логоFacebookTwitterYouTubeeMail

Последниот и најсовршен плод на Светиот Дух, круна на плодовите и цел на животот во Христа е љубовта. Денес сите зборуваат за љубовта, ја заштитуваат, таа е во мода, исто како и мирот. Тоа се две нешта кои опипливо недостасуваат во светот, но се претворени во пароли. Тука нема лошо, сепак е нешто, макар и само на збор. Но, љубовта, таква каква што ни се открива од Евангелието, Христос, апостолите и Црквата, не е една обична емоција. Велиме дека го љубиме другиот човек, дека ги љубиме пријателите, своите ученици, сопругот, сите луѓе. Тоа се човечки емоции кои природно се причислени на нашата природа. Човекот е создаден така. Ако Бог е љубов, како што вели св. Јован Богослов, тогаш на човекот, кој што е создаден според Божји образ, му припаѓа по благодат тоа што Бог го има по природа. Бог е љубов, но љубовта не е Бог. Тоа е огромната разлика меѓу нас и различни идеологии и философии. За нас Бог е Личност, Која што е Љубов, но љубовта не е бог, не е личност. Додека, пак, светскиот дух често пати ја претвора љубовта во идол. Таа станува божество и затоа денес толку често слушаме: „Сѐ што е потребно, е да љубиш; треба да имаш љубов; љубовта е над сѐ“, но потполно забораваме дека Бог е љубов. Љубовта, пак, не е бог, а нашата цел треба да е Бог, т. е. она што човекот го бара е Бог и во Него ја наоѓа вистинската љубов. Во врската со Него ја наоѓа љубовта, радоста, мирот, сето тоа што ап. Павле го опишува како плодови на Светиот Дух.

Кога човек има макар и малку љубов во себе, макар малку радост и малку мир – ако тоа е од Бога, во Него се создава чувство на полнота. Тогаш не чувствуваш дека нешто ти недостасува. Во исто време сакаш повеќе, но го немаш она чувство на недостиг, чувство дека нешто ти фали. Затоа, кога во човекот дејствува законот на Духот и благодатта на Светиот Дух, тој ги чувствува во себеси сите плодови на Духот, а најмногу љубовта. Тука исто така е потребна и благоразумност за човекот да не заборави дека целта на нашиот живот е Бог и ништо друго. Целта не е радоста, не е мирот, не е љубовта, не е долготрпението, не е благоста, не е воздржанието и другите плодови на Духот, туку Самиот Бог. Сите тие нешта се плодови од нашата врска со Бога, како и претпоставки, односно и едното и другото – за да стигнам до Бога, треба да растам во љубовта, во воздржанието, во долготрпението, но кога ќе стигнам до Бога, тие нешта доаѓаат како природна последица од подвигот што сум го правел преку мојата лична борба. Човекот се гневи, се нервира, но се бори да не дозволи гневот да го освои, да не го задават омразата и малодушноста, се бори да не прави или кажува работи кои не му приличат и не ги сака. Тоа е борбата која ни помага да се доближиме до Бога. Таа е средство, инструмент, скалило кое нѐ води кон Него. Но, кога ќе Го сретнеме Бога, она кое што претходно било борба, веќе станува нешто природно и почнуваме да не се гневиме, да не се нервираме, да немаме злоба. Тие работи гаснат една по една и човекот ги активира силите на својата душа на природен начин и ги контролира за да има успех во духовната борба.

На пример, гневот е нешто многу важно за човекот, бидејќи е сила на душата, голема сила во човекот, и затоа човекот треба да има гнев во себеси, но не смее да се острастува. Не треба да биде гневен, свртен против својот брат, бидејќи таквиот гнев ја убива љубовта. Но, гневот против пороците е полезен за човекот да може да се утврди во чистотата, вистината, верата, во врската со Бога. Човекот не треба да се соблазнува, туку треба да се труди таа своја душевна сила да ја насочи против гревот и страстите, а не против својот брат. Духовниот човек не е бесчувствителен, некој кој воопшто не се гневи, и кој не е ниту студен, ниту топол, туку е дејствителен и ги активира сите сили на својата душа, вклучително и гневот, но на бестрастен начин.

(Продолжува…)

 

Извор:

https://bigorski.org.mk/slova/pouchni/chovekot-e-ljubov-po-blagodat-del-1/

 

 

 

 



Поуки од Светите Отци

krusevoexport

Духовност

Декември 09, 2019
7.Vselenski.sobor

Почитување на Пресветата Мајка Божја

Таа е заштитничка и покров на христијанскиот род. Како Мајка на Синот Божји, таа има најголема слобода и моќ пред престолот Божји, и нејзе Црквата, по Бога, најмногу ја почитува и прославува во своите безброј молитви и химни, како најсилна заштитничка и…
Декември 05, 2019
7.Vselenski.sobor

Митрополит Струмички Наум: ВОВЕДЕНСКИ РАЗМИСЛУВАЊА

Премногу размислуваме во категоријата Бог – човек, наместо во категоријата личносни односи. Религиозниот човек размислува во рамките на првата категорија, а црковниот човек размислува и дејствува во откровението на втората категорија.Догматиката е многу…

Старец Георгиј Капсанис: МОНАСИТЕ СЕ ЕКСПЕРТИ ВО НАУКАТА НА ПОКАЈАНИЕТО

Луѓето прво треба да го распнат и да го погребат своето поранешно „јас“ (т.е. егоизмот,…

Свети великомаченик Димитриј Солунски

Ное 09, 2019 Житија 148
st-demetrius
Благочестивиот Димитриј пред царевите ги поставил Божјите заповеди. Го возљубил Господ…

Митрополит Струмички Наум-Царството небесно прилега... на простување (19.08.2017 )

Ное 07, 2019 Беседи 371
7.Vselenski.sobor
Честопати и мене ме прашуваат зошто примам или им помагам на луѓе за кои мнозина од…

Беседи

БEСEДА за сoвршeниoт чoвeк

БEСEДА за сoвршeниoт чoвeк

Eдинствoтo на вeрата, браќа, и пoзнавањeтo на Синoт Бoжји, Гoспoда Исуса Христа Спаситeлoт, сoeдинува двајца луѓe вo eдeн чoвeк, илјада луѓe вo eдeн чoвeк и мнoгу милиoни луѓe вo eдeн...

Митрополит Струмички Наум: ВОВЕДЕНСКИ РАЗМИСЛУВАЊА

Митрополит Струмички Наум: ВОВЕДЕНСКИ РАЗМИСЛУВАЊА

Премногу размислуваме во категоријата Бог – човек, наместо во категоријата личносни односи. Религиозниот човек размислува во рамките на првата категорија, а црковниот човек размислува и дејствува во откровението на втората...

Арх.Партениј Бигорски: За разумноста и безумието

Арх.Партениј Бигорски: За разумноста и безумието

Следствено, грев е човек да биде острастен кон материјалните нешта, кон земните блага, кои се минливи и му се дадени на човека да му послужат за добро, а не тој...

митр. Павел Сисанијски: Сите за еден

митр. Павел Сисанијски: Сите за еден

 Бог Го покажа Своето човекољубие не со евтини слова, но со принесувањето на Својот Син. Христос се појави во светот, со низа конкретни дела на љубовта. Првото дело е наклонетоста...

Митрополит Струмички г. Наум: Познанието на Бог е едноставно својство на просветлениот ум

Митрополит Струмички г. Наум: Познанието на Бог е едноставно својство на просветлениот ум

Посебно по воплотувањето Христово и Неговиот Домострој на нашето спасение, ѓаволот станува како играчка со која малите деца си играат (свети Атанасиј Велики) или како спаринг-партнер за оние што се...

о. Горан Стојчевски: Дар на светот, икона на човекот, учителка на послушанието, педагог на служењето, првиот исихаст, родителка на вечниот живот, божествен цвет на сè создадено

о. Горан Стојчевски: Дар на светот, икона на човекот, учителка на послушанието, педагог на служењето, првиот исихаст, родителка на вечниот живот, божествен цвет на сè создадено

 Таа единствена тихувателка и патоводителка низ исихијата, нè приведува во заедницата од која се откинавме, а еве повторно ни е дадена можност, не само да се вратиме, туку да црпиме...

Арх. Јован Крестјанкин - Да ги оживееме срцата  поради Бог !

Арх. Јован Крестјанкин - Да ги оживееме срцата поради Бог !

Денес, драги мои пријатели, поученоста од животот на старозаветните праведници ме наведува со вас да зборувам за верата. Имено, нивната големина е одредена само со верата, точно живата и дејствителна...

Викарен Епископ Јаков Стобиски:  „Епископот седи на место и во обличје Христово“

Викарен Епископ Јаков Стобиски: „Епископот седи на место и во обличје Христово“

 Епископот не станува Епископ поради некаква своја заслуга, туку исклучиво по благоволение Божјо, во послушание кон Светиот Архиерејски Синод, поради молитвите, и најважно од сѐ, заради потребите на Црквата. Затоа,...

Митрополит Струмички Наум: Самооправдувањето е одрекување од Богочовекот Христос како наш урнек...

Митрополит Струмички Наум: Самооправдувањето е одрекување од Богочовекот Христос како наш урнек...

 Страшна е потребата на човекот да се самооправдува; за мене, дури најпогубната појава од сите гревовни појави во човековиот душевен и ментален свет. Самооправдувањето е главна карактеристика на паднатиот човек,...

« »