логоFacebookTwitterYouTubeeMail

 
Кога ќе стигнеш до тоа да кажеш дека другите страдаат повеќе од тебе, тоа значи дека си напреднал, дека си созреал, дека си се утврдил ,дека болката успеала да ти ја предаде својата лекција, да те научи на љубовта, да те научи на големината на твојата душа, да те научи да проштеваш на сите, да те научи на молитва, на благодарение и славословие, да славословиш, ако можеш, во оваа болка и крст, да благодариш, да излезеш посилен и да кажеш: „Така ќе живеам!“.

Така ќе живеам! Не постои момент кога сето ова ќе престане; има само промена – еден бран исчезнува, доаѓа друг, кога веќе живееме во морето, што очекуваме, да нема бранови? Нема такво нешто. Знам дека кога ти ги кажувам овие работи, ти размислуваш за нив; дека понекогаш се трогнуваш и плачеш, и знам дека сигурно се прашуваш и велиш: „Добро, на зборови е така, но на дело што да правам?“.

На дело прави го тоа, што ти доаѓа. Еднаш ќе се растрепериш, друг пат ќе ја загубиш малку верата. Добро, Бог те сака и кога ќе ја изгубиш својата вера, Бог те сака повторно. Еден човек ми рече:

Ја изгубив верата од крстот што го понесов.

Му реков:

– Добро!

-Како добро? Што да правам сега?

– Ќе ја најдеш повторно!- Но, не верувам!

– Тоа не пречи! Дали сакаш да разговараме?

– Ама…

– Ако ти кажам низ што сум минал или што доживувам во такви моменти, ќе се почувствуваш ли подобро?

– Секако дека ќе се почувствувам подобро!

– Добро, ќе ми зборуваш како со пријател. И ако не ми веруваш како на Божји човек и свештеник, ако не веруваш и се двоумиш од сето ова, не пречи, доаѓај си да разговараме како да сме двајца пријатели. Просто пријатели.

– Ти благодарам што не ме отфрлаш и не ме караш!

– Ама како да те карам, кога знам дека се мачиш и страдаш? Никој не бара од тебе да се принудуваш по секоја цена да чувствуваш нешто, ако тоа не доаѓа само од себе.

– Добро!

– Ќе помине и ова и друго, ќе  ти помине и животот, и после тоа ќе дојде нешто друго, кое ќе биде вечен мир, радост и ликување. Колку луѓе страдале и каде се тие сега? Не се меѓу живите, заминати се. Ниту плачат, ниту викаат од болка.
Непресушливиот извор на пријателството…



Во моментот кога се случуваат овие работи, мислиш дека се крајно трагични и навистина се трагични, но потоа доаѓа воскресение. Во еден миг, ќе дојде и воскресението. Не може да не се случи. Животот има болка, но има и радост, има и светлина, има и надеж, и нема да не обземе депресија до степен да пропаднеме. Поминуваме низ сето ова за да се смириме, за да се возљубиме, за да почувствуваме единство меѓу нас. Големо нешто е во мигови на болка да имаш човек со кој ќе разговараш. Големо нешто е во болката да се фатиш за Бога и да Му зборуваш, бидејќи ти ми кажа дека токму тоа ти е болката, тоа што немаш човек да ти прави друштво, да му кажеш два збора, да ја споделиш болката. Бог ти дава една друга многу важна лекција. Тој ти вели: „Чедо, дури и ако сите те напуштаат, сакам да ти покажам колку голема сила сум вложил во тебе! Знаеш ли која е таа? Силата да стоиш исправен без помош на луѓето! Ќе ти го докажам тоа!“

Одеднаш ги губиш сите пријатели, познати што ти биле поткрепа, остануваш сам и излудуваш. Христос ти вели: “Не плаши се! Сега ќе видиш каква сила ќе процвета во тебе! Затоа и го правам ова, за да видиш дека можеш!“

И наеднаш гледаш дека немаш потреба од другите, дека си можел да се потпреш на Христос и да одиш како раслабениот, на кого Он Му рекол: „Стани!“. „Но, како да станам, кога сум парализиран“.

– Стани и оди! Јас ти велам!

– Но, други ме држеа исправен!

– Остави ги другите! Другите ли ќе ти дадат сила и достоинство? Јас ти давам достоинство, јас ти давам сила, јас ти давам животворни сокови, јас ти давам светлина, за да ти ја покажам убавината што сум ја всадил во душата твоја!

Ова се таинствени нешта, тајната на Крстот. Прекрсти се, добро е што не правиш така,  т. е. да Го молиш Бога, да Го молиш и да Му велиш:

– Зошто Господи? Не ме тера егоизмот да дознаам, но кажи ми зошто? Ако сакаш, кажи ми! Сакам да Те слушнам!

И Он ти вели:

-Чедо, знаеш ли зошто? Бидејќи мојата љубов кон тебе сака да те научи на ова – да ти каже едно „затоа што“…

– Зошто Господи?

– Затоа што …



Сакаме да знаеме, но знај дека повеќето прашања „Зошто?“ нема да добијат одговор во овој живот. Има толку многу прашања во овие тајни што душата ќе замине со доста празнини, зошто. Земи ги, на пример, малите деца. Одиш во болница и гледаш болни мали деца и прашуваш зошто.

Зошто им се случува тоа? Зошто другите немаат деца? Зошто? Зошто толку многу крстови?

Затоа што не сме во рајот, туку на оваа земја. На оваа земја, каде што има тага и болка. Болка додека некој расте, болка и кога стигнува до староста.

Една жена ми рече: „Сите зглобови ме болат, цела сум во болки!“

Годините минуваат и чувствуваш болки. Кога си бил млад, си чувствувал болка за едно, сега, пак – за друго. Затоа, кога некој ќе се упокои, пееме: „каде што нема ни болка, ни тага, ни воздишка, но живот бесконечен“. Таму нема крст. Нема болка. Во овој живот има. Што да правам? Прегрни ја болката, целивај го крстот, држи го својот венец, гордост, украс и убавина и моли Го Христа да ти ја открие Неговата тајна. Зошто се случуваат сите овие работи? Па, кога ќе се изнемоштиш, ќе се наведнеш. Ќе паднеш на колена. Господ тргнал на Голгота и во еден момент паднал на колена. И ти ќе паднеш на колена. Добро, стани пак. И да си кажал нешто тешко, ќе се исповедаш. Ќе речеш: „Господи, повторно моите нерви,  повторно Ти роптав, се нервирав и го заборавив Твоето ветување и Твојата љубов“.

Крст. Еднаш раздавав цвеќе од Светиот Крст во храмот и на крај не остана многу за последните од редот. Им реков: „Ви давам малку, и како што јас ви дадов малку, така мал да биде и вашиот крст!“

Еден човек ми рече: „Добро, зборовите се убави и желбите се убави и лесни, но не се остваруваат толку многу“.

Нема човек кој минува низ малку страдања во животот. И најбогатите, дали знаете што им тежи на срцето? И тие имаат свои маки, немој да мислиш дека немаат. Имаат свои семејни проблеми, маки, воздишки, неисполнети соништа, напнатост и стрес. Па, сите имаме нешто.



И така, да се чувствуваме обединети со Христос преку болката, соединети меѓу себе преку болката, да покажуваме разбирање кон другите, да разбираме, т.е. ако јас сум имал свој крст во животот, да го разберам другиот – и тоа е добро; да имаме распнати наставници, професори, свештеници, родители, бидејќи ако ние сме распнати и сме чувствувале болка, и другите ќе ги разбираме подобро. Оној кој имал тешка младост, подоцна нема постојано да му држи проповеди и поуки на своето дете, туку ќе го поддржува. Тој разбира. Разбирање – тоа е голем збор! Те разбирам, бидејќи сум поминал низ тоа – сочувствувам, страшен збор. Без крстот не можеш да го почувствуваш тоа – сочувството, милосрдието, благоутробието, да чувствуваш сострадалност кон другите, да се поставиш на нивно место, да не бидеш рамнодушен. И така живот ќе помине. Еден ќе поддржува друг, рака за рака ќе одиме напред. И ако рацете кои ги држиме нè пуштат, и ако рацете што ги држиме ни подадат трн и се повредиме, ќе ја допреме раката на Христос. Едната рака треба да биде слободна за да го фати Христос, Чија рака никогаш не те предава и никогаш нема да нè напушти!

Кажуваме познати и тешки работи. И тоа е болка, да слушаш нешта, кога секој си го кажува своето. Ајде биди на моето место. Е, не можам да бидам на твоето место, како што и ти не можеш да си на моето место. Тоа е твојот крст. Твојата чест, твојата убавина, тоа што ќе го земеш на својот грб.

Се молам Христос да ти даде храброст, сила, да те избави, ако може, од она што ти тежи и срцето твое да се разубавува за да оставиш  благоухание таму каде минуваш, како босилек. Кога влегуваш во храмот и се слави Светиот Крст, си велиш: а, мириса на босилек – тука го празнувале Воздвижението на Чесниот Крст. Така и ти да станеш една света, исполнета со болка, но и воскресната личност!

 Извор: Бигорски манастир

 

 

 

Архимандрит Андреј Конанос: Вoздвижение на Чесниот Крст Господен – II дел 

Архимандрит Андреј Конанос: Вoздвижение на Чесниот Крст Господен – I дел ...

 



Видео содржини

Поуки од Светите Отци

dobrotoljubie

Духовност

Февруари 23, 2020
ih3387

Свети свештеномаченик Харалампиј

Секој човек со своето раѓање добива лично име по кое го препознаваат во текот на целиот живот. Името е наша сопствена карактеристика, но малкумина го знаат вистинското потекло на своето име и неговото вистинско значење. Секое православно име има своја суштина…
Јануари 29, 2020
3.angeli.so.truba

Живот во служба на Бога и на луѓето

Неговите слова зрачат со силна нагласеност на светиклиментовиот образец и претставуваат целосно легитимирање на македонското црковно и духовно наследство. Дедо Стефан е ревносен борец за македонскиот јазик што неизмерно го сака и постојано го збогатува. Еве…

Почитување на Пресветата Мајка Божја

7.Vselenski.sobor
Таа е заштитничка и покров на христијанскиот род. Како Мајка на Синот Божји, таа има…

Митрополит Струмички Наум: ВОВЕДЕНСКИ РАЗМИСЛУВАЊА

Дек 05, 2019 Беседи 654
7.Vselenski.sobor
Премногу размислуваме во категоријата Бог – човек, наместо во категоријата личносни…

Свети Антониј Велики: Кој е ѓаволот и кога напаѓа...?

А кога ќе се всели Божјиот Дух, Он ги успокојува, им дава да го вкусуваат спокојот во…

Беседи

Митрополит Струмички Наум: Повторување (30.05.2020)

Митрополит Струмички Наум: Повторување (30.05.2020)

За неделата на Светите отци од Првиот Вселенски Собор имав намера да пишувам за молитвата што ги опфаќа сите луѓе и секој човек што конкретно страда, ама за кого... Денешните...

Св. Климент Охридски: Поука на вознесение на Господ наш Исус Христос

Св. Климент Охридски: Поука на вознесение на Господ наш Исус Христос

Поради тоа, браќа, бидејќи нè очекува бесконечна мака, да се потрудиме преку подвиг да ја избегнеме, со милостина да го пречекаме бедниот и да го угостиме, примајќи го туѓинецот, гладниот...

Митрополит Струмички Наум: Недела на слепиот (23.05.2020)

Митрополит Струмички Наум: Недела на слепиот (23.05.2020)

Бог е праведен. Сепак, на оние кои се одрекле од светот и световните работи им ветил стократно повеќе уште во овој живот, а плус и Царство Небесно: „Вистина ви велам:...

Храмот е срце

Храмот е срце

До тој Ден, којшто ние сме собрани данеска да го празнуваме. До денот, во којшто светлото Сонце на Правдата дошло да го осветли овој свет и да изгрее од гробот...

Митрополит Струмички Наум: Пробивање низ темнината (18.05.2020)

Митрополит Струмички Наум: Пробивање низ темнината (18.05.2020)

Но, бидејќи над вистинската вера, низ вековите, незабележливо се наталожиле и одомаќиниле уште неколку темнини, денес, оној што ќе поверува, ќе треба да се пробие и низ овие темнини; а...

Митрополит Струмички Наум: Како се сведочи Човекот (16.05.2020 )

Митрополит Струмички Наум: Како се сведочи Човекот (16.05.2020 )

Откако ја стекнува нејзината доверба, Богочовекот Христос ѝ ја покажува и вистинската вера: „Жено, верувај Ми дека иде часот, кога ни во оваа планина, ниту во Ерусалим ќе се поклонувате...

О. Жарко Ѓорѓиевски: БЕСЕДА во Недела на Самарјанката(17.05.2020)

О. Жарко Ѓорѓиевски: БЕСЕДА во Недела на Самарјанката(17.05.2020)

Телото ја прима онаа храна, која во суштина е еднаква со телото. Телото е од земјата и храната за телото е од земјата. Затоа телото во овој свет се чувствува...

БEСEДА за силата штo Бoг им ја дал на прoрoчкитe збoрoви

БEСEДА за силата штo Бoг им ја дал на прoрoчкитe збoрoви

Слoвoтo Бoжјo e какo oган на кoјштo сe радува правeдникoт прeмрзнат вo студeнилoтo на oвoј свeт; и слoвoтo Бoжјo e какo oган кoј гo изгoрува нeправeдникoт, кoгo oвoј матeријалeн свeт...

Викарен Епископ Јаков Стобиски - Немам човек...

Викарен Епископ Јаков Стобиски - Немам човек...

Да го фрлиме фенерот на Диоген, да се откажаме од потрагата по човек во темнината на овој свет и во сеопштата расчовеченост. Таа потрага за нас заврши во оној миг...

« »