логоFacebookTwitterYouTubeeMail

ВИСТИНАТА ЗА НОВОТО ЧУДО ВО ЛЕСНОВСКИОТ МАНАСТИР

Откако веста за чудото со нашата ќеркичка Лора и без наша волја, со голема брзина се рашири по социјалните мрежи, одлучивме и ние, како нејзини родители, за да нема искривувања, да ја објавиме целата  вистина за големата милост што Бог ја пројави во нашето семејство.

    Нашите проблеми започнаа кон крајот на минатото лето кога ќерка ни го изгуби апетитот. Набрзо потоа доби силни болки и воспаление во зглобовите на прстите на левото стапало, при што три прсти се искривија.

    Уште на третиот ден од отекувањето побаравме лекарска помош. Беа тоа тешки и долги месеци во кои одевме по државни и приватни болници. Дијагноза – немаше. Болките во трите прсти на стапалото од самиот почеток беа неподносливи и не се смируваа со ниту еден лек препорачан од познати и искусни доктори, професори...
    Нашата голгота започна на 28. јануари, на самиот Празник на свети Гаврил Лесновски, кога поради необјаснив напад на кашлица бевме однесени со возило на Брза помош на Детска клиника во Скопје, каде што веднаш бевме примени. Терапијата што ѝ беше дадена ноќта кога нè примија, воопшто не поделува.

    Останавме месец дена на клиника. Секојдневно кај детето доаѓаа доктори од различни области – лекуваа реума, артритис..., некои велеа дека тоа воопшто не е реума, ниту артритис... резултат – немаше. Дијагноза – исто. Следуваа конзилијарни состаноци и договори, што со нашиот случај.  По примена терапија со имуноглобулини детето за првпат се онесвести. Ни го земаа од рацете... Следуваа тешки денови за нашето дете, за сите нас. Денови во кои продолжуваше неизвесноста околу состојбата на нашето дете. Ноќ помината на Карил, а потоа една седмица на одделот за интензивна нега на Детската клиника. Од одделение на одделение, од врата до врата... Која е дијагнозата? Со каква терапија ќе се лекуваат болките во ногата и несвестиците, кои по примањето на имуноглобулините беа многу, многу чести... Некои од лекарите предлагаа да одиме на лекување во странство. Во меѓувреме, стигнуваа резултатите од направените најопсежни анализи на клиниките во Скопје и во Германија. Сите резултати од детето беа одлични. Три направени магнетни резонанци на мозокот, не знаеме колку направени ЕЕГ-еа, пункција и сè што требаше и што можеше во Македонија да се испита и да се направи.

    Докторите и директорката на Детска клиника се ангажираа несебично, но не ни даваа конкретни насоки што и како понатаму. Ние, како родители, се консултиравме секаде каде што ќе слушневме. Лекарите комуницираа во неколку наврати со професорка од позната клиника во Турција. По месец дена поминати низ неколку одделенија и низ многу врати на скопските клиники, се наоѓавме во тешка безизлезна ситуација. Многумина тогаш од нашите блиски и познаници нè упатуваа да побараме помош од бајачи, гледачи...  Лора одлучно кажуваше дека никако не сака да ја носиме по баење и по слични такви луѓе, но затоа пак сакаше често пати, макар и во инвалидска количка, да ја носиме во малата црквичка посветена на Благовештение во кругот на Клиничкиот центар во Скопје.

    Го молев Господ да ни го посочи патот по кој треба да одиме, бидејќи по добиените добри резултати, а влошената здравствена состојба на детето, веќе никој ништо не ни препорачуваше.

    Целото тоа време добивавме неизмерна поддршка од сите доктори на клиниката за Детски болести, од пријателите, од колегите, од наставниците и соучениците на ќерка ни, од луѓе кои слушнале за нашиот проблем и сакаат да ни помогнат. Во порака добивавме многу имиња на доктори, мејлови, телефонски броеви со препорака да пробаме уште таму. Баравме чаре на многу места, но сите ги креваа рамениците со зборовите: „Што можевме, направивме“, „Ова не е до нас.“ Тоа беа најтешките моменти за нас. Немавме одговор на прашањето „Каде ќе го лекуваме детето?“. На хартија имавме дете кое е целосно здраво по сите добиени резултати, а всушност дете кое не може да направи ни чекор без наша помош…

    Донесовме одлука да ја напуштиме болницата на наша одговорност и да пробаме со хомеопатска медицина. Но и покрај првичните сериозни ветувања на докторката дека ќе го среди тоа, резултат немаше. Докторката максимално се ангажираше, даваше сè од себе. Нè испрати во „Славеј“ – Скопје да направиме ортопедско помагало, но прстињата на ногата останаа цврсто искривени во грч. По месец дена поминати во приватната амбуланта кај докторката–хомеопат, резултат – немаше. На крајот и таа призна дека не е моќна да се справи со проблемот. Повторно останавме без надеж... Единствената позитивна работа беше што за тој месец детето не примаше никаква терапија и држеше строга диета – така што се исчисти од долготрајното пиење на секакви лекови, па дури и цитостатици...

    Неподносливите болки во зглобовите на искривените прсти, вртоглавиците, нападите, несвестиците, заматеноста, црнината пред очите - останаа. Состојбата се влоши, и по едно онесвестување кое траеше многу долго, повторно бевме вратени во болница во Скопје. Но, наближуваше Велигден и по само две поминати ноќи во болница, нè пуштија дома за празникот, со договор веднаш после празникот да се вратиме.

    Долги години наназад со семејството го посетуваме манастирот „Свети Гаврил Лесновски“. Решивме да отидеме со детето. Запаливме свеќи за здравје. И покрај големата посетеност на манастирот и големата ангажираност на отец Дамаскин со посетителите, решивме да му ја раскажеме нашата мака. Отецот со задоволство нè покани да испиеме по еден чај. Додека му раскажувавме низ што поминуваме, тој трпеливо нè слушаше. Пиејќи го чајот и разговарајќи со отецот, ќерка ни постојано се онесвестуваше... Отецот нè охрабруваше да не се плашиме, укажувајќи ни дека проблемот и болеста на Лора се од сосема друга, духовна природа. Ни рече да отидеме со него во манастирот. Таму тој ѝ прочита молитва и ја помаза со масло од кандилото на гробот на епископот Гаврил Светогорец. Додека траеше молитвата очекувавме дека ќе се онесвести, бидејќи со месеци наназад не издржала толку време да не добие напад. Но, тоа не се случи. Отецот имаше голема вера дека со девојчето сè ќе биде во ред. Кога заврши молитвата, ќерка ни се исправи пред нас и ни рече: „Мамо, јас сум иста како порано! Повеќе не ве гледам матно! Ве гледам како порано!“ Отецот одеше напред, а детето по него... Само... Првпат после толку месеци без наша помош! Излеговме од манастирот, а таа сама продолжи по отецот кој одеше пред неа. Ја одведе во продавницата за свеќи и икони. И даде крст кој го носи на вратот до денес. И кажуваше што треба понатаму да прави. Ние уште не го осознававме чудото што ни се случи. Се поздравивме со отецот. Детето отиде само до колата која беше паркирана на манастирскиот паркинг. Кога седна во колата започна да ја одврзува патиката. Сакаше да се собуе и да го тргне ортопедското помагало од ногата. Ние во еден глас ѝ рековме дека иако се почувствувала подобро, не треба да брза да го тргне помагалото, но таа не нè слушаше што ѝ зборуваме.

    Моментот на вистинското изненадување за нас беше кога таа ни ја покажа ногата. Прстите кои со месеци беа искривени и згрчени во страшна болка беа исправени! Болката ја немаше! Занемевме... Се плашев да не се разбудам. Да не е сон. Се свртевме кон манастирот. Низ солзи му заблагодаривме на Господ за чудото што ни се случи. За милоста што на тој Велик ден Господ  ја истури врз нас... Заврна...

    Ни требаше време да се соземеме и да си појдеме. По патот сите молчевме. Само ќерка ми брзаше да се слушне со другарките и да закаже излегување во град.
    Ја гледав низ солзи. Ни требаше време да се соземеме и да поверуваме дека нашето дете, кое до пред само неколку минути постојано се онесвестуваше и не можеше само да оди, сега задоволно се смее. На неа немаше никаква трага од долготрајната голгота. Божјата милост избриша сè! Дома се вративме со истото живо, здраво и среќно дете од порано.
    Ова големо чудо придонесе за духовна преобразба на целото наше семејство и за наше уште посилно зацврстување во верата и цврста решеност од сега натаму да не отстапиме ниту чекор од  светлата патека на Исус Христос.
    Слава му на Господ кој ни подари неизмерна љубов и милост!

Причестување на Лора на Источен петок Балаклија во Метохот на Лесновскиот манастир, пет дена после чудото.


Од родителите на Лора: 

Влатко Минов – советник во Министерство за земјоделие, Општина Кочани
Олга Минова – директор на основното училиште „Синиша Стоилов“, Општина Зрновци

Друго:

Православна ризница - отец Дамаскин - чуда Божји и лажни исцелители - 18.05.2015

https://www.youtube.com/watch?v=FJV3lQ23Iyo

 



Видео содржини

Поуки од Светите Отци

dobrotoljubie

Духовност

Февруари 23, 2020
ih3387

Свети свештеномаченик Харалампиј

Секој човек со своето раѓање добива лично име по кое го препознаваат во текот на целиот живот. Името е наша сопствена карактеристика, но малкумина го знаат вистинското потекло на своето име и неговото вистинско значење. Секое православно име има своја суштина…
Јануари 29, 2020
3.angeli.so.truba

Живот во служба на Бога и на луѓето

Неговите слова зрачат со силна нагласеност на светиклиментовиот образец и претставуваат целосно легитимирање на македонското црковно и духовно наследство. Дедо Стефан е ревносен борец за македонскиот јазик што неизмерно го сака и постојано го збогатува. Еве…

Почитување на Пресветата Мајка Божја

7.Vselenski.sobor
Таа е заштитничка и покров на христијанскиот род. Како Мајка на Синот Божји, таа има…

Митрополит Струмички Наум: ВОВЕДЕНСКИ РАЗМИСЛУВАЊА

Дек 05, 2019 Беседи 642
7.Vselenski.sobor
Премногу размислуваме во категоријата Бог – човек, наместо во категоријата личносни…

Свети Антониј Велики: Кој е ѓаволот и кога напаѓа...?

А кога ќе се всели Божјиот Дух, Он ги успокојува, им дава да го вкусуваат спокојот во…

Беседи

Митрополит Струмички Наум: Недела на слепиот (23.05.2020)

Митрополит Струмички Наум: Недела на слепиот (23.05.2020)

Бог е праведен. Сепак, на оние кои се одрекле од светот и световните работи им ветил стократно повеќе уште во овој живот, а плус и Царство Небесно: „Вистина ви велам:...

Храмот е срце

Храмот е срце

До тој Ден, којшто ние сме собрани данеска да го празнуваме. До денот, во којшто светлото Сонце на Правдата дошло да го осветли овој свет и да изгрее од гробот...

Митрополит Струмички Наум: Пробивање низ темнината (18.05.2020)

Митрополит Струмички Наум: Пробивање низ темнината (18.05.2020)

Но, бидејќи над вистинската вера, низ вековите, незабележливо се наталожиле и одомаќиниле уште неколку темнини, денес, оној што ќе поверува, ќе треба да се пробие и низ овие темнини; а...

Митрополит Струмички Наум: Како се сведочи Човекот (16.05.2020 )

Митрополит Струмички Наум: Како се сведочи Човекот (16.05.2020 )

Откако ја стекнува нејзината доверба, Богочовекот Христос ѝ ја покажува и вистинската вера: „Жено, верувај Ми дека иде часот, кога ни во оваа планина, ниту во Ерусалим ќе се поклонувате...

О. Жарко Ѓорѓиевски: БЕСЕДА во Недела на Самарјанката(17.05.2020)

О. Жарко Ѓорѓиевски: БЕСЕДА во Недела на Самарјанката(17.05.2020)

Телото ја прима онаа храна, која во суштина е еднаква со телото. Телото е од земјата и храната за телото е од земјата. Затоа телото во овој свет се чувствува...

БEСEДА за силата штo Бoг им ја дал на прoрoчкитe збoрoви

БEСEДА за силата штo Бoг им ја дал на прoрoчкитe збoрoви

Слoвoтo Бoжјo e какo oган на кoјштo сe радува правeдникoт прeмрзнат вo студeнилoтo на oвoј свeт; и слoвoтo Бoжјo e какo oган кoј гo изгoрува нeправeдникoт, кoгo oвoј матeријалeн свeт...

Викарен Епископ Јаков Стобиски - Немам човек...

Викарен Епископ Јаков Стобиски - Немам човек...

Да го фрлиме фенерот на Диоген, да се откажаме од потрагата по човек во темнината на овој свет и во сеопштата расчовеченост. Таа потрага за нас заврши во оној миг...

„Мрзливитe рацe брзo ги врабoтува ѓавoлoт а врeднитe - ангeлoт“

„Мрзливитe рацe брзo ги врабoтува ѓавoлoт а врeднитe - ангeлoт“

Вo oвoј свeт на нeпрeстајнo движeњe и нeпрeстајни прoмeни, чoвeкoт, сакал или нe, мoра да бидe врабoтeн, билo сo дoбрo, билo сo злo дeлувањe. Мрзливиoт чoвeк, всушнoст, нe e врабoтeн:...

Митрополит Струмички Наум: Депресија и надеж од православен аспект (09.05.2020)

Митрополит Струмички Наум: Депресија и надеж од православен аспект (09.05.2020)

    Остатокот од времето поминато надвор од молитва, на оние кои немаат непрестајна умно-срдечна молитва, Црквата им го покрива со послушанието. Оние кои го чистат своето срце од страстите, го...

« »