логоFacebookTwitterYouTubeeMail

pavel velikanov

28 август 2014 | Аскетика, Литургија, Предизвици, Современи автори | Нема коментари

Религиозната вера, а особено христијанската, во суштина претставува излез од ќорсокакот на смртта. Ако Христос не воскреснал, празна е нашата вера – вели апостолот Павле. Ако сите наши „акции“ се овде, во овој материјален свет – ние сме веќе банкроти: смртта ќе ги симне на нула сите наши сметки, колку огромни или ништожни да се. Затоа смртта претставува определен „момент на вистината“ за животот, она што го утврдува неговото значење и вредност – колку и парадоксално да звучи.

Блажен е патот по кој денес одиш душо, зашто е подготвено за тебе место на покој – или, обратно: Жестока е смртта на грешникот. Правилно е да се каже дека смртта е венец на целиот живот. Затоа и на секое богослужение многукратно просиме мирен крај на нашиот живот, непосрамен, безболен, и добар одговор на Страшниот Суд Христов.

Притоа во Христијанството не постои никаков „култ на смртта“, како што тоа може да се сретне во некои супкултури и секти. Не постои никаква „романтизација“ на смртта: таа е длабоко противприродна за човечката природа, таа е секогаш болка, плач, човечка беда – но нешто што постојано се победува со Христос и Неговата Црква. Како и породилните болки: тој процес никогаш не е пријатен и комфортен, но неговиот резултат е неспоредлив со страданијата и болката: се родил нов човек во светот!

Смртта е навистина света тајна на преминување, таинство на раѓање за Вечноста. Малку се моментите во нашиот живот кога преку некој возљубен од нас човек, независно од неговите погледи на светот, верата, праведноста, на очигледен начин се доживува допирот на Вечноста, излегувањето вон границите на видливото. И, чинам, умирањето и смртта тука го имаат првото место. Тоа особено остро се чувствува од страна на блиските луѓе: кога доаѓа очигледното поимање дека блискиот човек во ова тело го нема веќе – но во исто време тој е жив, тој постои, во извесна смисла тој станал многу поблизок кон своите роднини, отколку кога живеел со нив во телото. Почитувањето на предците, кое во некоја мера е практично дел од сите религиозни култури, ја рефлектира очигледната вистина: блиските си заминуваат од нас, од нашиот свет – но никаде не исчезнуваат.

rsz_302

Ќе рече некој, „ама кој знае 100% што се случува онаму“ – а зар ние во овој свет знаеме многу, 100%? Ние сами со себе, во сопствената душа, не можеме да се уредиме, а камоли да говориме за сè останато?

Сепак, нас ова незнаење ни малку не нè смутува: опитот на животот сè поставува на свое место, и ние постојано учиме да ја преодолеваме таа неполнота на знаењето на различни начини – каде со интуицијата, каде со верата во среќа, а каде со едноставно пречекорување, без да размислуваме. Религиозната вера го прави човекот почувствителен, повосприемчив кон пројавите на духовниот свет – и токму тука, во овие небесни сведоштва ние ја црпиме надежта во блаженството на нашите упокоени…

Увереноста во тоа треба да ја црпиме од светите тајни на Црквата и, секако, пред сè, во Божествената Евхаристија. Токму ова Таинство на Царството ја брише границата меѓу светот на живите и светот на упокоените, светот на грешниците што се каат и Божјите праведници што блескаат во слава.

Творејќи ја Литургијата како заедничко дело на изградување на Телото Христово овде и сега, ние – и клириците и лаиците – стануваме учесници и причесници на Едниот и Ист Христос – преку Кого во сета полнота и живеат на небото упокоените верни.

Црквата е постојана динамика на нисходење на Небото на земјата, на очистување и издигнување на земното, отежнатото, закоравеното – кон височините на духот и радоста во Христа. Особено во ситуации кога наши блиски си заминуваат многу добро се осознава, дека причестувањето не е „задоволување на индивидуалната духовна потреба“, еден вид „врв на духовниот егоизам“, туку нешто многу повеќе: изградување на единство во Христа и на живите, и на упокоените.

Споменувајќи ги нив на Божествената Евхаристија, се поврзуваме со нивното застапништво и ја чувствуваме нивната реална блискост и помош: не затоа дека во поинаков случај тие би биле глуви кон нашите прозби, туку едноставно затоа што на овој начин се строи единствено правилна хармонија во односите меѓу луѓето – во Бога и преку Христа. Само тогаш станува јасно како и зошто е возможно да им се молиме на упокоените, зашто во тоа нема грев: бидејќи во Црквата по дефиниција не постојат несвети.

Црквата е собрание на светиите, на оние во кои живее и дејствува благодатта на Светиот Дух. Се канонизираат „обрасци“ на светии, јавно прославени од Бога, но нивниот број е неспоредливо помал од „едноставните светии“. Молитвата го обновува општењето меѓу блиските кое било прекинато со смртта, и тоа придобива сосема нова димензија. Тоа воопшто не е жалосен плач – зошто и на кого нè оставиле – туку радост и благодарност на Бога за тоа што Таму има еден од нашите.

протоереј Павел Великанов

Извадок од интервјуто на pravmir.ru

Г.Г.

Извор: http://mistagogia.mk/pavel-velikanov-smrtta-kako-tajna-na-novo-ragjanje/

 

 



Поуки од Светите Отци

krusevoexport

Духовност

Декември 05, 2019
7.Vselenski.sobor

Митрополит Струмички Наум: ВОВЕДЕНСКИ РАЗМИСЛУВАЊА

Премногу размислуваме во категоријата Бог – човек, наместо во категоријата личносни односи. Религиозниот човек размислува во рамките на првата категорија, а црковниот човек размислува и дејствува во откровението на втората категорија.Догматиката е многу…
Ноември 12, 2019

Старец Георгиј Капсанис: МОНАСИТЕ СЕ ЕКСПЕРТИ ВО НАУКАТА НА ПОКАЈАНИЕТО

Луѓето прво треба да го распнат и да го погребат своето поранешно „јас“ (т.е. егоизмот, страстите и себичната волја) на Крстот и Гробот Христов за да можат да воскреснат со Него и „да одат во обновеноста на животот“ (Рим. 6, 4).Ова е дејството на покајанието…

Свети великомаченик Димитриј Солунски

Ное 09, 2019 Житија 136
st-demetrius
Благочестивиот Димитриј пред царевите ги поставил Божјите заповеди. Го возљубил Господ…

Митрополит Струмички Наум-Царството небесно прилега... на простување (19.08.2017 )

Ное 07, 2019 Беседи 317
7.Vselenski.sobor
Честопати и мене ме прашуваат зошто примам или им помагам на луѓе за кои мнозина од…

Митрополит Струмички Наум - Последна надеж за спасение

Ное 04, 2019 Беседи 189
Uspenie.Bogorodica.jpg
Она нѐ научи Кој Е смислата на нашиот живот. Она нѐ научи Кој Е вистинска љубов. Она нѐ…

Беседи

Митрополит Струмички Наум: ВОВЕДЕНСКИ РАЗМИСЛУВАЊА

Митрополит Струмички Наум: ВОВЕДЕНСКИ РАЗМИСЛУВАЊА

Премногу размислуваме во категоријата Бог – човек, наместо во категоријата личносни односи. Религиозниот човек размислува во рамките на првата категорија, а црковниот човек размислува и дејствува во откровението на втората...

Арх.Партениј Бигорски: За разумноста и безумието

Арх.Партениј Бигорски: За разумноста и безумието

Следствено, грев е човек да биде острастен кон материјалните нешта, кон земните блага, кои се минливи и му се дадени на човека да му послужат за добро, а не тој...

митр. Павел Сисанијски: Сите за еден

митр. Павел Сисанијски: Сите за еден

 Бог Го покажа Своето човекољубие не со евтини слова, но со принесувањето на Својот Син. Христос се појави во светот, со низа конкретни дела на љубовта. Првото дело е наклонетоста...

Митрополит Струмички г. Наум: Познанието на Бог е едноставно својство на просветлениот ум

Митрополит Струмички г. Наум: Познанието на Бог е едноставно својство на просветлениот ум

Посебно по воплотувањето Христово и Неговиот Домострој на нашето спасение, ѓаволот станува како играчка со која малите деца си играат (свети Атанасиј Велики) или како спаринг-партнер за оние што се...

о. Горан Стојчевски: Дар на светот, икона на човекот, учителка на послушанието, педагог на служењето, првиот исихаст, родителка на вечниот живот, божествен цвет на сè создадено

о. Горан Стојчевски: Дар на светот, икона на човекот, учителка на послушанието, педагог на служењето, првиот исихаст, родителка на вечниот живот, божествен цвет на сè создадено

 Таа единствена тихувателка и патоводителка низ исихијата, нè приведува во заедницата од која се откинавме, а еве повторно ни е дадена можност, не само да се вратиме, туку да црпиме...

Арх. Јован Крестјанкин - Да ги оживееме срцата  поради Бог !

Арх. Јован Крестјанкин - Да ги оживееме срцата поради Бог !

Денес, драги мои пријатели, поученоста од животот на старозаветните праведници ме наведува со вас да зборувам за верата. Имено, нивната големина е одредена само со верата, точно живата и дејствителна...

Викарен Епископ Јаков Стобиски:  „Епископот седи на место и во обличје Христово“

Викарен Епископ Јаков Стобиски: „Епископот седи на место и во обличје Христово“

 Епископот не станува Епископ поради некаква своја заслуга, туку исклучиво по благоволение Божјо, во послушание кон Светиот Архиерејски Синод, поради молитвите, и најважно од сѐ, заради потребите на Црквата. Затоа,...

Митрополит Струмички Наум: Самооправдувањето е одрекување од Богочовекот Христос како наш урнек...

Митрополит Струмички Наум: Самооправдувањето е одрекување од Богочовекот Христос како наш урнек...

 Страшна е потребата на човекот да се самооправдува; за мене, дури најпогубната појава од сите гревовни појави во човековиот душевен и ментален свет. Самооправдувањето е главна карактеристика на паднатиот човек,...

БEСEДА за Христа какo глава на ситe свeтии

БEСEДА за Христа какo глава на ситe свeтии

Грeвoт избeзумува, грeвoт oбeзглавува. Чoвeк пoтoнат вo грeвoви и вo пoрoци сличeн e на кoкoшка, чија глава e oтсeчeна, та умирајќи грчeвитo прeта и скoка ваму-таму. Цeлиoт нeзнабoжeчки свeт прeд...

« »