о.Жарко Ѓорѓиевски: Пред Рождество Христово (Мт. Зач. 1)
Во овие светли денови на соборно прославување на Христовото раѓање, непрестајно да Му благодариме на Бога Отецот, Кој покажа бескрајна љубов кон нас, па и ние да направиме јасли во нашите срца за во нив да Го сместиме воплотениот Богомладенец. Да се поправаме, творејќи богоугодни дела, зашто во овие денови го добивме Дарот над даровите.






Црква је део Неба на Земљи, па самим тим и најсветије место. Она је обитавалиште славе Божије и Свесвете Тројице, Бога у три лица, али и Пресвете Богородице, Серафима, Херувима, Арханђела, Анђела, Светаца и небројених мученика за веру Христову. Дакле,
Прилепувајќи се кон Христа, си го оставил светот;

Умот подигнат кон Небесата,
Носејќи го Христа жив во твоето срце, Игнатие свети,
Бонифацие свети мачениче,
Имаме тело, со кое го восприемаме светот што нè опкружува и кое го одржуваме во живот така што се храниме од овој свет, пиеме од него, го дишеме, му се насладуваме или го користиме на граблив начин. Кога го созерцуваме, ние, всушност, и го „јадеме“ со погледот…
Кој сум јас па мене да ме прашуваш за една ваква голема тајна? „Зборувај кога имаш нешто подобро од молчењето“, вели свети Григориј Богослов. И иако мислам дека молчењето сега е подобро од секој збор, сепак од љубов кон тебе ќе ти го изложам она што смирено го мислам за прашањето.
Слава Тебе Господи,
Стражарејќи над умот свој,
Знам многу добро дека и сега многумина меѓу вас се препираат, и едни оспоруваат а други оправдуваат и секаде голема расправија поради овој ден се води. Тие што оспоруваат тврдат дека овој празник е новововеден и дури сега внесен, додека тие што оправдуваат велат дека е
Тој тесен пат нема крај — неговото својство е вечноста. Таму секој миг е нов почеток: сегашноста ја содржи иднината — Денот на Судот; сегашноста ја вклучува и минатото — создавањето на светот; зашто Христос е безвременски присутен насекаде, и во адот и на небото.

























