Блажени Диадох: Слободата на човечкото мудрување непрестајно е изложена на искушенија
Господ во Своето Свето евангелие не учи, дека сатаната кога ќе го најде човекот изметен и празен, кога ќе го најде срцето неплодно, тогаш зема со себеси уште седум други духови, полоши од себеси, и влегува и се вгнездува во него, правејќи ја на тој начин последната состојба на тој човек полоша од првата (сп. Лука 11, 25).






Маченици свети Христови, вие кои со благодат Господова огнот во вас го скротивте,
Монасите и монахињите примаат врз себе пост, труд, понижување, бдение, сиромаштво, послушание и сите други завети, само и единствено за да се удостојат за таа духовна средба со својот Господ. А на овој тесен пат душата се удостојува за таа средба тогаш кога ќе се ослободи, ќе се очисти и ќе се украси.
Закхеј разбра дека срцето кое Го прима Христа мора да се испразни од сè друго: дека мора да ги жртвува сите оние блага стекнати на незаконит начин – похотта на телото, похотта на очите и гордоста на животот (1 Јн. 2:16). Тој сфати дека оној кој е богат на земјата е сиромашен на небото, зашто да се биде материјално богат значи да се биде духовно сиромашен, според зборовите на свети Јован Златоуст.


Но, зошто Бог бара од луѓето благодарност? Поради Својата бескрајна љубов кон луѓето; Бог бара од нас да Му принесеме благодарност. Благодарноста од луѓето нема да Го направи Бога поголем, пославен, побогат и поживотен, но благодарноста ќе ги направи луѓето и поголеми, и помоќни, и пославни, и побогати, и, што е најважно - вистински живи.
Примерот на Света Марија Египетска може да ни помогне да ги надминеме тешките мигови на темнина. Таа четириесет и осум години живеела во задјорданската пустина. Кога ќе ја напаѓале искушенијата и кога спомените од нејзиниот поранешен грешен живот во Александрија ја мамеле да
Спиридоне, Богоносен оче наш,
Смирението твое о, Данило столпнику,
Велики сте вие Мино и Ермогене,
На столбот на фенерот има плоча: „Тука, шест години, еден татко остави 17.520 сендвичи за деца кои не беа негови. Затоа што не можеше да ги спаси своите. Хернан, твојот син би бил горд на тебе.“
Далеку од тоа дека порано се живеело полесно: имало глад, војни, болести, постојани конфликти и стравови. Човекот отсекогаш живеел на работ. Но можеби трагедиите не биле толку медиумски изложени, па не го распарчуваа секојдневно нашиот нервен систем, не нѐ држеа во состојба на
Пламени факели кои го осветлувате учењето Христово, бодри мажи кои за спасение на стадото ревнувавте, апостоли Состене и Аполосе, Тихике, Епафродите, Онисифоре, Кифе и Кесаре,
Седиш и разговараш со своите мисли, гледаш на сè во негативно светло и се мачиш себеси непотребно, поради што страдаш и со тело и со душа. Можеш да земаш лекови и да ја ублажиш болката, но ако не се ослободиш од тагата, стомакот повторно ќе те боли.

























