логоFacebookTwitterYouTubeeMail

Така, вистинската цел е љубовта кон Бога. И ако ја постигнеме, тогаш сите други нешта го заземаат своето правилно место и човекот не се измачува. Да кажеме дека имаш тежок брак, сопругот те измачува, свекрвата исто така и ти доаѓа да напуштиш сѐ. Ако се анализирам себеси, ќе видам дека причината е длабоко во мене, имено, дека не Го љубам Бога. Да Го љубев Бога целосно и да бев свесна дека целта на мојот живот е љубовта кон Него, тогаш проблемите во мојот брак, здравјето, работата, финансиите, дури и фактот дека стареам – сите тие работи ќе имаа позитивна улога во таа моја врска. А фактот дека негодувам и сакам да се ослободам од своето испитание и крст, значи дека љубовта моја кон Бога некаде „изгубила контакт“. Гледајте што Му предложиле на Христа: Ако си Син Божји слези од Крстот. Сфаќате ли каков предлог е тоа? Тоа е предлогот кој секогаш доаѓа кога малку ќе се најдеме во тешкотии: имаш искушенија во бракот, се гушиш? Имам предлог – разведи се.

Друг пат може ќе си помислиш за некого кој ти прави проблеми: „Колку убаво ќе беше да умреше!“ И таква помисла доаѓа, може нема да ја примиме, но ти доаѓа на ум. Свекрвата ти ги држи парите и не ги дава, а ти имаш толку голема потреба од нив и си помислуваш: „Уште колку треба да ја чекам? Аман, нека си ја земе Господ кога веќе тргнала натака! Порано или покасно, секако ја чека тоа. Дали сега или на 70 години, поарно сега, кога имаме таква мака!“ Такви мисли ни доаѓаат кога сакаме да ни се тргне тешкотијата. Таа може да биде секаква – од тешка болест како што е ракот, па до проблеми со околината, финансиите. Сите тие нешта причинуваат болка. Сепак, ако расудиш правилно, ќе видиш се поврзани со твојата врска со Бога. Ако не успееш да ги поврзеш, тогаш нема да успееш да се справиш со проблемите.

Се сеќавам на нашиот блаженоупокоен Старец Јосиф Исихаст, кој почина во 1959 година и едно време имаше многу проблеми и маки со некои послушници што ги зеде при себе. Тие воопшто не биле подготвени за тој подвиг, ниту биле способни за пустинскиот живот што тој го живеел, но од љубов тој го понел нивното бреме и најпосле многу се измачил. Размислувал што да направи и стигнал до таму да се праша дали да ги избрка или тој да си замине. Бил во голема тешкотија, страдање и болка, но молејќи се, Го видел Распнатиот Христос, Кој му кажал: „Не можеш ли да го понесеш сето тоа од љубов кон Мене?“ Во краен случај, прашањето се сведува на тоа сите работи за кои што мислиш дека се виновни: твојот сопруг, послушник, работа, здравје, сосед – сето тоа човек да го стави на исто рамниште со врската со Бога и да го искористи како „отскочна даска“ за да скокне и да Го сретне Бога. Кога ќе го направиш тоа, тогаш ќе се промениш и ќе кажеш: „Мој најголем добродетел беше мојот сопруг, свекрвата која жива ме ‘изеде’“ – само како пример – „оној кој што ме наклевети, понижи“.


Старец Пајсиј велеше дека кога ќе умреме и ќе ни се отворат очите на нашата душа, првото нешто што треба да го направиме е да Го прославиме Бога со сите свои сили, за неволјите што сме ги претрпеле во животот. Зашто во краен случај ќе сфатиме дека токму тие тешкотии ни помогнале и наши добротвори не биле оние што ни зборувале убави работи, туку оние што нѐ навредувале, не затоа што сакале да ни направат добрина, не, тие си ја оствариле својата злоба – туку затоа што ако ги искористиме правилно, тогаш сето тоа за нас станува мост по кој минуваме за да влеземе во Царството Божјо. Нерон, тој злобен Римски император, бил злосторник, ѕвер, убил толку многу Христијани, но бил и најголемиот „доброчинител“ на Црквата. Не дека навистина бил таков – тој бил ужасно злобен, можеби отишол во адот, не знаеме, но го наполнил Рајот со маченици, ги посекол сите Христијани еден по друг, и сите тие отишле во Рајот и ја збогатиле Црквата со маченици. И Калигула, и Диоклецијан и сите тие гонители, можеби вршеле злосторства, но оние што ја исползувале нивната злоба на духовен начин, вистински станувале совршени. Според тоа, значајно е како човекот го ползува сето она што се случува во неговиот живот, како го поврзува со својата врска со Бога, дали го насочува своето внимание кон Божјата љубов. Само тогаш човек може да каже: „Гледај, од љубов кон Бога ќе го трпам тој сопруг, брат, жена, деца, тешкотија, и покрај тоа што не сум виновен“.

(Продолжува)

 

https://bigorski.org.mk/slova/pouchni/chovekot-e-ljubov-po-blagodat-del-4/

 

 

 



Поуки од Светите Отци

krusevoexport

Духовност

Ноември 12, 2019

Старец Георгиј Капсанис: МОНАСИТЕ СЕ ЕКСПЕРТИ ВО НАУКАТА НА ПОКАЈАНИЕТО

Луѓето прво треба да го распнат и да го погребат своето поранешно „јас“ (т.е. егоизмот, страстите и себичната волја) на Крстот и Гробот Христов за да можат да воскреснат со Него и „да одат во обновеноста на животот“ (Рим. 6, 4).Ова е дејството на покајанието…
Ноември 09, 2019
st-demetrius

Свети великомаченик Димитриј Солунски

Благочестивиот Димитриј пред царевите ги поставил Божјите заповеди. Го возљубил Господ Бог со сето свое срце и душа, па веднаш по враќањето од царската престолнина почнал јавно да проповеда и својот народ да го одвраќа од многубоштвото, водејќи го така кон…

Митрополит Струмички Наум-Царството небесно прилега... на простување (19.08.2017 )

Ное 07, 2019 Беседи 114
7.Vselenski.sobor
Честопати и мене ме прашуваат зошто примам или им помагам на луѓе за кои мнозина од…

Митрополит Струмички Наум - Последна надеж за спасение

Ное 04, 2019 Беседи 79
Uspenie.Bogorodica.jpg
Она нѐ научи Кој Е смислата на нашиот живот. Она нѐ научи Кој Е вистинска љубов. Она нѐ…

Митрополит Струмички Наум: Зошто пишувам?

Окт 28, 2019 Беседи 209
7.Vselenski.sobor
Битно е дека, без тие – собраните околу мене, којзнае дали воопшто и ќе беше нешто…

Беседи

Бранислав Стојанчов: Недела дваесет и втора по Педесетница

Бранислав Стојанчов: Недела дваесет и втора по Педесетница

Денешната евангелска приказна за богатиот човек и сиромавиот Лазар, во својата содржина опфаќа повеќе теми, како на пример: богатството и сиромаштијата, милосрдието и немилосрдноста, задгробниот живот, наградата и казната во...

Митрополит Струмички Наум: Самооправдувањето е одрекување од Богочовекот Христос како наш урнек...

Митрополит Струмички Наум: Самооправдувањето е одрекување од Богочовекот Христос како наш урнек...

 Страшна е потребата на човекот да се самооправдува; за мене, дури најпогубната појава од сите гревовни појави во човековиот душевен и ментален свет. Самооправдувањето е главна карактеристика на паднатиот човек,...

БEСEДА за Христа какo глава на ситe свeтии

БEСEДА за Христа какo глава на ситe свeтии

Грeвoт избeзумува, грeвoт oбeзглавува. Чoвeк пoтoнат вo грeвoви и вo пoрoци сличeн e на кoкoшка, чија глава e oтсeчeна, та умирајќи грчeвитo прeта и скoка ваму-таму. Цeлиoт нeзнабoжeчки свeт прeд...

Слово на Неговото Високопреосвештенство Митрополит Тимотеј – Дваесет и прва недела по Педесетница

Слово на Неговото Високопреосвештенство Митрополит Тимотеј – Дваесет и прва недела по Педесетница

Такви луѓе во Христово време имало многу, но и денес не се малку. Тие малку се интересираат за Евангелието, или, пак, и воопшто не се интересираат, а некои се дури...

Два приода кон слободата

Два приода кон слободата

Првиот, после неговата средба со Ослободителот и Спасителот Христос, од корен се променува: од гол постанува „облечен и разумен“; од несоцијален, којшто живеел по гробовите и пустината, сега се наоѓа...

Излезе сејач да сее семе (10.11.2019)

Излезе сејач да сее семе (10.11.2019)

Во трњето кое го уништува Словото на Божествената вистина, освен богатството, насладите и животните грижи (Лк. 8,14), во нашето време треба ги видиме и различните лажни учења кои ги шират...

Архиепископот Охридски и Македонски г.г. Стефан: „Како христијани сме повикани денес да бидеме сведоци Христови“

Архиепископот Охридски и Македонски г.г. Стефан: „Како христијани сме повикани денес да бидеме сведоци Христови“

И ние, кои го носиме името христијани, кои живееме со верата на мачениците – сме сведоци за Христа. Некои, можеби, со право, ќе се запрашаат – па како можеме ние...

“Нe e пoтрeбнo бoгатствo на oнoј кoј лeбoт и вoдата ги смeта за царски ручeк”

“Нe e пoтрeбнo бoгатствo на oнoј кoј лeбoт и вoдата ги смeта за царски ручeк”

Така пoстапувал и св. Авeркиј. Кoга видeл мнoгу нарoд вo маки и вo бoлeсти, тoј клeкнал на eднo мeстo и сe пoмoлил на Бoга, да oтвoри тoпла и лeкoвита вoда...

Старец Ефрем Катунакиотски: Поука

Старец Ефрем Катунакиотски: Поука

Кога ќе се очисти садот на душата, тогаш сам по себе ќе биде исполнет од благодатта Божја. Од послушанието се раѓа молитвата, а од молитвата – теологијата.

« »