логоFacebookTwitterYouTubeeMail

Светоотечка ризница

Преподобен Паисиј Светогорец


НОВА ГЕНЕРАЦИЈА: ИСЧЕЗНА ДУХОТ НА ПОЖРТВУВАНОСТА

    Денешните луѓе, барем повеќето од нив, никогаш не ја почувствувале радоста на пожртвуваноста, зашто не го сакаат трудот. Завладеала мрзеливоста, удобноста, изобилието на олеснувањето. Исчезнала грижливоста, пожртвуваноста. За успех се смета кога човек ќе постигне нешто без труд, кога му е удобно. Нема ли удобност, нема радост. Но, кога кон сѐ би се поставиле духовно, луѓето би се радувале токму на таквите можности, зашто токму со нив би им се овозможила можност за борба.

    Сега сите, и млади и стари, бараат олеснување. Верниците се трудат со што помалку труд да достигнат светост. Луѓето со светско настроение – како да се здобијат со што повеќе пари, и тоа без работа. Младите – како да ги положат испитите без учење; како да добијат дипломи без да ги напуштат кафулињата. И ако е можно, телефонирајќи оттаму да ги добијат резултатите од испитот. Да, дотаму сме дојдени! Многумина од нив ми влегуваат во ќелијата и говорат: „Помоли се да го положам испитот“. Не учи, а ми кажува: „Бог ќе ми помогне“. „Само ти учи“, му велам, „и моли се“. А тој на тоа: „Зошто, зарем Бог нема да ми помогне?“ Односно, Бог треба да ја благослови неговата мрзeливост. Не може така. Ако учи, но не може да запамти, Бог ќе му помогне. Постојат млади што не памтат или не разбираат баш најдобро, но се трудат. Бог на таквите ќе им помогне да станат генијалци.

    Среќа, постојат и исклучоци: едно младо момче од Халкидики полагаше приемен испит на три факултети, и на сите помина ; на едниот факултет беше прв, на другиот – втор, но повеќе сакаше да се вработи за да го растерети својот татко кој работеше во рудник. Така не почна со студии, туку веднаш се вработи. Оваа душа за мене е лек. За такви деца би умрел, во земја би се претворил. Меѓутоа, на повеќето млади им влијае духот на овој свет, поради што [духовно] страдаат. Навикнале да се грижат само за себе; воопшто не мислат за својот ближен, туку само за себе. И колку повеќе им помагаш, толку повеќе денгубат.

    Ја набљудувам денешнава млитава младина. Едно осудуваат, за друго немаат волја, и нивните срца не можат ниту да се уморат, ниту да остарат. Да се замонашат – немаат волја. Да се оженат – се плашат од [одговорности]. Доаѓаат кревки момчиња, и повторно доаѓаат на Света Гора... Говорат: „Ах, и монах да се биде е тешко; секој ден треба да стануваш сред ноќ! И тоа не еден или два дена...!“ Лутаат по светот. „Што да правам во ова друштво; со кој ќе се вплеткам ако се оженам? Ма, сѐ е без врска“, кажуваат, и повторно доаѓаат на Света Гора. Ќе поседат малку, па повторно: „Овде е тешко“. Младите денес личат на нови мотори во кои маслото е заледено. Потребно е маслото да се загрее за моторите да проработат. Поинаку не оди. Неретко ми доаѓаат сироти момчиња и ме прашуваат: „Што да правам, оче, како да го поминам времето, досадно ми е“. Најди, бре, некоја работа. „Имам пари“, ми вели. „Што ќе ми е работа?“ „Но апостол Павле вели: ’Ако некој не сака да работи, нека не јаде‘ (2. Сол. 3, 10). Треба да работиш за да јадеш, иако имаш пари. Работата му помага на човекот да се одмрзне маслото во неговиот мотор. Работата е создавање. Донесува радост, а ги изгонува стресот, досадата. Така, бре, момче: најди некоја работа која барем малку ти се допаѓа, и почни. Пробај, па ќе видиш!“

    Гледаш, повторно, некои момчиња се уморуваат, а некои со заморот се одмораат. Ќе ми дојдат неколку млади луѓе во ќелијата, седат и се изморуваат од седење. Други со голема усрдност  ме прашуваат: „Што можеме да направиме за тебе? Што да ти донесеме?“ Никогаш ништо не барам. Ноќе ги завршувам сите обврски со ламба на батерии; носам дрва, зимно време ги ложам двете печки, средувам. Многу посетители оставаат сѐ во неред: кал, мокри чорапи. Им давам тенки чорапи, кои луѓето ми ги праќаат, а тие своите ги расфрлаат наоколу. Им давам салфети за да ги завиткаат, но и тоа го расфрлаат. Трипати сум барал нешто во животот. На едно момче еднаш му реков: „Ми требаат две кутии кибрит од Кареја“ – иако имав четири запалки, но така постапив за да го израдувам. Отрча радосен, целиот се задиша за да ми ги донесе, но тој умор го одмори, зашто ја вкуси радоста на давањето. А едно друго момче седеше, и од седење се измори. Сите бараат да почувствуваат радост, но за да може да настапи радост, човек треба да се жртвува. Радоста се раѓа од жртви. Вистинската радост доаѓа од усрдноста. Да се негува усрдноста, тоа е вистинско празнување! Човековата мака е саможивоста, самољубието; тоа никој не промашува.

    Двајца млади официри дојдоа на Света Гора, па ми велат: „Сакаме да бидеме монаси“. „А зошто сакате да бидете монаси?“, ги прашав. „Од кога ве привлекува тоа?“ „Од сега“, ми велат. „Ја посетивме Света Гора и мислиме тука да останеме, зашто може да се случи да избие некоја војна!“ „Море, како не ви е срам!“, им реков. ‘Може да избие некоја војна!’ А како мислите да ја напуштите воената служба?“ „Ќе најдеме некој изговор“, ми велат. Што ќе најдат? Или ќе се направат луди, или... во секој случај, нешто ќе измислат. „Ако сакате да станете монаси, а така размислувате, од самиот почеток ќе бидете неуспешни“, им реков.

    Други, пак, иако од порано се подготвувале за женидба, да основаат семејство, доаѓаат за да ми кажат: „Зошто би се женел? Зарем да основам семејство и да гледам деца во вакво тешко време?“ „Добро“, им велам, „зарем животот престанувал за време на гонењата? Зарем тогаш не работеле, не се женеле? А тебе, можеби, да не ти е од сѐ здосадено?“ „Сакам да бидам монах“, вели. „Но тебе сѐ ти здосадило! Баш би бил ти некој добар монах!“ Разбирате? (...) Тоа ви изгледа чудно? Верувајте, постојат и такви луѓе. Знајте: оној што напредува, во сѐ ќе напредува. Грижливиот семеен човек и во монаштво би бил успешен, како што и грижливиот монах би бил успешен и кога би основал семејство.


***

    Денес владее дух на млакост; никаде мажественост, никаде пожртвуваност. Сѐ е изменето со оваа денешна расипана логика. И гледаш, додека некогаш во војска одеа доброволно, денес вадат потврди дека се луди, за да не служат во војска. А како било некогаш? Имавме еден капетан; имаше само дваесет и три години, но беше вистинско јуначиште! Еднаш му се јави татко му, офицер во пензија, и му кажа дека тој ќе се погрижи да го преместат од првата линија во позадина. А капетанот извика: „Срам да ти е, тато, зарем од тебе да чујам такво нешто? Само мрзливите седат таму“. Беше искрен, чесен, херој над секоја мера; секогаш одеше напред, пред сите. Шинелот му беше изрешетан како сито, но, сепак, не загина. Кога го отслужи воениот рок, го понесе шинелот со себе за спомен.

извор: „С болом и љубављу савременом човеку“,
Манастир Св. првомученика и архиђакона Стефана, Врање, 2015

5-ти февруари 2016 год.

Извор: ПРЕМИН

 



Поуки од Светите Отци

krusevoexport

Духовност

Мај 28, 2019

Свети Леонтиј Струмички, патријарх Ерусалимски

Живеејќи во покаен плач и солзи се издвојуваше по особеното почитување и љубов кон нашиот Господ и Неговата Пресвета Мајка. Иако сè уште млад, Преподобниот презема на себе еден тежок подвиг: одеше по улиците на царскиот град правејќи се дека не е со здрав ум,…
Ноември 25, 2018

Акатист кон свети Нектариј Егински

КОНДАК 12Трудејќи се, си ја умножил благодатта дадена од Бога, рабу Божји, добар и верен Нектариј, затоа направи и ние да ја завршиме духовната работа и стекнувајќи ја заработката, да Му запееме на Христа: Алилуја!

Житие на преподобна Параскева – Петка (Епиватска или Трновска)

Окт 30, 2018 Житија 1446
Света и преблажена маченичко Христова Параскево, убавино на девственичките, пофалбо на…

Светскиот првак Адам Ондра во посета на Бигорскиот и Рајчичкиот манастир

Окт 28, 2018 Настани 904
Деновиве нашите две свештени Обители, Бигорски и Рајчица, ги посети во светски рамки…

ПРЕПОДОБЕН ПАХОМИЈ ВЕЛИКИ

Окт 18, 2018 Житија 1167
Паралелно со преподобниот Антониј Велики, основачот на пустинското, анахоретско монаштво,…

Беседи

Поука на вознесение на Господ наш Исус Христос

Поука на вознесение на Господ наш Исус Христос

Поради тоа, браќа, бидејќи нè очекува бесконечна мака, да се потрудиме преку подвиг да ја избегнеме, со милостина да го пречекаме бедниот и да го угостиме, примајќи го туѓинецот, гладниот...

 Викарен Епископ Јаков Стобиски: Недела на слепиот

Викарен Епископ Јаков Стобиски: Недела на слепиот

Но, слепиот човек прогледал дури во оној миг кога станал послушен на Божјата заповед и ја прифатил Божјата промисла за себе, која била поинаква за него, ако ја споредиме со...

Стефчо Беќарски:✥  ШЕСТА НЕДЕЛА ПО ВЕЛИГДЕН ✥

Стефчо Беќарски:✥ ШЕСТА НЕДЕЛА ПО ВЕЛИГДЕН ✥

 Духовното гледање претставува гледање на вистината. Вистината се состои во сфаќање на фактот дека сите ние сме грешни. Духовниот поглед се избиструва кога човекот ќе биде способен да ги открива...

БEСEДА за свeтитe Бoжји луѓe

БEСEДА за свeтитe Бoжји луѓe

Какo гoвoрeлe и какo гoвoрат свeтитe Бoжји луѓe и вeли: “Збoрувалe прoсвeтувани oд Свeтиoт Дух”. Значи, тиe нe гoвoрeлe спoрeд свoeтo умувањe, ниту спoрeд свoeтo памeтeњe,ниту спoрeд свoeтo учeњe, ниту...

За силата на смртта и на крстoт Христoв

За силата на смртта и на крстoт Христoв

Кадe самo ќe сe прoизнeсe имeтo на Спаситeлoт, таму сe изгoнува сeкoј дeмoн. Кoј вo таква мeра ги скрoтил душeвнитe страсти, и блудницитe да живeат цeлoмудрeнo, и чoвeкoубијцитe пoвeќe да...

Митрополит Европски Пимен: “Зар не паѓа дожд од Бога на сите подеднакво? Или Сонцето не свети за сите, исто така?“

Митрополит Европски Пимен: “Зар не паѓа дожд од Бога на сите подеднакво? Или Сонцето не свети за сите, исто така?“

“Зар не паѓа дожд од Бога на сите подеднакво? Или Сонцето не свети за сите, исто така? Зар не го дишеме воздухот сите еднакво? Како тогаш не се срамите да...

БEСEДА  за идoлoклoнствoтo какo прeљуба

БEСEДА за идoлoклoнствoтo какo прeљуба

Каква e таа прeљуба штo ја направил Израилoт и Јудeја (т.e. израилскиoт и јудeјскиoт нарoд) сo камeн и сo дрвo? Тoа e пoклoнeниeтo на идoлитe oд камeн и oд дрвo....

БEСEДА за Христoвoтo oсвeтлувањe

БEСEДА за Христoвoтo oсвeтлувањe

Христoс e пoтрeбeн и на пoчeтoкoт и на крајoт. Какo штo на дeтe кoe сe дави му e пoтрeбна рoдитeлската рака за да гo извади oд вoдата и пoтoа да гo...

Милан Ѓорѓевиќ: Томина недела

Милан Ѓорѓевиќ: Томина недела

Навистина, сомнежот е движечка сила на научната и истражувачката работа, но истиот тој сомнеж претставува голема пречка за црковниот живот, кој се темели врз верата, а не врз набљудувањето, експериментирањето...

« »