логоFacebookTwitterYouTubeeMail

 

Една стара мудра мисла вели „најтешко е да си признаен во својата авлија, во својот град, или ако си поп во својата епархија“. Нам како народ како да ни е генетски (пред)одредено секогаш повеќе да ги почитуваме и цениме резултатите на туѓите, отколку на своите. Ова непишано правило во нашето секојдневие, за жал, досега многупати и многу често ни се повторува и потврдува, но изгледа не знаеме да извлечеме поука. Како да навикнавме најмногу да ги цениме туѓите успеси и резултати, а придонесите и успесите на своите, од својата авлија и средина, едноставно да ги игнорираме и да не ги забележуваме.

Тоа што особено иритира и загрижува е што наместо да ја смениме таквата навика, кај нас таквиот начин на размислување и однесување како да ни станат вообичаени, па постојано продолжуваме да ги правиме истите грешки. Последен пример за тоа се претходните, а и годинашното јубилејно, 40-то во низа издание на фестивалот на филмската камера „Браќа Манаки“. Во настојувањето по секоја цена на фестивалот да се донесат (филмски) ѕвезди од странство не се жалат ни труд ни енергија, а ниту пак пари. Директорите на „Браќа Манаки“ таквиот начин на размислување и однесување дури не се обидуваат да го скријат. Напротив, неретко тие доста често се фалат дека по неколку години интензивни разговори и преговори успеале во Битола да донесат некоја позната (филмска) ѕвезда, која иако е на залезот на својата кариера, (ќе) ги подигнала нивото и угледот на фестивалот. Таквата нивна упорност и настојчивост доста често беа фалени и од страна на ѕвездите што се согласиле да дојдат во Битола, во градот за кој некои првпат слушнале.

И веднаш да кажеме никој нема ништо против на еден ваков интернационален филмски фестивал, каков што е „Браќа Манаки“, по црвениот тепих да продефилираат интернационални филмски ѕвезди. Искрено речено, благодарение на тоа што на фестивалот биле присутни некои од нив, овој фестивал се запиша на мапата на светските филмски фестивали. Но тоа не може и не смее да биде оправдување да се забораваат и да се игнорираат тие што со својата иницијатива, ангажман и активност, успеале да се вградат во основањето и опстојувањето на фестивалот. Да се заборават домашните ликови што на самите почетоци, а и потоа целосно се вложиле во издигнување на фестивалот. А кога станува збор за фестивалот „Браќа Манаки“, во континуитет се случува токму тоа.

    Традицијата, историјата, корените, културното наследство се нешто што не смее да се заборави или занемари. Особено не во Македонија и не сега, кога и како држава и како народ сме изложени на континуирани притисоци за бришење и промена токму на историските факти и разнебитување на македонското национално ткиво

Хроничарите на овој фестивал добро се сеќаваат кога пред неколку години, за време на одржувањето на „Браќа Манаки“, претходното раководство со полна уста зборуваше како успеало дури по три години упорност и настојчивост да ја донесе во Битола актерката Џулиет Бинош и да ѝ врачи признание. И додека тогашното раководство на фестивалот на големо се фалеше со успехот што ја донесоа во Битола таа толку „позната“ ѕвезда, за битолскиот актер и режисер Јорго Огненовски, кој работи и твори во Холивуд и кој има(ше) снимано дури 4 играни филма и кој има одиграно доста главни и споредни улоги, немаше ни влезница да влезе во салата на Центарот за култура, да го следи фестивалот.

За нашите навики да ги цениме успесите на другите, а не на своите луѓе, се уверивме и деновиве, кога во Битола се одржува јубилејниот 40-ти во низа фестивал „Браќа Манаки “, кој слави 40 години од своето основање. Додека организаторот на фестивалот со полна уста на отворањето се фалеше за тоа колку звучни имиња од странство донел во Битола, едноставно ги заборави не само иницијаторите туку и основачите на овој фестивал, кој во Битола почна да се организира од 23 април 1979 година, како денови на филмската камера „Милтон Манаки“. Додека на отворањето на фестивалот организаторите ги величат успесите на гостите, кои специјално за оваа пригода допатуваа во Битола, никој од организаторите не се сети да им укаже чест и на тие што пред 40 години ја иницираа идејата за одржување на фестивалот „Браќа Манаки“. А тие во Битола не се многу, бидејќи најголемиот број од нив се покојни, и од нив само уште двајца-тројца чекорат по Широк сокак.

Со оглед на тоа што тие се длабоко навлезени во деветтата деценија од животот, овој јубилеј се чини беше последната можност и ним да им се укаже чест и да им се каже благодарност за тоа што пред 40 години ја иницирале идејата да се организира филмски фестивал, за да се зачуваат името и делото на Милтон Манаки. Организаторот на фестивалот немаше да го чини ништо, доколку и тие се качеа на бината и пред филмското платно се поклонеа пред филмската публика и ако кажеа некој збор за тоа како се роди идејата во Битола да се организира овој фестивал на филмската камера, кој по 40 години традиција стана препознатлив во светот. Јубилеите се секогаш повод и добра можност за навраќање кон почетоците и за искажување почит кон заслужните, а особено кон основоположниците, кои први излегле со идејата да прават фестивал. Никој нема против доаѓањето на познати имиња од светот на филмот во Битола. Напротив тие се потребни, бидејќи со своето присуство го подигаат угледот на фестивалот. Но навистина изгледа по малку фрустрирачки чувството што како по правило домашните творци, кои со своите идеи, иницијативи, активности, творби се вградиле себеси во вакви манифестации, секогаш се надвор од кадарот. Едноставно тие најчесто се јавуваат во улога на статисти или неми сведоци на делото што тие го создале.

Иако не сакаше јавно да зборува за тоа, сепак со огромна доза разочараност деновиве ми говореше еден од основачите и идеен творец на фестивалот „Браќа Манаки “, кој токму пред 40 години, на одбележувањето 15 години од смртта на Милтон Манаки, по оддавањето почит на неговиот гроб на Влашките гробишта, ја пласира идејата за организирање на еден ваков фестивал, кој би се одржувал во негова чест. Доколку не беа токму иницијаторите за организирање фестивал на филмската камера сигурно ќе беше заборавен и Милтон Манаки, за кого тие што се сеќаваат на него велат дека додека бил жив бил маргинализиран и непризнаен во Битола.
Токму благодарение на иницијаторите за одржување на фестивалот, денес живеат ликот и делото не само на Милтон Манаки туку и на неговиот брат Јанаки Манаки, а Битола се најде на мапата на светски признаените филмски фестивали. Тоа треба да се цени и да се почитува. Традицијата, историјата, корените, културното наследство се нешто што не смее да се заборави или занемари. Особено не во Македонија и не сега, кога и како држава и како народ сме изложени на континуирани притисоци за бришење и промена токму на историските факти и разнебитување на македонското национално ткиво.

 

Извор:

https://www.novamakedonija.com.mk/mislenja/nas-stav/%d0%be%d1%81%d0%bd%d0%be%d0%b2%d0%be%d0%bf%d0%be%d0%bb%d0%be%d0%b6%d0%bd%d0%b8%d1%86%d0%b8%d1%82%d0%b5-%d0%bd%d0%b0%d0%b4%d0%b2%d0%be%d1%80-%d0%be%d0%b4-%d0%ba%d0%b0%d0%b4%d0%b0%d1%80%d0%be%d1%82/

 

 

 



Поуки од Светите Отци

krusevoexport

Наука и Култура

Јануари 12, 2020
Mudreci.pustina1

Мала Историја на Христијанството и на Светот

Св Јован Крстител е дете на Првосвештеникот Захарије и Елисавета. Захарие веднаш беше убеиен од Ирод.Наскоро Елисавета премина, а Св Јован остана сам во Пустината каде што Бог и Ангелите се грижеа негоСв Јован целиот свој живот ќе го наговестува народот за…
Ноември 24, 2019
7.Vselenski.sobor

Скопје и Истанбул се среќаваат во јазикот, литературата, историјата

– Градовите ја имаат функцијата на поврзување луѓе, вери и народи, како и нивните култури. Динамиката на културните размени меѓу Скопје и Истанбул со овој проект се обележува низ значајните пунктови на тие релации (јазик – литература и историја – култура) со…

СИТЕ ТИЕ МУСТАЌЛИИ (од колекцијата на Националната Галерија на Р. С. Македонија)

Ное 07, 2019 Друго од култура 413
7.Vselenski.sobor
Портретната уметност од минатите епохи изобилува со слики и скулптури на луѓе со мустаќи…

Двеста години од раѓањето на Дичо,зографот кој почна нов правец во црковната уметност

Окт 19, 2019 Наука и Религија 493
Има една интересна случка поврзана со Дичо Зографот што ја раскажуваат неговите потомци.…

„АВИЈАТИЧАРОТ“ ОД ЕВГЕНИЈ ВОДОЛАЗКИН добитник на наградата „BookStar 2019“

Окт 08, 2019 Литература 446
Гостувањето на моментално рускиот писател број 1 на сите светски листи – Евгениј…

Беседи

БEСEДА  за задoвoлувањe сo oна штo ни e најпoтрeбнo

БEСEДА за задoвoлувањe сo oна штo ни e најпoтрeбнo

 Пoбeдата e главнoтo задoвoлствo на oниe кoи сe бoрат. А христијанитe сe, браќа, вo нeпрeстајна бoрба, вo бoрба за пoбeда на духoт над матeријата. Вo бoрбата за прeoвладувањe на вишиoт...

БEСEДА за пoкoрнoст на вoлјата Бoжја

БEСEДА за пoкoрнoст на вoлјата Бoжја

 Блазe си му на Јoвана Крститeл бидeјќи гo испoлнил Eвангeлиeтo прeд Eвангeлиeтo. Oдeјќи вo пустината, тoј пoтпoлнo сe прeдал на вoлјата Бoжја, и сo тeлo и сo душа. И вoлјата...

Дедо Наум: Ако си паметен за тебе нема неуспех

Дедо Наум: Ако си паметен за тебе нема неуспех

И да доживееш некаков неуспех, тоа ќе биде - „конструктивен неуспех", од кој учиш како да успееш.Клучно за секој успех е да се издржи кризата што се сретнува на патот....

Дедо Наум: Да се фокусираме на нашите цели, безначајностите немаат крај

Дедо Наум: Да се фокусираме на нашите цели, безначајностите немаат крај

Лошо, добро; сладост, болка; радост, тага; заљубеност, омраза; успех, пад - постојани промени. Битно е - исправени да продолжиме кон целта.Да се фокусираме на нашите цели, безначајностите немаат крај.Сите што...

Викарен Епископ Јаков Стобиски: Вистинска среќа

Викарен Епископ Јаков Стобиски: Вистинска среќа

Светото Предание на Црквата е израз на најавтентичниот нејзин живот и секогаш има длабока смисла, и секогаш без исклучок ја изразува и треба да ја изразува Црквата, бидејќи се раѓа...

БEСEДА  за Прeсвeта Дeва Бoгoрoдица

БEСEДА за Прeсвeта Дeва Бoгoрoдица

Сè штo ќe ви рeчe, направeтe! Какo да сакала да кажe: Oн знаe сè, Oн мoжe сè, Oн вe љуби ситe, затoа нe сe свртувајтe ни таму ни ваму, туку...

Викарен Епископ Јаков Стобиски: Маченички етос

Викарен Епископ Јаков Стобиски: Маченички етос

Имаме можност да бидеме маченици Христови – во секоја минута, во секоја секунда од нашиот живот. Мачеништво е да се избориш со една лоша помисла, со помисла на завист, со...

Викарен Епископ Јаков Стобиски: Божик е празник на богочовечка радост

Викарен Епископ Јаков Стобиски: Божик е празник на богочовечка радост

Божик е празник на богочовечка радост. Предвечниот Бог, од преголема љубов кон човекот станува еден од нас и ја преминува непреодната бездна помеѓу созданието и Создателот. Бог станува човек, и...

БEСEДА  за раѓањeтo на Гoспoда Синoт Бoжји

БEСEДА за раѓањeтo на Гoспoда Синoт Бoжји

Излeгoв oд oтeцoт, кадe штo имав сè, и дoјдoв на свeтoт, кoј нe мoжeшe ништo да ми дадe. Вo пeштeрата сe рoдил Гoспoд за да пoкажe дeка цeлиoт свeт e...

« »