логоFacebookTwitterYouTubeeMail

pavel velikanov

28 август 2014 | Аскетика, Литургија, Предизвици, Современи автори | Нема коментари

Религиозната вера, а особено христијанската, во суштина претставува излез од ќорсокакот на смртта. Ако Христос не воскреснал, празна е нашата вера – вели апостолот Павле. Ако сите наши „акции“ се овде, во овој материјален свет – ние сме веќе банкроти: смртта ќе ги симне на нула сите наши сметки, колку огромни или ништожни да се. Затоа смртта претставува определен „момент на вистината“ за животот, она што го утврдува неговото значење и вредност – колку и парадоксално да звучи.

Блажен е патот по кој денес одиш душо, зашто е подготвено за тебе место на покој – или, обратно: Жестока е смртта на грешникот. Правилно е да се каже дека смртта е венец на целиот живот. Затоа и на секое богослужение многукратно просиме мирен крај на нашиот живот, непосрамен, безболен, и добар одговор на Страшниот Суд Христов.

Притоа во Христијанството не постои никаков „култ на смртта“, како што тоа може да се сретне во некои супкултури и секти. Не постои никаква „романтизација“ на смртта: таа е длабоко противприродна за човечката природа, таа е секогаш болка, плач, човечка беда – но нешто што постојано се победува со Христос и Неговата Црква. Како и породилните болки: тој процес никогаш не е пријатен и комфортен, но неговиот резултат е неспоредлив со страданијата и болката: се родил нов човек во светот!

Смртта е навистина света тајна на преминување, таинство на раѓање за Вечноста. Малку се моментите во нашиот живот кога преку некој возљубен од нас човек, независно од неговите погледи на светот, верата, праведноста, на очигледен начин се доживува допирот на Вечноста, излегувањето вон границите на видливото. И, чинам, умирањето и смртта тука го имаат првото место. Тоа особено остро се чувствува од страна на блиските луѓе: кога доаѓа очигледното поимање дека блискиот човек во ова тело го нема веќе – но во исто време тој е жив, тој постои, во извесна смисла тој станал многу поблизок кон своите роднини, отколку кога живеел со нив во телото. Почитувањето на предците, кое во некоја мера е практично дел од сите религиозни култури, ја рефлектира очигледната вистина: блиските си заминуваат од нас, од нашиот свет – но никаде не исчезнуваат.

rsz_302

Ќе рече некој, „ама кој знае 100% што се случува онаму“ – а зар ние во овој свет знаеме многу, 100%? Ние сами со себе, во сопствената душа, не можеме да се уредиме, а камоли да говориме за сè останато?

Сепак, нас ова незнаење ни малку не нè смутува: опитот на животот сè поставува на свое место, и ние постојано учиме да ја преодолеваме таа неполнота на знаењето на различни начини – каде со интуицијата, каде со верата во среќа, а каде со едноставно пречекорување, без да размислуваме. Религиозната вера го прави човекот почувствителен, повосприемчив кон пројавите на духовниот свет – и токму тука, во овие небесни сведоштва ние ја црпиме надежта во блаженството на нашите упокоени…

Увереноста во тоа треба да ја црпиме од светите тајни на Црквата и, секако, пред сè, во Божествената Евхаристија. Токму ова Таинство на Царството ја брише границата меѓу светот на живите и светот на упокоените, светот на грешниците што се каат и Божјите праведници што блескаат во слава.

Творејќи ја Литургијата како заедничко дело на изградување на Телото Христово овде и сега, ние – и клириците и лаиците – стануваме учесници и причесници на Едниот и Ист Христос – преку Кого во сета полнота и живеат на небото упокоените верни.

Црквата е постојана динамика на нисходење на Небото на земјата, на очистување и издигнување на земното, отежнатото, закоравеното – кон височините на духот и радоста во Христа. Особено во ситуации кога наши блиски си заминуваат многу добро се осознава, дека причестувањето не е „задоволување на индивидуалната духовна потреба“, еден вид „врв на духовниот егоизам“, туку нешто многу повеќе: изградување на единство во Христа и на живите, и на упокоените.

Споменувајќи ги нив на Божествената Евхаристија, се поврзуваме со нивното застапништво и ја чувствуваме нивната реална блискост и помош: не затоа дека во поинаков случај тие би биле глуви кон нашите прозби, туку едноставно затоа што на овој начин се строи единствено правилна хармонија во односите меѓу луѓето – во Бога и преку Христа. Само тогаш станува јасно како и зошто е возможно да им се молиме на упокоените, зашто во тоа нема грев: бидејќи во Црквата по дефиниција не постојат несвети.

Црквата е собрание на светиите, на оние во кои живее и дејствува благодатта на Светиот Дух. Се канонизираат „обрасци“ на светии, јавно прославени од Бога, но нивниот број е неспоредливо помал од „едноставните светии“. Молитвата го обновува општењето меѓу блиските кое било прекинато со смртта, и тоа придобива сосема нова димензија. Тоа воопшто не е жалосен плач – зошто и на кого нè оставиле – туку радост и благодарност на Бога за тоа што Таму има еден од нашите.

протоереј Павел Великанов

Извадок од интервјуто на pravmir.ru

Г.Г.

Извор: http://mistagogia.mk/pavel-velikanov-smrtta-kako-tajna-na-novo-ragjanje/

 

 



Видео содржини

Поуки од Светите Отци

krusevoexport

Духовност

Ноември 25, 2018

Акатист кон свети Нектариј Егински

КОНДАК 12Трудејќи се, си ја умножил благодатта дадена од Бога, рабу Божји, добар и верен Нектариј, затоа направи и ние да ја завршиме духовната работа и стекнувајќи ја заработката, да Му запееме на Христа: Алилуја!
Октомври 30, 2018

Житие на преподобна Параскева – Петка (Епиватска или Трновска)

Света и преблажена маченичко Христова Параскево, убавино на девственичките, пофалбо на мачениците, пример за чистота, огледало на велокодушните, восхит на премудрите, чуварко на верата христијанска, изобличителке на лагата идолска, поборничке на Божественото…

Светскиот првак Адам Ондра во посета на Бигорскиот и Рајчичкиот манастир

Окт 28, 2018 Настани 766
Деновиве нашите две свештени Обители, Бигорски и Рајчица, ги посети во светски рамки…

ПРЕПОДОБЕН ПАХОМИЈ ВЕЛИКИ

Окт 18, 2018 Житија 1044
Паралелно со преподобниот Антониј Велики, основачот на пустинското, анахоретско монаштво,…

СВЕТИ ЕФРЕМ СИРИН ЖИВОТОПИС, ТВОРЕШТВО И КАРАКТЕРИСТИКА

Окт 18, 2018 Житија 992
Над сè, свети Ефрем си останува прекрасен проповедник – амвонот е почеток и крај на…

Беседи

„Лазаре, излези надвор“

„Лазаре, излези надвор“

Тие Негови зборови, пред сè, значат дека нема смрт за оние кои веруваат во Христа, зашто Христос подоцна на Марта ѝ вели: „Јас сум воскресението и животот; кој верува во...

БEСEДА за барањeтo на живиoт пoмeѓу мртвитe

БEСEДА за барањeтo на живиoт пoмeѓу мртвитe

Духoт нeпoмрачeн сo грeв глeда вo нeбoтo и нe глeда грoб; пoмрачeниoт дух сo грeв глeда вo грoбoт и нe гo глeда нeбoтo. Грeвoт и дoбрoдeтeлта управуваат сo духoвниoт вид...

Митрополит Струмички Наум - Моќно превентивно или ризично куративно

Митрополит Струмички Наум - Моќно превентивно или ризично куративно

Бог е совршен, и како совршен, сѐ што прави – прави совршено. Кога Бог го направи човекот, всушност, направи бог – иако не по природа. Направи човекобог, кој треба да...

Жарко Ѓорѓиевски - Недела на преподобна Марија Египетска

Жарко Ѓорѓиевски - Недела на преподобна Марија Египетска

Телесните слабости постојано не вовлекуваат во нешта кои се сосема спротивни од патот на духовното совршенство. Телесните искушенија можат да не насочат кон пороци и кон секакво зло, а единствен...

Митрополит Струмички Наум: „Учителка“

Митрополит Струмички Наум: „Учителка“

Ајде повторно и оваа година – како во годините наназад, на Нејзиниот ден, да го обновиме нашиот подвиг – молитвеното правило „Богородице Дево...“ Оваа молитва, за нас раслабените, е последна...

БEСEДА за сeмoќта на збoрoт Бoжји

БEСEДА за сeмoќта на збoрoт Бoжји

Нo пoстoи рeд и начин пoмeѓу тваритe, видлив и дoстапeн за нас луѓeтo, а пoстoи рeд и начин нeвидлив и нeдoстапeн. Спoрeд тoј нeвидлив и нeдoстапeн рeд и начин, кoј...

Празникот Благовештение – првиот цвет на Пасхата

Празникот Благовештение – првиот цвет на Пасхата

Ете она што дојде да нѐ повика, сега ни се јави: Бог надумно се соединува со луѓето; со гласот на Архангелот прелеста се изгонува, а Дева радост прима; небото слегува...

Викарен Епископ Стобиски г. Јаков: Жртвена прегратка (31.03.2019)

Викарен Епископ Стобиски г. Јаков: Жртвена прегратка (31.03.2019)

Ако ги приклониме колената, а во срцето свое, во вистинскиот храм во кој Бог се вселува, не го поставиме Крстот, сме го промашиле суштинското значење на празникот, затоа што тоа...

О. Жарко Ѓорѓиевски ✥ Недела Крстопоклона (III Недела на Великиот Пост) ✥ 31.03.2019

О. Жарко Ѓорѓиевски ✥ Недела Крстопоклона (III Недела на Великиот Пост) ✥ 31.03.2019

Според својата слободна волја човекот паднал во грев, па затоа и според својата слободна волја треба да се лекува и на крајот излечи од гревот и смртта. Бог не ги...

« »