И Оној што за престол го има небото, седнат на осле, влегува во Ерусалим. Децата, пак, еврејски, пред Него ги постилаа своите облеки и палмови гранки, а некои носеа и во рацете и Го поздравуваа, викајќи: Осана на Синот

Словото Божјо, Кое ги покрива небесата,

Седнат на бесловесно осле,

доаѓа да ги ослободи луѓето од бесловесноста.

Толкувачите гледаат во него предобраз и своевидна духовна подготовка на тогашните сведоци за претстојното Христово воскресение. Во секој случај, своевремено Лазаровото воскресение беше доживеано како најсилен доказ за Божественоста на Господ Христос пред тогашните Јудејци и

Сожалувајќи се на солзите на Марта и Марија, си заповедал да го тргнат каменот од гробот, Христе Боже; со Твојот повик го воскресна мртовецот, Ти Кој на светот му даваш живот, утврдувајќи ја со Себе верата во воскресението. Слава на Твојата сила, Спасителе; слава на власта Твоја, слава Ти Тебе, Кој со Својот збор си создал сѐ.

Уште колку пари? Уште колку богатство? Уште колку великолепни зданија? Уште колку бездушна приврзаност спрема задоволствата? Еве се случи земјотрес; каква полза ни донесе богатството? Нечиј труд пропадна, изсчезна имотот заедно со владеењето, домот заедно со градителот.

 „Лазар, пријателот наш, заспал; 

целото човештво заспало

но ќе отидам да го разбудам“

         „Денес во ликот на Лазара, Црквата благовести за Воскресението. Првиот Адам, оддалечен со гревот од лицето Божјо, пребиваше во сенката на смртта. Новиот Адам, Синот Човечки, покажува дека човекот во присуството Божјо, може да претрпи сѐ – и страдање, и смрт. Не може смртта да е посилна кога сме со Оној Кој ја победи смртта.

Свети Дамаскин Студит пише да праведни Лазар никада није испричао шта је видео у паклу. Видевши адске муке, стално је осећао горчину у устима и није могао ништа да једе, а да се претходно не заслади. Такође, никада се није ни смејао. Само једном, када је видео како је једна особа украла земљани суд, нацерио се и рекао: „Глина краде 

Тие Негови зборови, пред сè, значат дека нема смрт за оние кои веруваат во Христа, зашто Христос подоцна на Марта ѝ вели: „Јас сум воскресението и животот; кој верува во Мене, и да умре, ќе живее. И секој, што живее и верува во Мене, нема да умре довека“ (11: 25-26) . Болест, која не е на смрт, е било која болест за човекот, кој верува во воскресението и вечниот живот.

Бидејќи веќе наближуваше спасителното страдање, требаше да се даде посигурно уверување во тајната на воскресението. Исус престојуваше од другата страна на Јордан, каде што најнапред ги воскресна Јаировата ќерка и синот на вдовицата. Погоден од тешка болест, умре и Неговиот пријател Лазар. Исус беше далеку, но им рече на 

Голема бариера во црквата сме и ние, самите свештенослужители, кога немаме срдечност, кога повеќе покажуваме двоен и лажен морал, отколку духовен живот. Кога во црквата се создава осудувачки дух, кога верниците помеѓу себе се оговараат, се осудуваат, кога свештеникот ги суди оние кои доаѓаат со многу гревови, кога во црквата владее 

Состраданието е тивкиот, но животворен пулс на христијанскиот живот. Тоа не е бучна доблест, ниту впечатлива сила, туку скриена енергија што го движи срцето на Црквата. Во него се препознава присуството на Христос меѓу луѓето — Христос Кој не дојде да владее, туку да послужи; не да суди, туку да исцели. Апостолот Павле, духовниот 

 Од кога постои светот, човекот ја прилагодува околината на себе. Најлесно му е да ја прилагоди природата на себе а најтешко му е да ги прилагоди на себе другите луѓе и општеството во кое се наоѓа. Човечката енергија најмногу се троши во борбата да ги промениме другите околу нас или да спречиме другите нас да не менуваат.

Торжествува небесата денес о Фотино славна великомаченице,
Христос Спасителот во Своите раце те имаше поттикнувајќи те
на подвиг кој разумот го надминува,
која ти исполнета со благодат храбро го издржа,

Дали знаеш што значи смирение?
Тоа е кога човекот, во своите болести, таги и секакви проблеми, се смирува до таков степен што Господ, гледајќи го нивното трпение, му дава мудрост.

Фалете го Господа цело време,

Мудроста одозгора вам ви ја дарува слободата
Хрисанте и Даријо, напоени со благодатта
која човечкиот ум го подигнува кон Небесата,
никаква земна мака вас не ве допираше,

 Девојче од околу 12 години од сиропиталиште за деца со интелектуални потешкотии дојде кај мене на исповед.
Не можеше да состави две зборови, се вртеше како чигра, нејзиниот необичен поглед, постојаните гримаси и целиот нејзин изглед сведочеа за недостаток.

Но, самиот овој факт единствено говори дека тука нешто не е во ред, дека не се разбира смислата на Литургијата, а со тоа и на самата Црква. Литургијата е онаа свадбена гозба, која Отецот ја приготвил за Својот Син, но поканетите откажувале да дојдат (сп. Лк 14,15-24).

Поради тоа што егоизмот го спречува човекот да ги возљуби Бога и братот, христијанинот се бори да го искорени од себе егоизмот . Се бори да за да Му благоугоди на Бога. Ги познава Божјите заповеди и сака точно да ги исполни во 

Живееме како затегнат конец. Можеме да пукнеме во секој момент. И најважно од се, не разбираме зошто. Едноставно „ова сум јас“.
Но, отец Илија вели: не е карактерот. Тоа е непријателот во близина.