логоFacebookTwitterYouTubeeMail







Неговата Светост, Патријархот на Ерусалим, Теофилус III (роден како Илијас Јанопулос во 1952) е сегашен Патријарх на Православната Црква на Ерусалим.
Теофил (исто Теофилос) беше избран како 141 примат на Православната Црква на Ерусалим на 22 Август 2005. Теофил, кој претходно ја носеше титулата Архиепископ на Тавор, беше едногласно избран од Ерусалимскиот Синод да го замени претходникот - Иринеј I. Неговата титула стана: „Патријарх на Светиот Град на Ерусалим и цела Палестина, Сирија, зад реката Јордан, Кана Галилејска и Светиот Зион“.

Се смета дека Теофил е сеуште наклонет кон неговиот претходник, и тој факт може да му помогне во стабилизирање на Патријархатот соочен со доста проблеми. Оваа наклонетост може да доведе до зближување на Синодот со поддржувачите на претходникот –Иринеј.


По изборот Теофил изјави: Во последните неколку месеци имавме многу проблеми, но со Божја помош ќе ги надминеме“.



Теофил потекнува од Месина, Грција. Во 1964 година тој заминува за Ерусалим и служи како архиѓакон за тогашниот Патријарх Бенедикт I. Од 1991 до 1996 тој е свештеник во Кана во Галилеја, каде што претежно живеат Израелски Арапи. Таму тој ја формира групата  Нур ал Масих (Светло Христово), кое ја шири Православната Христијанска вера низ целиот регион.
Во 1996, Теофил беше еден од свештениците кој после долги векови навлегоа во затвореното Вахабијско Исламско општество на Катар, област која историски припаѓа на Православната Црква на Ерусалим и каде многу Палестински мигранти работат и живеат денес. Голем број од нив се Православни Христијани. Од тука, Теофил служи како Егзарх на Светиот Гроб во Катар. Од 2000 до 2003, тој беше пратеник во Московскиот Патријархат.
Критичарите на Теофил, тврдат дека тој бил миленик на Израел и поврзаност со Американски функционери, како што е бившиот шеф на ЦИА Џорџ Тенет, со кој многупати се има среќавано преку грчкото лоби во САД. Исто се тврди дека и Американската државна секретарка Кондолиза Рајс има одржано состанок со Теофил на нејзино барање за време на една од нејзините скорешни  посети на Израел. Исто така е забележано дека тој, како Супериор на Светиот Гроб, скоро и да не им ги покажува Светите места на овие високи гости. Сосема спротивно постапил за време на посетата на Путин и некои други високодостојници.

Пред да стане Патријарх, Теофил кратко служел и како Архиепископ на Тавор. На ова место бил ракоположен од тохашниот Патријарх Иринеј во Фебруари 2005.
Теофил студирал Теологија на Атинскиот Универзитет и заминал да докторира во Лондон. Покрај својот грчки јазик, зборува англиски и арапски јазик.
Неговата Светост Теофил III беше официјално интронизиран за Ерусалимски Патријарх и сета Палестина на 22 Ноември 2005. На тој чин присуствуваа високи црквени и секуларни делегации. Меѓу гостите беше и петседателот на Грција, како и бројни представници на дипломатскиот кор и воени аташеа.
Други Патријарси кои го носеле истото име биле Теофил Први, кој служел како Патријарх од 1012 до 1020 и Теофил Втори од 1417 до 1424.

Патријархот Теофил го превзеде водството на Ерусалимската Црква во многу тешко време во нејзината историја. Политичката ситиација во Средниот Исток и деликатноста на  односите со  Палестинските политички водачи, со државата Израел и со Кралството Јордан, ја прават улогата и местото на Патријархот и Патријархатот многу тешка. Неодамна, Израел одби да ги обнови визите на многу грчки свештеници, што може да доведе до сериозна криза во тамошниот клир, бидејќи повеќето свештеници и монаси се Грчки државјани.






(Преведено од Википедија)
Соработник на ПреминПортал



 

На првата недела од Велигденскиот Пост, кога Црквата ја слави победата над иконоборците, според традицијата на православните заедници во главниот град на Велика Британија, се одржа сеправославна Вечерна Богослужба во рускиот катедрален храм во Лондон посветен на Успението на Мајка Божја.


Како и секогаш, сослужуваа претставници од клирот на сите помесни Православни Цркви кои имаат свои заедници тука, а се служеше и пееше на многу различни јазици.



Пригодно слово кажа Епископот Диоклиски Калист (Вер) од кое ви пренесуваме извадок:

„... Само низ носењето на Крстот можеме да се удостоиме со радоста на заедничарењето. На секоја неделна утрена, после читањето на Евангелието велиме: со Крстот радоста  дојде за сиот свет. Само низ Крстот можеме да се здобиеме со радоста на заедништво во Верата.

А што можеме јас и вие да сториме лично, како можеме да придонесеме на оваа победа на Православието, на оваа победа на заедницата? Што може секој од нас да стори за да се намали насилството, да се создаде мир и заедница? Го наоѓаме одговорот во Посланието на Св Апостол Јаков (Глава 4): „Раздорите и расправиите меѓу вас од каде потекнуваат? Нели потекнуваат од виењето на страстите што војуваат внатрево вас? Она што Апостолот го вели тука е дека надворешното зависи од внатрешното. Надворешните конфликти во парохијата, во целата Православната Црква, во меѓународната политика, ги имаат како извор внатрешните конфликти во срцата на секој од нас. И следствено, надворешниот мир во парохијата, во целата Црква и во сиот свет го има својот извор во внатрешниот мир во срцата на секој од нас. Ако јас, или вие, војуваме со себе си, внатрешно поделени, тогаш ние ја пренесуваме таа војна и самоподеленост и на заедницата на која и припаѓаме, на семејството, работното место, парохијата и епархијата. Од друга страна, ако јас и вие можеме да бидеме внатрешно единствени секој со себеси, ако јас можам да бидам со полнотата на моето битие жива Икона на Светата Троица тогаш, со Божја помош и милост, јас можам да бидам жив, динамичен, креативен центар на помирување, донесувајќи полнота на секоја заедница или група на која иж припаѓам. Само ако успеам низ Христос и Светиот Дух да ги составам скршените делчиња внатре во мене, тогаш ќе го подготвам внатре во мене составувањето, реинтегрирањето на потресениот космос. Од тоа таинствено и неискажливо единство внатре во мене, ќе може да произлезе, по молитвите на Мајката Божја и сите Светии, видливо и манифестирано единство во мојата парохиска заедница, во целата Црква и меѓународната политика. Ние мораме да го содржиме внатре во нас поделениот свет и на тој начин да го надминеме во Христа. Тоа е длабоката порака за денес, Победата на Православието. Да си спомнеме за двајца светители кои точно го илустрираат она што се обидувам да го споделам со вас вечерва. Прво од св Серафим Саровски: „ Стекни внатрешен мир и илјадници околу тебе ќе се спасат„. А пак св.Исак Сирин вели: „Биди помирен со себеси, и небото и земјата ќе се во мир со тебе„. Надворешното зависи од внатрешното. Мирот мора да дојде од срцето на секој од нас, и тогаш ќе можеме да ја потврдиме, со убавина и чудење далеку над нашата свест, вистинската заедница на Православната Црква. Да се насочиме умствено нанапред, кон Пасхалната ноќ. Да си спомнеме за зборовите кои ги пееме таа ноќ: Ден е на Воскресението, да засветлиме со мир и да се прегрнеме еден со друг велејќи: Брате, Сестро, да си простиме сеж во Воскресението и да воскликнеме силно: Христос Воскресна од мртвите! Ако од денес па низ целиот Голем пост се до Пасха, почнеме да простуваме се пошироко и пошироко, како што почнавме на Прочка минатата недела, ако можеме да речеме со нова искреност на Пасхалната Ноќ: да си простиме со во Воскресението, тогаш тоа навистина ќе биде вистински триумф на Православието.

Во името на Отецот и Синот и Светиот Дух. Амин.„

Во контекст на последните случувања и потреси во Православната Црква кои непосредно го засегаат верниот народ во Р.Македонија, словото на Епископот Диоклиски е од голема полза. Потеклото на сите расколи и недоразбирања, како што е образложено од владиката Калист, треба да стане свест на секој еден од нас, ако вистински сакаме да ја живееме Воскресенската радост. Впрочем, нашите пастири веќе подолго време ни посочуваат каде да го бараме решението на проблемот...

Ништо ново под сонцето освен Христос. Суета, се друго е само суета. И ништо ново нема да има во односите меѓу Македонската Православна Црква и Српската  Православна Црква се додека Богочовекот Исус Христос не стане врвен критериум на нашето пастирско дејствување, а не нашата суета. Зошто суетата? Од каде тоа високото мислење за самите себе да се појави како извор на сите внатрешни проблеми во Црквата? И двете Цркви имаат и почитуваат исто догматско, канонско и литургиско предание. Всушност се случува Една и Иста Црква, но со одделно административно организирање – заради посебните пастирски потреби на двата различни народи, македонскиот и српскиот, и заради нивната посебна државна и територијална разграниченост. Во нашиов случај се појавува внатрешно недоразбирање и судир во Една и Иста Црква, Православна. А тоа не значи ништо друго освен дека внатре-личносниот конфликт или заробеноста од страстите или суетата на повеќето од Епископите се пројавува како внатре-црковен административен конфликт. Тоа се познава и од причината на недоразбирањето и судирот...„


„Каде го гледате излезот од ќорсокакот?
Излезот од ќорсокакот е во покајанието, да се почитува редот воспоставен од Светите отци на Црквата. Трите свештенички чинови мора да одговараат или да се барем приближно до трите нивоа на духовна зрелост. Ѓаконскиот чин со нивото на ‘очистување на срцето од страстите’. Презвитерскиот чин со нивото на ‘просветлување на умот’ и умносрдечната молитва. Епископскиот чин со нивото на ‘обожение на личноста’. Епископот мора да биде барем на ниво на ‘просветленост на умот’ и умносрдечна молитва. Инаку, со непросветлен ум а заробен од страстите, кого и каде ќе води? А оние што се веќе украсени со епископско достоинство а немаат соодветна духовна подготовка, барем нека ја освестат оваа своја болна состојба и нека се покајат.Секако, не е препорачливо за нив да го откриваат, а со тоа и да го потхрануваат наместо да го лечат, својот алармантен внатрешен конфликт и расцеп на личноста создавајќи расцеп или раскол во Црквата преку организирање на паралелна ерархија на веќе постоечката во Р. Македонија.„

И уште:

Од ова восогласување на нашата внатрешна состојба со надворешниот свештенички чин што евентуално би го добиле, сигурно ќе се случат позитивни промени во животот на локалната епископска Црква, па и пошироко. Ништо од ова не може да се случи без умносрдечна молитва и просветленост на умот. А ова кој го може?„

Кој има уши да слуша, нека чуе!


известува : Марија Стефановска, соработник на ПреминПортал од Лондон

01. 03. 2007 г.




Руската Православна Црква ќе стане подуховна и почиста

Сергеј Марков, директор на Институтот за Политички Студии

 
Обединувањето на Руската Православна Црква претставува крајно позитивен настан. Прво, го означува крајот на поделбата на Црвени и Бели, на Руската Граѓанска Војна и на комунистичкиот режим кој потоа следеше.

Второ, ова обединување ќе ја засили политичката улога на РПЦ. Руската Православна Црква ќе стану подуховна и почиста бидејќи нејзиниот задграничен дел си ги задржал предреволуционерните принципи.

Трето, задграничниот дел има многу парохии – нешто што всушност може да ја зајакне Руската надворешна политика.

Накратко, ова обединување промовира национално единство и ја зајакнува самата Русија.

Би сакал да истакнам дека ова исто така претставува триумф за Владимир Путин и неговиот духовен раководител, о. Тихон Шевкунов, кои беа меѓу главните организатори на обединувањето.

Од друга страна, овој триумф би можел да му се спротивстави на создавањето на Украинската Православна Црква, нешто што Јушченко и Тимошенко се обидуваат да го достигнат. Сите овие процеси се само дел од политика насочена кон повредување на интересите на Русија.

Подготвил: Б. Ѓ.

 


Предлог за прогласување на денот на соединувањето на двата дела на Руската Црква за национален празник


 (13.04.2007)


Општествената палата на Руската Федерација го смета за историски настанот на соединувањето на Црквата во татковината со Руската Задгранична Црква планиран на 17 мај оваа година и предлага таа дата да се прогласи за национален празник.

По мислењето на Општествената палата соединувањето на двата дела на Руската Црква треба да стане „уште еден важен чекор на патот кон надминувањето на историскиот раскол на рускиот народ“.

„Ова е особено важно со оглед дека Црквата секогаш имала голема улога во општествено-политичкиот живот на Русија. Дури и импертарот се нарекувал „православен цар“. Под неговиот жезол, во текот на многу векови биле обединети многу православни народи: Руси, Украинци, Белоруси, Гризијци, Ерменци, Молдавци. Кон тоа се стремеле и Србите, Бугарите, Грците и другите народи на Балканот.“

Бидејќи Руската Православна Црква е најважен и неодвоив дел од руската државност затоа и нејзиното соединување е „мошне важен резултат на политиката на зацврстувањето на државата, која сега се спроведува“.

известува: http://www.pravoslavie.ru/news/070413115253



(преземено од сајтот на МПЦ)


Прво заедничко сослужување на претставници на Московската Патријаршија и Руската Задгранична Православна Црква во Швајцарија (06.06.2007)



 
Прво заедничко сослужување на претставници на Московската Патријаршија и Руската Задгранична Православна Црква во Швајцарија (06.06.2007)


Во првата недела по Педесетница, на празникот на Сите Светии, Архимандритот Мартин (де Кафлиш), игумен на манастирот на Света Троица во Домпиер (Швајцарија), заедно со епископот Амвросиј (Кантакузин) од Руската Задгранична Црква, отслужи Бдение и Божествена Литургија во храмот во Веве. Еве што вели тој после првото евхаристиско сослужување:


„Навистина радост, мир и братска љубов блескаа од сите во овој благословен ден. Сите ја почувствуваа со благодарност јавената благодат – можноста да се причестат од заедничката Чаша на денот на Сите Светии, вистинската круна на Педесетницата.

Бидејќи, токму молитвата на сите светии, на новомачениците, и солзите на верните направија да биде надминато едно скоро осумдесетгодишно отуѓување. Без сомневање, исто така и почитта, заемната љубов, довербата и ставањето на Христос Спасителот во центарот на сите нешта, во срдечно раскајание и покајание, направија да ни биде дадена оваа благодат на обединувањето. Ова сигурно е некаков крај, но понатаму треба да бидат напишани и нови страници заедно. Само така, живеејќи ја еднодушно љубовта со која Бог нè возљуби, ќе го направиме веродостојно и плодотворно сведоштвото на нашата православна вера пред безбројните предизвици на денешниот секуларизиран свет“.

Кон парохиската заедница во Веве и монашкото братство од Домпиер се присоедини и отец Петар Меан од Српската Православна Црква со некои од своите парохијани. По Литургијата, парохијата приреди обилна трпеза во дворот на црквата, пренесувајќи ја на тој начин во празничната „литургија по Литургијата“ радоста од заедничката Света Причест.

Да напомнеме дека епископот Амвросиј беше истакнат член на мешовитата комисија за дијалог меѓу двата дела на руското православие, чија усрдна работа доведе до овој успешен крај. Господ нека нè благослови сите, за да нема никогаш повеќе слични расколи, и да ни ја даде благодатта на верноста во покајанието и љубовта.

 


 (10.03.2007)


Исполнувајќи ја Господовата заповед за проповед на вистината на сите народи, светиот апостол Тома дојде „дури до крајот на светот“ – до земјите на денешна Кина, каде што многумина приведе кон Христа. Апостолот Тома е прв меѓу Небесните заштитници на Кина, кој и денес вознесува молитви пред Престолот Господов да се зачувува и просветли земјата нему доверена, исто како и мноштвото кинески новомаченици, кои пострадаа од богоборците во 20 век.
Додека присуството на Западните христијански цркви е многу добро познат факт, многумина не знаат дека и Православната Црква исто така е присутна во оваа земја повеќе од 300 години. Православието допре до Кина со источното проширување на Руското царство преку Сибирскиот далечен исток во 1651 година, повеќе од еден век пред пристигнувањето на првите протестантски мисионери. Во пограничните пресметки во регионот на реката Амур меѓу трупите на тогаш владеачката Квинг династија и рускиот цар, Кинезите во 1685 година заробија Руси, меѓу кои и свештеникот Максим Леонтиев. По мировниот договор од 1690 година во Нерчинск, заробениците беа ослободени, но некои од нив одлучија да останат таму како кинески граѓани. Царот Канг Хси им даде пагански храм во Пекинг, кого православните верници го претворија во православен храм, посветен на Премудроста Божја и во него ставија икона на свети Николај Чудотворец. Црквата подоцна беше преименувана во црква на Успението на Богородица. Царот исто така на отец Леонтиј му даде почесна царска титула.
Така беше посеано семето на Руската црковна мисија на кинеската земја. За 200 години до Боксерската буна во 1900 година, Мисијата успеа да обрати во верата само мал број домородни Кинези, и тоа главно преку мешани бракови со потомците на руските заробеници (Албазинијанци). Наспроти тоа, католичките и протестантските мисионери преземаа активни мисионерски потфати.
 

За време на Боксерската буна или Јихетуан движењето, како што Кинезите го нарекуваат востанието од 1900 година, 200 Кинези и Албазинијанци, на чело со архипастирот свети Митрофан пострадаа за верата Христова во Пекинг. До ова време Албазинијанците прилично се асимилираа со месното население, после два века соживот. Нивниот надворешен изглед не се разликува многу од поголемиот дел на Хан кинеското население, иако етнички тие себеси се сметаат за Руси по потекло.
Православното население во Кина нагло се зголеми во 20 век, главно заради приливот на руската бела емиграција. Истовремено, Боксерското востание не ѝ попречи на крвта на Мачениците да принесува како плод нова генерација на кинески верници. Архимандритот Инокентиј Фигуровски, кој во 1902 година стана прв Пекиншки Епископ, иницираше превод на литургиски и катехетски православен материјал за првпат на говорен кинески јазик, наречен гуанхуа.
Ова беше златното доба на православието во Кина, со многу изградени цркви. За жал, повеќето Руси ја напуштија Кина по доаѓањето на власт на комунистите во 1949 година. Некои од нив се вратија во Русија, но повеќето емигрираа во Австралија и Америка.
Славниот свети Јован, Архиепископ Шангајски, беше меѓу последните што заминаа, како и свештениците Илија Вен и Михаил Ли. Свештеникот Михаил Ванг и протоѓаконот Евангелос Лу останаа во Шангај и многу пострадаа за време на Културната Револуција (1966-76). Тие веќе не се активни свештеници, бидејќи во Шангај нема функционални православни храмови.
Православната Црква во Кина доби статус на автономија од Московската патријаршија во 1956 година и имаше двајца епископи Кинези, неколку свештеници и веројатно некаде до 20 000 верници во раните 60-ти години од минатиот век. Но никогаш не се опорави од превирањата во „културната револуција“ од 60-тите и нејзината антирелигиозна политика. Културната револуција уништи поголем дел од црковните зданија и многу верници беа прогонувани. Црковниот живот беше практично елиминиран и верниците мораа да прибегнат кон служби во приватни домови за да продолжат да ја живеат својата вера.
Во декември 2004 година, последниот кинески православен свештеник што живееше во Кина, отец Александар Ду Лифу, почина во Пекинг на 80-годишна возраст. Никогаш не му успеа да добие дозвола од владата за отворање на црква во Пекинг: властите тврдеа дека заедницата (околу 300 верници) е премногу мала.
Сепак, постојат напори од страна на повеќе Православни Цркви за обнова на православниот живот во Кина, а неколку кинески студенти моментално се воспитаници на руски теолошки училишта. Според проценките на отец Дионисиј Поздњаев, надлежен за Кина во Одделот за надворешни црковни врски при Московската патријаршија, во Кина живеат околу 13 000 православни верници. Постојат парохии – без свештеници – во Ксинјанг, Внатрешна Монголија и Харбин, каде што се зданијата на руските цркви се највпечатливото нешто. Во последниве години Московската патријаршија е доста активна, особено во напорите да ја убеди Кинеската влада да ја регистрира Црквата, но малубројноста на нејзината паства се чини дека е пречка за тоа. Цариградската патријаршија основаше епархија за Јужна Азија и Далечниот Исток во Хонг Конг – кој сега е дел од Кина – во 1996 година. Исто така и свештениците од Руската Задгранична Православна Црква се редовни посетители во Централна Кина. Тие извршуваат Крштевања и служат Литургии за раштрканите заедници на православни верници. Напорите на недомородните свештеници се попречувани. Во декември 2003 еден православен свештеник кој тајно ја преминуваше границата за да им излезе во пресрет на духовните потреби на православните верници во Ксинјанг, на западните кинески граници, беше депортиран.
Кинеската влада обично е флексибилна кога се работи за мали групни молитви во приватни домови, но забелешки има при појавата на повеќе од „шака“ луѓе собрани заедно. Гостите-свештеници обично мораат да работат под надзор на Државната администрација за Верски прашања ако не сакаат да наидат на пречки, и главно добиваат дозвола да прават служби за странци - нивни сограѓани кои работат или престојуваат во Кина. Ваквите служби обично се одвиваат во некоја од амбасадите и кинеските верници немаат пристап на нив. Кинеските семинаристи во руските семинарии се надеваат дека ќе се вратат во Кина за да им служат на верните таму. Но, ова е чувствително прашање и потребно е одобрение од Кинеската влада, така што нивната иднина е неизвесна.
Кинеската влада во последните години се чини дека е попопустлива. Во јули 2004 година му дозволи на руски јеромонах да ја посети црквата на Покровот на Богородица во Харбин, за да ја изврши светата Тајна исповед на кинески и руски, а беше остварена и посетата на рускиот епископ Марк на Пекинг, на официјална покана од месните верски водачи и Државната администрација за Верски прашања.
Во Русија, пак, епархијата за Владивосток направи креативен мисионерски потфат, дозволувајќи нејзина црква да биде дел од туристичка маршрута за кинеските туристи. Црквата располага со објаснување на Православната Црква и нејзините служби на кинески јазик со кој се служат туристичките водичи, а туристите имаат и можност да запалат свеќа пред иконата на Кинеските Маченици. Рускиот претседател Путин, од своја страна, пред Синодот го постави прашањето за обраќање во православието на сè поголемиот број Кинези кои живеат и работат во Русија.
Обидите да се возобнови православието во Кина се случуваат и во виртуелниот простор. Православен верник со кинеско потекло кој живее во Соединетите Држави, Митрофан Чин, е webmaster на сајтот Orthodoxy in China (http://orthodox.cn), кој стартуваше со работа во пролетта 2004 година. Овој сајт е создаден со цел да биде портал на сè што кој било би сакал да дознае за православието во Кина, особено за неговата денешна состојба и за изгледите за развој во иднината. Катехетска литература и литургиски текстови на класичен и современ кинески јазик овде се лесно достапни за секого. Обезбедени се и линкови на разни Интернет извори и Кинески дебатни панели за да се искористи максимално моќта на Интернетот за обезбедување обилство информации и за размена на идеи коишто еден сајт не може да ги обезбеди. Новинарски написи поврзани со кинеското православие од медиумите од руското говорно подрачје се преведуваат на англиски, за меѓународната англиско-говорна заедница да биде навремено запознаена со мисионерската активност на руските православни.
Online библиотека со поголемиот дел од православни текстови на класичен кинески јазик создадени во 19 и во раниот 20 век од Руската црковна мисија, достапен е преку интернет, што е најекономичен и најбрз пат за луѓето во Кина да дојдат до свој примерок од овие ретки историски текстови. Понови кинески преводи, погодни за помладата кинеска генерација, на дневни молитви и акатисти како и на Литургијата на свети Јован Златоуст, исто така се достапни online. Повеќето од материјалот, на барање на кинески државјани бесплатно се снима на СD, со препорака понатаму да го преснимуваат и за свои роднини и пријатели.
Се работи и на преводот на „Охридскиот пролог“. Проектот го започна протестант од Хонг Конг, а потоа на него работеше православен Кинез кој живее во Романија.
Повеќето православни верници, посетители на сајтот, се новообратени во верата и трагатели по вистината. Обично анонимно пишуваат пораки, прашувајќи за православната вера. Често, бивајќи привлечени од убавината на некои од возобновените православни цркви во Кина, патуваат за да ги посетат поранешните цркви, како Света Софија во Харбин или пак во потрага по цркви што можеби ја преживеале Културната револуција и по православни верници во нивната близина. Бидејќи во популарните кинески медиуми не се застапени православни прашања, сајтот нуди и многу потребни православни вести, како меѓународни така и домашни, на кинески јазик.
Постои и парохиски сајт на црквата на Света Троица во Тајван исто така на кинески, но тој го користи традиционалното кинеско писмо, различно од она што во Кина го воведе комунистичката влада, поедноставено за да се искорени неписменоста кај кинеското население. Оваа парохија е под Митрополијата на Хонг Конг и Југоисточна Азија.
Во поновите проекти спаѓа кинескиот превод на житијата на 222 исповедници и маченици на Кинеската Православна Црква кои пострадаа во Пекинг 1900 година, оригинално напишани на руски, извадени од архивите и за првпат отпечатени во изданието на „Кинески благовесник“ од јануари 2000 година (http://www.chinese.orthodoxy.ru). Ова е официјално списание на руски јазик, под покровителство на Одделот за надворешни црковни врски на Московската патријаршија. Преводот на овие житија на англиски е достапен на http://www.orthodox.cn/history/martyrs/.

 
преземено: www.mpc.org

 


 
Потпишување на Актот за канонско единство (08.05.2007)


Повеќе од половина архиереи на Руската Православна Задгранична Црква и околу третина од нејзините свештеници ќе земат учество на историската богослужба во храмот на Христос Спасителот во Москва, која ќе го означи обединувањето на РПЗЦ со Московската патријаршија.

На 17 мај, кога треба да се случи потпишувањето на Актот за канонско единство, се очекува во Москва да пристигнат седум архиереи на РПЗЦ, меѓу кои ќе биде и Поглаварот - митрополитот Лавр и повеќе од седумдесет свештеници, изјави секретарот на Одделот за надворешни црковни врски на Московската патријаршија, протоереј Николај Балашов.

Според него, „во храмот на Христос Спасителот исто така ќе пристигнат како поклоници околу шестотини наши сонародници – парохијани на Задграничната Црква.“ На нивна молба, на 17 мај во текот на целата свечена богослужба ќе бидат отворени царските двери, што обично се случува само во Светлата седмица.

„Мирјаните сакаа со сопствени очи да видат како ќе се случи тоа за првпат – кога митрополитот Лавр и задграничните свештеници заедно со нашите за првпат ќе се причестат од иста Чаша“, појасни о. Николај.

Потоа во храмот на Христос Спасителот ќе биде отворена изложба посветена на историјата на РПЗЦ. Задграничната Црква даде свој придонес во подготовката на оваа изложба: на пример, овде ќе биде претставен дел од богослужбените одежди на патријархот на Москва и цела Русија Тихон, како и реликвии поврзани со парохиите на РПЗЦ.

На 17 мај ќе биде одржана и прес-конференција, на која ќе земат учество митрополитот Смоленски и Калининградски Кирил, архиепископот Корсунски Инокентиј, како и митрополитот Лавр и архиепископот Берлинско-германски Марк – водечките учесници во преговарачкиот процес.

  Уште еден важен настан ќе се случи на 19 мај, кога патријархот Московски и Руски Алексиј II, во сослужение со митрополитот Лавр ќе го освети храмот на Руските Новомаченици на Бутовскиот полигон, каде што во Сталиновото време беше стрелано огромно мноштво луѓе, меѓу кои и свештенослужители. Пред три години, за време на официјалната посета на митрополитот Лавр во Москва, тој и патријархот Алексиј ги положија темелите токму на овој храм.

  Најпосле, на 20 мај, во историски главниот храм на Русија – Успенскиот Собор на Кремљ – одново ќе сослужуваат патријархот Алексиј и митрополитот Лавр. Спред зборовите на о. Николај, заради тоа што овој храм не може да прими повеќе луѓе, одлучено е на таа служба да учествува минимален број свештенослужители од Московската патријаршија.

„Ова ќе биде сторено специјално со цел да им се овозможи на што поголем број наши задгранични браќа да му сослужуваат на патријархот“, појасни о. Николај.

Потоа задграничните гости ќе ги посетат руските православни епархии како во Русија така и во Украина. Меѓу другото, митрополитот Лавр има намера да го посети Курск, каде што своевремено е јавена Курско-коренската икона на Божјата Мајка, главна светиња на Задграничната Црква, а потоа ќе ја посети Киево-печерската лавра.

На празникот Педесетница (Света Троица) митрополитот Лавр ќе отслужи Литургија во соборниот храм на Света Троица во Почаевската лавра, кој своевремено беше изграден и осветен од првиот Поглавар на РПЗЦ митрополитот Антониј (Храповицки).



извор: Интерфакс

преземено од МПЦ

 



На Велики четврток од Страсната седмица, 5 април 2007 година, Романскиот патријарх Теоктист заедно со членовите на Светиот Синод на Романската Православна Црква отслужи Божествена Литургија во црквата на свети Спиридон Нови во Букурешт. На Светата Литургија беше осветено свето Миро. Светото Миро беше приготвено во почетокот на Страсната седмица во парклисот на свети Јован Крстител,  манастирот Антим - Букурешт, со исполнување на сите за тоа одредени литургиски правила. Светото Миро се употребува за тајната на Миропомазанието, за осветувањето на црквите, за осветувањето на олтарите, антиминсите и при повторно примање во православната вера на оние што отпаднале.


                    




                    



На крајот од Божествената Литургија патријархот Теоктист одржа беседа во која ја истакна важноста на светото Миро и на овој настан: „Не отсуствува светото Миро од ниеден дел од нашиот живот, животот на Православната Црква. Денеска ја имавте радоста да го видите тоа што вашите очи не го виделе и да го чуете она што вашите уши не го слушнале досега. Денес е голем и значаен ден што го доживува нашата Црква и нашиот романски народ. Не постои христијанин, не постои божествено дејствување без печатот на Мирото кое е елеј на радоста, на животот, на надежта, на иднината. Денешните литургиските песни, соборот на светите архиереи и светото Миро не преобразуваат, не пренесуваат од тука во небесните живеалишта. Го молам добриот Господ, по молитвите на свети Спиридон да не удостои да Го љубиме повеќе отколку овој свет, колку и да е привлечен. Да го љубиме нашиот ближен повеќе од самите себеси, да се молиме за непријателите и да се молиме за тие што не можат да се молат.“       
ор: http://www.mmb.ro/ro/index.php?pagina=50&data=2007040525

 


Одредени датумот и местото на потпишување на Актот за канонско единство меѓу РЗЦ и МП


 

 (29.12.2006)


Синодот на Руската Православна Црква донесе решение за датумот, местото и процедурата на потпишувањето на Актот за канонско единство меѓу Руската Задгранична Црква и Московската Патријаршија. Ова на 26 декември го соопшти митрополитот Смоленски и Калининградски Кирил, претседател на Одделот за надворешни црковни врски на Московската Патријаршија (ОНЦВ МП). Одлучено е Актот да биде потпишан на 17 мај 2007 година, на празникот на Вознесението Господово, пред почетокот на Божествената Литургија во храмот на Христа Спасителот, после што епископатите на Московската Патријаршија и на Руската Задгранична Црква ќе се обединат во совршувањето на Светата Тајна Евхаристија. Синодот на Задграничната Црква во проширен состав донесе аналогно решение на почетокот на декември, соопшти митрополитот Кирил. „Ставена е точка на процесот на преговорите“, изјави за медиумите претседателот на ОНЦВ МП. „Навистина, остануваат на дневен ред некои технички моменти што треба да се прецизираат и затоа нашиот Синод ја покани делегацијата на Руската Задгранична Црква пред потпишувањето на Актот за канонско единство да ја посети Москва заради разрешување на преостанатите прашања.“ Во однос на првата заедничка Божествена Литургија, владиката Кирил истакна дека „постои предлог причестувањето да се изврши според Пасхалниот чин, кога се отворени Царските двери, за сите присутни да го почувствуваат историскиот момент на заедничарење околу заедничката Чаша на претставниците на Руската Православна Црква и Руската Задгранична Православна Црква“.

Покрај тоа, Синодот донесе решение да ја отповика екскомуникацијата на двајца клирици што своевремено преминаа во РЗПЦ од идеолошки причини: епископот Ефтихиј (Курочкин) од поранешната Омско-Тјуменска епархија и свештеникот Владимир Карелин од Курганската епархија.

Известува: Седмица.Ru


 


Преземено од официјалниот сајт на МПЦ
http://mpc.org.mk/svetaktuelno.asp?id=1655

 


МИТРОПОЛИТОТ ЈОВАН ГО ЗАМЕНУВА ПАТРИЈАРХОТ ПАВЛЕ



Свет   28-4-2007

МИТРОПОЛИТОТ ЈОВАН ГО ЗАМЕНУВА ПАТРИЈАРХОТ ПАВЛЕ

Митрополитот загребско-љубљански и за Италија, Јован ќе го заменува на должноста српскиот патријарх Павле.
Таа одлука е донесена на седница на Синодот на Српската православна црква, објави денеска весникот „Блиц“.
Одлуката митрополитот Јован да го замени Павле, кој се потешко ја извршува должноста патријарх, според весникот, има поткрепа во Уставот на СПЦ каде се вели дека поради болест или отсустност, патријархот го заменува најстариот архиереј во Синодот.
Таа одлука важи додека патријархот не се врати на должност или до избор на нов патријарх, а таква одлука може да донесе Синодот или се донесува врз основа на акт кој е потпишан од патријархот.
Како што наведува весникот, во црковните кругови постои намера на седницата на Саборот на СПЦ на 14 да биде донесена одлука за смена на патријархот.
Патријархот Павле веќе две недели е на рехабилитација во Специјалната болница во Бања Ковиљача.

МИТРОПОЛИТОТ ЈОВАН ГО ЗАМЕНУВА ПАТРИЈАРХОТ ПАВЛЕ

 


Изјава на Рускиот патријарх за време на приемот на грчката делегациј

 

Изјава на Рускиот патријарх за време на приемот на грчката делегација (02.06.2007)


Дури ни Израел не се однесува со нас на тој начин“, јавно изјави Рускиот патријарх Алексиј II во обраќањето кон грчкиот претседател Каролос Папуљас, кој е во официјална посета на Русија. Со овие зборови поглаварот на Руската Црква го има предвид „одбивањето на Цариградскиот патријарх да ги отвори вратите на Света Гора за руските монаси“. „Една од духовните врски, кои ги поврзуваат нашите братски народи е Света Гора Атонска, каде повеќе од 1000 години се подвизуваат чеда на Руската Православна Црква. Потокот на поклоници кон ова свето место никогаш не сопре. Тоа неодамна беше посетено и од претседателот Путин“, рече патријархот Алексиј за време на официјалниот прием за грчката делегација, кој тој го приреди во Даниловскиот манастир.


Историски осврт:

Спорот околу присуството на руски монаси на Света Гора меѓу Русија и Грција е долг веќе едно столетие и периодично избувнува со нова сила. Во почетокот на 20 век на Света Гора живеат околу 7500 монаси, од кои повеќето од половината се Руси. Само во рускиот манастир на Свети Пантелејмон се подвизуваат околу 2000 монаси. По 1914 година и Октомвриската револуција, бројот на руските монаси нагло се намалува и после двете светски војни, кон средината на столетието во манастирот на свети Пантелејмон живеат помалку од 60 монаси. Овој период е критичен за целото светогорско монаштво, бидејќи секоја година бројот на атонските монаси се намалува за околу 40–50 души. Околу 1971 година монашкото население на полуостровот брои 1145 луѓе, од кои огромен дел се на поодмината возраст. Во намалувањето на бројот на монасите имаат влијание како политичките настани – комунистичката револуција во Русија, светските и балканските војни, така и внатрешно-црковните фактори од грчкиот верски живот во овој период. Средината на 20 век е време на процут на парацрковните организации „Зои“ и „Сотир“, кои на овој стадиум од својот развој го негираат традиционалното монаштво и прават верската младина да го изгуби интересот за монашки живот. Во 70-тите години оваа етапа од идеологијата на „Зои“ и „Сотир“ е надмината и тогаш започнува новиот постепен растеж на монашкото население, со нови пополнувања од редовите на воспитаниците на овие организации кои се обратија кон монашките идеали. Во 1971 година средната возраст на монасите беше над 60 години, додека во 1990 година мнозинството монаси се на возраст под 40 години. Нивниот број во овој период изнесува 1500 души.

По распаѓањето на Советскиот Сојуз, веќе нема политички пречки за заминување на Руси на Света Гора, но, стравувајќи од нарушување на рамнотежата, како што беше случајот на почетокот на векот, грчките власти и Цариградската патријаршија го препречуваат растежот на руската монашка заедница на полуостровот.Ова прашање беше поставено остро и при посетата на Путин на Грција и Света Гора пред неколку години.



известува: Dveri.bg

преземено од МПЦ 

 


Започна со работа православна мобилна служба „Дознај од свештеникот 09399“

 

Започна со работа православна мобилна служба „Дознај од свештеникот 09399“


Со благослов на патријархот Московски и Руски Алексиј II, на територијата на Русија започна со работа 24-часовна православна мобилна служба „Дознај од свештеникот 09399“.

Според замислата на организаторите на проектот, услугата треба да му помогне на секој човек во секое време да добие одговори на важни прашања од личниот, семејниот живот, од основите на православната вера. Освен тоа, православната мобилна служба може да им помогне и на боготрагателите како и на оние што само размислуваат околу примањето на Светата Тајна Крштение.


Службата „Дознај од свештеникот 09399“ се состои од девет редовно апдејтувани дела, кои овозможуваат да се добие информација за подготовката кон примањето на православните Свети Тајни, за црковниот календар, богослужбите, молитвите, светињите на Москва и Подмосковјето, како и да се слушне совет од свештеник на некое прашање.


Како што забележа раководителот на прес-службата на Московската патријаршија, свештеникот Владимир Вигиљански, една од главните задачи на овој проект е на трагателот да му се понудат неопходните ориентири во дадената ситуација, за тој потоа да може да го направи правилниот избор.
Услугата овозможува не само да се слушнат понудените одговори, туку и да му се постави сопствено прашање на свештеникот.


Според зборовите на организаторите, цената на услугата е минимална, а средствата ќе одат на нејзиното техничко опслужување. Услугите ќе може и бесплатно да се користат на бројот 8-800-505-9399.


Проектот е подготвен и реализиран од православната група „Верност“ во соработка со компанијата „Московски телеграф“, а телекомуникациски партнер на проектот е компанијата „Аудиотеле“.

 

Контакти: тел. 8-915-197-96-61, 8-926-293-03-20.
Официјален сајт на службата: www.09399.ru
e-mail: Оваа е-адреса е заштитена од спамботови. Треба да ви е овозможено JavaScript за да ја видите.

извор: Патриархия.ru


извор:МПЦ

 

 


Ерусалимскиот патријарх Теофил се сретна со патријархот Вартоломеј (31.05.2007)



Ерусалимскиот патријарх Теофил се сретна со патријархот Вартоломеј (31.05.2007)


Во вторник Ерусалимскиот патријарх Теофил замина за Истанбул за да се сретне со Цариградскиот патријарх Вартоломеј во барање на излез од црковната криза во која западна Ерусалимската патријаршија во последните денови. Минатата недела неочекувано Кралството Јордан го отповика официјалното признавање на Теофил за Ерусалимски патријарх, бидејќи „тој не ги исполни ветувањата што ги даде на Јорданската Влада при својот избор“. Оваа одлука дојде во моментот кога се очекуваше Израел да го признае Патријархот после неколку годишно одлагање. Според информирани лица, и на палестинските власти исто така им се прави притисок да ја откажат поддршката на патријархот Теофил. Овој акт го става патријархот Теофил во исклучително тешка ситуација и веројатна е можноста да се пристапи кон избор на нов патријарх.

Во Ерусалим се редат протести против патријархот Теофил од страна на арапските христијани, обединети околу арапскиот епископ на Севастија Теодосиј, како и митинзи во заштита на Патријархот најмногу од гркојазични христијани, но исто така и од Арапи.

Мината недела Светиот Синод на Ерусалимската патријаршија му наложи на митрополитот Теодосиј двомесечна забрана за служење, која тој не ја почитува како „анти-канонска“ и продолжува да служи. Во неделата со него сослужуваше и митрополитот на Назарет Киријак, што е знак за настанување на раскол во Ерусалимската патријаршија.

На средбата со патријархот Вартоломеј во вторникот беа разгледани сите детаљи околу кризата, однесувањето на Назаретскиот митрополит и други. Патријархот Теофил, кого го придружуваа четворица клирици, престојуваше во Истанбул три дена.



известува: RNN

преземено од МПЦ

 


Апел за молитва на монасите од Света Гора

 

Пресвета Богородице помилуј не!







Во овие моменти кога Романската Православна Црква го избира новиот патријарх се повикува целото православно христијанство на молитва кон Мајката Божја, нашата Покровителка, да ја повторуваме до востоличувањето на новиот Патријарх 40 пати дневно молитвата: Пресвета Богородице помилуј нѐ!

(со светоотечки благослов, монасите од Света Гора)

Извор: Craiovaortodoxa.ro



 



Поуки од Светите Отци

krusevoexport

Духовност

Декември 09, 2019
7.Vselenski.sobor

Почитување на Пресветата Мајка Божја

Таа е заштитничка и покров на христијанскиот род. Како Мајка на Синот Божји, таа има најголема слобода и моќ пред престолот Божји, и нејзе Црквата, по Бога, најмногу ја почитува и прославува во своите безброј молитви и химни, како најсилна заштитничка и…
Декември 05, 2019
7.Vselenski.sobor

Митрополит Струмички Наум: ВОВЕДЕНСКИ РАЗМИСЛУВАЊА

Премногу размислуваме во категоријата Бог – човек, наместо во категоријата личносни односи. Религиозниот човек размислува во рамките на првата категорија, а црковниот човек размислува и дејствува во откровението на втората категорија.Догматиката е многу…

Старец Георгиј Капсанис: МОНАСИТЕ СЕ ЕКСПЕРТИ ВО НАУКАТА НА ПОКАЈАНИЕТО

Луѓето прво треба да го распнат и да го погребат своето поранешно „јас“ (т.е. егоизмот,…

Свети великомаченик Димитриј Солунски

Ное 09, 2019 Житија 152
st-demetrius
Благочестивиот Димитриј пред царевите ги поставил Божјите заповеди. Го возљубил Господ…

Митрополит Струмички Наум-Царството небесно прилега... на простување (19.08.2017 )

Ное 07, 2019 Беседи 384
7.Vselenski.sobor
Честопати и мене ме прашуваат зошто примам или им помагам на луѓе за кои мнозина од…

Беседи

БEСEДА за сoвршeниoт чoвeк

БEСEДА за сoвршeниoт чoвeк

Eдинствoтo на вeрата, браќа, и пoзнавањeтo на Синoт Бoжји, Гoспoда Исуса Христа Спаситeлoт, сoeдинува двајца луѓe вo eдeн чoвeк, илјада луѓe вo eдeн чoвeк и мнoгу милиoни луѓe вo eдeн...

Митрополит Струмички Наум: ВОВЕДЕНСКИ РАЗМИСЛУВАЊА

Митрополит Струмички Наум: ВОВЕДЕНСКИ РАЗМИСЛУВАЊА

Премногу размислуваме во категоријата Бог – човек, наместо во категоријата личносни односи. Религиозниот човек размислува во рамките на првата категорија, а црковниот човек размислува и дејствува во откровението на втората...

Арх.Партениј Бигорски: За разумноста и безумието

Арх.Партениј Бигорски: За разумноста и безумието

Следствено, грев е човек да биде острастен кон материјалните нешта, кон земните блага, кои се минливи и му се дадени на човека да му послужат за добро, а не тој...

митр. Павел Сисанијски: Сите за еден

митр. Павел Сисанијски: Сите за еден

 Бог Го покажа Своето човекољубие не со евтини слова, но со принесувањето на Својот Син. Христос се појави во светот, со низа конкретни дела на љубовта. Првото дело е наклонетоста...

Митрополит Струмички г. Наум: Познанието на Бог е едноставно својство на просветлениот ум

Митрополит Струмички г. Наум: Познанието на Бог е едноставно својство на просветлениот ум

Посебно по воплотувањето Христово и Неговиот Домострој на нашето спасение, ѓаволот станува како играчка со која малите деца си играат (свети Атанасиј Велики) или како спаринг-партнер за оние што се...

о. Горан Стојчевски: Дар на светот, икона на човекот, учителка на послушанието, педагог на служењето, првиот исихаст, родителка на вечниот живот, божествен цвет на сè создадено

о. Горан Стојчевски: Дар на светот, икона на човекот, учителка на послушанието, педагог на служењето, првиот исихаст, родителка на вечниот живот, божествен цвет на сè создадено

 Таа единствена тихувателка и патоводителка низ исихијата, нè приведува во заедницата од која се откинавме, а еве повторно ни е дадена можност, не само да се вратиме, туку да црпиме...

Арх. Јован Крестјанкин - Да ги оживееме срцата  поради Бог !

Арх. Јован Крестјанкин - Да ги оживееме срцата поради Бог !

Денес, драги мои пријатели, поученоста од животот на старозаветните праведници ме наведува со вас да зборувам за верата. Имено, нивната големина е одредена само со верата, точно живата и дејствителна...

Викарен Епископ Јаков Стобиски:  „Епископот седи на место и во обличје Христово“

Викарен Епископ Јаков Стобиски: „Епископот седи на место и во обличје Христово“

 Епископот не станува Епископ поради некаква своја заслуга, туку исклучиво по благоволение Божјо, во послушание кон Светиот Архиерејски Синод, поради молитвите, и најважно од сѐ, заради потребите на Црквата. Затоа,...

Митрополит Струмички Наум: Самооправдувањето е одрекување од Богочовекот Христос како наш урнек...

Митрополит Струмички Наум: Самооправдувањето е одрекување од Богочовекот Христос како наш урнек...

 Страшна е потребата на човекот да се самооправдува; за мене, дури најпогубната појава од сите гревовни појави во човековиот душевен и ментален свет. Самооправдувањето е главна карактеристика на паднатиот човек,...

« »