логоFacebookTwitterYouTubeeMail


 (18.02.2009)


Во првите денови од своето архиепископствување Неговото Блаженство Архиепископот Иероним појасни дека за негово време Црквата ќе го смени правецот, а тој лично ќе се откаже од делот на наследството на својот претходник: камери, лимузини, доверливи лица, обезбедување – сето тоа беше отсечено како со нож. Така, разговорот со Архиепископот Атински започна токму од оваа тема.

 Arh.Ieronim.jpgАрхиепископот Иероним: Со мојот блаженоупокоен претходник Архиепископот Христодул се познававме уште од студентски денови, и со него патиштата не еднаш ни се вкрстуваа. Но, од самиот почеток беше јасно дека според карактерот ние сме различни луѓе. Ако се земат и се прочитаат протоколите на комисиите во кои ние подоцна работевме, на пример, комисијата за црковен имот и црковно-државни односи, може да се уверите за постоењето на различностите меѓу нас. Јас би рекол, дека од самиот почеток основното разидување меѓу нас беше предизвикано од прашањето за идентитетот на Црквата. За мене целата Црква е спасение на човекот; Црквата е личен опит, духовен опит, но никогаш не е идеологија. За мојот собрат Христодул Црквата имаше месијански карактер во однос на спасението на човекот и играше одредена улога во сите световни работи. Кога тој стана Архиепископ, јас му пријдов да му честитам. За време на нашиот разговор се наметна прашањето за т.н. финансиски скандал, кој тогаш ја потресуваше Црквата, за што јас не би сакал да зборувам. Сепак  заедно работевме цврсто врзани, на многу теми, и во тешките мигови јас секогаш бев со него.

 

Но, по прашањето за личните карти Вие воопшто не се сложувавте со него...

 Архиепископ Иреоним: Да, јас не се согласував со Владиката, иако исто така бев за враќање на ставката за религиозна припадност во личните карти. Едноставно јас бев „за“ во однос на слободата на избор, од кој никој не може ме лиши, но и јас никому не можам да ја наметнувам. Ако сакаат луѓето во документите да им стои нивната религиска припадност - добро. Не сакаат – пак добро. Таква беше мојата позиција, којашто тогаш му ја објаснив на Неговото Блаженство. Но тој настојуваше: „Не, јас ќе ги изведам на улица!“ (имајќи предвид сенароден митинг на оние што не се согласуваа со поништување на графата за религиозна припадност во личните карти). Јас не се согласував и не отидов на плоштадот Синтагма. Но, да се вратиме кон вашето прво прашање за добрите работи што ги направи Архиепископот Христодул. Така, тој направи многу добри работи, и јас ќе продолжам да градам на тој темел, и да приумножувам. Генерално, јас не се откажувам од наследството на Христодул! Напротив! Блаженоупокоениот Архиепископ ја привлекуваше кон себе младината - продолжувајќи го неговото дело, и јас ќе се обидувам да изградам мостови. Блаженоупокоениот често зборуваше за тие што страдаат, и за оние што пребиваат на раб на сиромаштија. Во иднина јас ќе се погрижам да направам центри, кои ќе ја олеснат човековата болка, што ќе овозможат сериозна помош во безизлезни ситуации. Знаеме дека упокоениот имаше многу таленти. Јас не го осудувам него, не му завидувам, но не можам во сѐ да одам по неговите стапки.

 Национално-патриотските кругови, на кои сите се навикнаа за време на починатиот Архиепископ, уште на почетокот ве осудуваа за молчење по национални прашања, а во иднина, можеби, ќе бидат уште поостри.

 Архиепископот Иероним: Јас ја знам нивната гледна точка и ја почитувам, како пројава на правата на човекот на слобода на мислење. Но ги молам, за возврат, да го уважуваат и моето мислење. Јас не сум човек што не ја сака својата татковина и кој не би повикал на тревога кога е неопходно. Цело време малку по малку пресметувам како проблемите во Црквата би можеле да се развиваат во иднина. Следствено, јас не ги презирам и не ги потценувам патриотските чувства. Јас живеам во уставна држава, која должно ги презема сите мерки за заштита на правата на човекот, и повеќе од тоа, располага со средства на дејствување. Ако јас некогаш некому му затребам или сам сфатам дека сум потребен – тогаш, јас сум тука. Но, самиот да преземам иницијатива по национални прашања, тоа го сметам за безуспешно и опасно дело – уште и затоа што поимите „татковина“, „вера“ и „семејство“ кај повеќето од нас предизвикуваат емоции, а уверен сум дека овој слоган многумина го користат како средство и начин за различни краткотрајни цели. Овој слоган мене не ме потресува. Проблемите на Црквата се други, и тие се огромни.

 Очигледно, ја имате предвид кризата, која во последните години ја потресува Црквата, пројавувајќи се во облик на различни скандали?

 Архиепископот Иероним: Црквата - тоа не е учење и не е философија, но, како што кажавме веќе, тоа е личен опит, духовен опит. За да постои Црквата на земјата, доволно се двајца светители. На тој начин, Црквата само по себе не се соочува со криза. Кризата се однесува на луѓето, коишто ја предизвикуваат. Какви и да се тие мерки што ги преземаме од гледна точка на светскиот прагматизам, ние никогаш нема да постигнеме резултат, доколку човекот од внатре не се промени. Еден од основните проблеми на раководењето со паствата на Црквата, според мое мислење, е во кадрите. Ние и тука и таму поставуваме луѓе, кои немаат соодветна подготовка, а ние не сме покрај нив за да ги поттикнеме и да им покажеме како треба да се работи. Отсуството на заинтересираност кај кадрите ги остава сами со својата секојдневната рутина, и како резултат тие гледаат на свештенството како на професија. Денес тоа многу силно се пројавува. Кај сите нас не постои потребно расположение на духот... Денес Црквата има на располагање таков човечки потенцијал и такви технички можности какви што во минатото никогаш немало. Но, ние не сакаме да одиме понатаму. Не се осмелуваме затоа што тоа за нас, можеби, е неисплатливо. Од оваа причина многумина блескави кадри претпочитаат анонимност и молчење.

 Следствено, за Црквата да ја одбере таа насока за која вие мечтаете треба квалитетно да се подобрат и членовите на Светиот Синод?

 Архиепископот Иероним: Не само тие. Веќе одамна требаше да се смени начинот на избор на митрополити. Размислувам по тој повод и моментално ги проучувам различните параметри на тоа прашање. Па и ние во Светиот Синод сме собраќа и должни сме да работиме сите заедно – тогаш, можеби, и ќе се најде ако не идеален, но макар подобар начин.

 Кои прашања се приоритетни во списокот на проблемите што ги забележавте?

 Архиепископот Иероним: Што се однесува до дејноста на Црквата воопшто, тогаш е потребно, како прво, да се зголеми заедничката работа на целиот Епископат. Ако зборуваме за мојата мисија, Атинската Архиепископија, тогаш би сакал нашите сили да бидат насочени кон заживување на парохијата како духовна единка. Како можеме да ја олесниме човечката болка? Како да ги убедиме луѓето во тоа дека токму таму тие ќе го најдат спокојот? Тоа и е целта. Духот на увие усилби е истиот кој го наоѓаме во параболите за блудниот син и за добриот Самарјанин. Црквата им се обраќа на сите без разлика и ги повикува кон себе во духот на слободата и љубовта.

 А што мислите за односите меѓу Црквата и општеството? Па без нив денес е невозможно!

 Архиепископот Иероним: Ја разбирам вашата иронија... Не, јас не сум надвор од светот и не ги осудувам различните световни манифестации. Но, бидејќи бев на многу од нив, ме поразува покажувањето на богатството, бесмислените украсувања – светилки, фотографии, шампањско и слично на тоа. Како пастир, ме растрезнува мислата дека во истиот момент многумина се лишени дури од најпотребното.

 Ваше Блаженство, со Ваша дозвола повторно сакам да се нашалам, дека Вие овде ја покажувате „склоноста кон комунизмот“ којашто некои Ви ја припишуваат.

 Архиепископот Иероним: Се разбира, јас не сум комунист, но таму каде што е тоа потребно можам да бидам. Исто така, каде што е потребно јас сум патриот, интернационалист или воопшто обичен христијанин. Јас го сакам човекот. Јас сум овде не за да направам прекрасна кариера. Мене тоа ми е туѓо, и мене тоа не ме интересира.

 Се плашите ли од глобализацијата? Вас не Ве загрижува тоа дека од нас можат да направат фил, а од него котлет или кебап, како што велеше Вашиот претходник?

 Архиепископот Иероним: Ние не сме први кои живееме на оваа земја. Во минатото секогаш постоеле проблеми, постојат сега и ќе постојат во иднина. Се разликува само приодот кон нив. Многу работи од тоа што вие го нарекувате „глобализација“ веќе имале место во историјата. Ние како глобализација го нарекуваме и тоа што некогаш се нарекувало Римска империја, а јас така би ги нарекол и освојувањата на Александар Македонски. Но, не мислам дека вие верувате дека Александар дошол до Индија само заради тоа за да донесе уште една култура! Јас би кажал дека и ентузмијазмот, и љубопитството, и сплет на околности, сето тоа заедно било причина тој да пробие длабоко во Азија. Така се распространил хеленизмот, којшто едноставно бил струја меѓу луѓето на тоа време. Тоа било некој вид глобализација, без којашто би било невозможно понатамошното распространување на христијанството. Следствено, глобализацијата не е нова појава којашто треба да ни предизвика паника. Лошото се наоѓа внатре во нас, во крвожедните луѓе и киклопи што ги носиме внатре во себе. Тука е целиот проблем.

 Извор: Romfea.gr

Преземено од : http://www.mpc.org.mk/

 



Видео содржини

Поуки од Светите Отци

dobrotoljubie

Духовност

Февруари 23, 2020
ih3387

Свети свештеномаченик Харалампиј

Секој човек со своето раѓање добива лично име по кое го препознаваат во текот на целиот живот. Името е наша сопствена карактеристика, но малкумина го знаат вистинското потекло на своето име и неговото вистинско значење. Секое православно име има своја суштина…
Јануари 29, 2020
3.angeli.so.truba

Живот во служба на Бога и на луѓето

Неговите слова зрачат со силна нагласеност на светиклиментовиот образец и претставуваат целосно легитимирање на македонското црковно и духовно наследство. Дедо Стефан е ревносен борец за македонскиот јазик што неизмерно го сака и постојано го збогатува. Еве…

Почитување на Пресветата Мајка Божја

7.Vselenski.sobor
Таа е заштитничка и покров на христијанскиот род. Како Мајка на Синот Божји, таа има…

Митрополит Струмички Наум: ВОВЕДЕНСКИ РАЗМИСЛУВАЊА

Дек 05, 2019 Беседи 636
7.Vselenski.sobor
Премногу размислуваме во категоријата Бог – човек, наместо во категоријата личносни…

Свети Антониј Велики: Кој е ѓаволот и кога напаѓа...?

А кога ќе се всели Божјиот Дух, Он ги успокојува, им дава да го вкусуваат спокојот во…

Беседи

Митрополит Струмички Наум: Недела на слепиот (23.05.2020)

Митрополит Струмички Наум: Недела на слепиот (23.05.2020)

Бог е праведен. Сепак, на оние кои се одрекле од светот и световните работи им ветил стократно повеќе уште во овој живот, а плус и Царство Небесно: „Вистина ви велам:...

Храмот е срце

Храмот е срце

До тој Ден, којшто ние сме собрани данеска да го празнуваме. До денот, во којшто светлото Сонце на Правдата дошло да го осветли овој свет и да изгрее од гробот...

Митрополит Струмички Наум: Пробивање низ темнината (18.05.2020)

Митрополит Струмички Наум: Пробивање низ темнината (18.05.2020)

Но, бидејќи над вистинската вера, низ вековите, незабележливо се наталожиле и одомаќиниле уште неколку темнини, денес, оној што ќе поверува, ќе треба да се пробие и низ овие темнини; а...

Митрополит Струмички Наум: Како се сведочи Човекот (16.05.2020 )

Митрополит Струмички Наум: Како се сведочи Човекот (16.05.2020 )

Откако ја стекнува нејзината доверба, Богочовекот Христос ѝ ја покажува и вистинската вера: „Жено, верувај Ми дека иде часот, кога ни во оваа планина, ниту во Ерусалим ќе се поклонувате...

О. Жарко Ѓорѓиевски: БЕСЕДА во Недела на Самарјанката(17.05.2020)

О. Жарко Ѓорѓиевски: БЕСЕДА во Недела на Самарјанката(17.05.2020)

Телото ја прима онаа храна, која во суштина е еднаква со телото. Телото е од земјата и храната за телото е од земјата. Затоа телото во овој свет се чувствува...

БEСEДА за силата штo Бoг им ја дал на прoрoчкитe збoрoви

БEСEДА за силата штo Бoг им ја дал на прoрoчкитe збoрoви

Слoвoтo Бoжјo e какo oган на кoјштo сe радува правeдникoт прeмрзнат вo студeнилoтo на oвoј свeт; и слoвoтo Бoжјo e какo oган кoј гo изгoрува нeправeдникoт, кoгo oвoј матeријалeн свeт...

Викарен Епископ Јаков Стобиски - Немам човек...

Викарен Епископ Јаков Стобиски - Немам човек...

Да го фрлиме фенерот на Диоген, да се откажаме од потрагата по човек во темнината на овој свет и во сеопштата расчовеченост. Таа потрага за нас заврши во оној миг...

„Мрзливитe рацe брзo ги врабoтува ѓавoлoт а врeднитe - ангeлoт“

„Мрзливитe рацe брзo ги врабoтува ѓавoлoт а врeднитe - ангeлoт“

Вo oвoј свeт на нeпрeстајнo движeњe и нeпрeстајни прoмeни, чoвeкoт, сакал или нe, мoра да бидe врабoтeн, билo сo дoбрo, билo сo злo дeлувањe. Мрзливиoт чoвeк, всушнoст, нe e врабoтeн:...

Митрополит Струмички Наум: Депресија и надеж од православен аспект (09.05.2020)

Митрополит Струмички Наум: Депресија и надеж од православен аспект (09.05.2020)

    Остатокот од времето поминато надвор од молитва, на оние кои немаат непрестајна умно-срдечна молитва, Црквата им го покрива со послушанието. Оние кои го чистат своето срце од страстите, го...

« »