божјата Мајка, но  еден  демон  го  попречувал.  Го  биеле  немилосрдно.  Најпосле, кога успеал да ја ослободи едната рака, го направил крстниот знак и демоните веднаш исчезнале низ прозорецот. Тоа му се случувало уште неколкупати, а сето тоа придонело за слабеењето на неговото здравје.
Уште од младоста отец Јаков боледувал од неколку болести, и тоа на: бубрезите, крајниците, простатата.
Како искусен духовник, кон него постојано прибегнувале луѓе кои сакале да се исповедаат, да побараат совети, да измолат молитвено застапништво итн. Болните ги осенувал крстообразно со главата на светиот Давид, и тие добивале исцеление. Старецот многу се чувал од гордоста. Тој често, разговарајќи со светиот Давид како со постар брат,
просел од него молитвено застапништво за сите очајни и болни.
Подготвувајќи се да премине од овој свет во вечниот, избрал Старец за свој наследник и му се молел на свети Давид да ја придружува неговата душа на патот кон вечниот живот. На 21 ноември 1991 година, на празникот Воведение на Пресвета Богородица, откако отслужил света Божествена Литургија и примил многу духовни чеда на исповед, мирно ја предал својата душа во рацете на Бог – Света Троица. На неговиот погреб присуствувале илјадници верници.
И по своето упокоение, блажениот Старец Јаков продолжува да се застапува за сите луѓе.
По неговите молитви, Господи Исусе Христе, Боже наш, помилувај ѐ, Твоите недостојни слуги.

Тропар, глас 1-ви
На Ливиси фиданка, на Евија пофалба, се јави во последните времиња;  на  монасите  пријателот  вистински,  Јаков,  верни  да  го
прославиме,  новиот  делател  на  мирот  молитвен,  кој  им  дарува секакви исцеленија, на оние кои благочестиво повикуваат: Слава му на Христос, Кој те прослави, слава Му на Оној Кој те очудотвори, слава Му на Оној Кој во последните времиња те освети.


Светиот Старец беше внесен во Диптихот на светиите од страна на Вселенската патријаршија, на 27.11.2017 г.

Подготви: Благоја Атанасоски

 

 

 

http://mpb.mk/kategorija/nastani/

 



Видео содржини

Поуки од Светите Отци

dobrotoljubie

Духовност

Февруари 23, 2020
ih3387

Свети свештеномаченик Харалампиј

Секој човек со своето раѓање добива лично име по кое го препознаваат во текот на целиот живот. Името е наша сопствена карактеристика, но малкумина го знаат вистинското потекло на своето име и неговото вистинско значење. Секое православно име има своја суштина…
Јануари 29, 2020
3.angeli.so.truba

Живот во служба на Бога и на луѓето

Неговите слова зрачат со силна нагласеност на светиклиментовиот образец и претставуваат целосно легитимирање на македонското црковно и духовно наследство. Дедо Стефан е ревносен борец за македонскиот јазик што неизмерно го сака и постојано го збогатува. Еве…

Почитување на Пресветата Мајка Божја

7.Vselenski.sobor
Таа е заштитничка и покров на христијанскиот род. Како Мајка на Синот Божји, таа има…

Митрополит Струмички Наум: ВОВЕДЕНСКИ РАЗМИСЛУВАЊА

Дек 05, 2019 Беседи 651
7.Vselenski.sobor
Премногу размислуваме во категоријата Бог – човек, наместо во категоријата личносни…

Свети Антониј Велики: Кој е ѓаволот и кога напаѓа...?

А кога ќе се всели Божјиот Дух, Он ги успокојува, им дава да го вкусуваат спокојот во…

Беседи

Св. Климент Охридски: Поука на вознесение на Господ наш Исус Христос

Св. Климент Охридски: Поука на вознесение на Господ наш Исус Христос

Поради тоа, браќа, бидејќи нè очекува бесконечна мака, да се потрудиме преку подвиг да ја избегнеме, со милостина да го пречекаме бедниот и да го угостиме, примајќи го туѓинецот, гладниот...

Митрополит Струмички Наум: Недела на слепиот (23.05.2020)

Митрополит Струмички Наум: Недела на слепиот (23.05.2020)

Бог е праведен. Сепак, на оние кои се одрекле од светот и световните работи им ветил стократно повеќе уште во овој живот, а плус и Царство Небесно: „Вистина ви велам:...

Храмот е срце

Храмот е срце

До тој Ден, којшто ние сме собрани данеска да го празнуваме. До денот, во којшто светлото Сонце на Правдата дошло да го осветли овој свет и да изгрее од гробот...

Митрополит Струмички Наум: Пробивање низ темнината (18.05.2020)

Митрополит Струмички Наум: Пробивање низ темнината (18.05.2020)

Но, бидејќи над вистинската вера, низ вековите, незабележливо се наталожиле и одомаќиниле уште неколку темнини, денес, оној што ќе поверува, ќе треба да се пробие и низ овие темнини; а...

Митрополит Струмички Наум: Како се сведочи Човекот (16.05.2020 )

Митрополит Струмички Наум: Како се сведочи Човекот (16.05.2020 )

Откако ја стекнува нејзината доверба, Богочовекот Христос ѝ ја покажува и вистинската вера: „Жено, верувај Ми дека иде часот, кога ни во оваа планина, ниту во Ерусалим ќе се поклонувате...

О. Жарко Ѓорѓиевски: БЕСЕДА во Недела на Самарјанката(17.05.2020)

О. Жарко Ѓорѓиевски: БЕСЕДА во Недела на Самарјанката(17.05.2020)

Телото ја прима онаа храна, која во суштина е еднаква со телото. Телото е од земјата и храната за телото е од земјата. Затоа телото во овој свет се чувствува...

БEСEДА за силата штo Бoг им ја дал на прoрoчкитe збoрoви

БEСEДА за силата штo Бoг им ја дал на прoрoчкитe збoрoви

Слoвoтo Бoжјo e какo oган на кoјштo сe радува правeдникoт прeмрзнат вo студeнилoтo на oвoј свeт; и слoвoтo Бoжјo e какo oган кoј гo изгoрува нeправeдникoт, кoгo oвoј матeријалeн свeт...

Викарен Епископ Јаков Стобиски - Немам човек...

Викарен Епископ Јаков Стобиски - Немам човек...

Да го фрлиме фенерот на Диоген, да се откажаме од потрагата по човек во темнината на овој свет и во сеопштата расчовеченост. Таа потрага за нас заврши во оној миг...

„Мрзливитe рацe брзo ги врабoтува ѓавoлoт а врeднитe - ангeлoт“

„Мрзливитe рацe брзo ги врабoтува ѓавoлoт а врeднитe - ангeлoт“

Вo oвoј свeт на нeпрeстајнo движeњe и нeпрeстајни прoмeни, чoвeкoт, сакал или нe, мoра да бидe врабoтeн, билo сo дoбрo, билo сo злo дeлувањe. Мрзливиoт чoвeк, всушнoст, нe e врабoтeн:...

« »