Полезно и потребно

Да појдеме и ние со Оној, Кој оди на доброволно страдање, земајќи го својот крст на трпение од секоја навреда; да се распнеме во борбата против гревот за да ги умртвиме телесните похоти и да извикаме: „Осана во висините, благословен си Ти Кој си дошол на доброволни страдања, со кои си го уништил адот, си го извел Адам и си ја победил смртта!“

"Видите ли некој да озборува, да сплеткари, да оцрнува некого, тој нема ништо со Христос.

Па, макар и ако зборува, со злоба и презир, против непријателите на Црквата,

тој нема ништо со Христос – ви гарантирам."

Треба да се запрашаме што пречистата дева Марија, како наша молитвеница пред трансцедентниот „престол“ на Севишниот, а и во и преку силата на Духот Свет, гледа, кога ја гледа Црквата на нејзиниот Син и нашиот Спасител Исус Христос во Скопје, Македонија, па и регионот!

Дева Марија зазема “повисоко место” во животот на Црквата од сите создадени битија, бидејќи преку неа се осветува целото создание и таа е посредник (ὑπουργὸς) и соучесник во Божјата икономија. Богородица посредува Логосот да стане човек, заради обнова и спасение на човечкиот род. Дева Марија “даде” од нејзиното тело за да се воплоти “Новиот Адам”, Логосот Божји, Господ Исус Христос.

 O, велик Христов угоднику, свет човеку Божји Алексеј, ти кој со душата на Небесата пред Престолот Господов стоиш и со даруваната ти благодат од горе вршиш различни чуда! Погледај милостиво на луѓето кои стојат пред твојата света икона и со умиление се молат и бараат од тебе помош и застапништво.

Дека овој голем светител среќавал чести и бројни искушенија, треба да прифатиме, и на тој начин ни се покажува навистина совршен. А оние работи, кој ум може да ги сфати, кој збор може да ги изрази овие до-тогаш нечуени сплетки ковани од лутиот непријател, поткажувањата и клеветите на новите непријатели на Бога против него,

Нo кoлку штo сe дoвeруваш на Бoга, тoлку биди вниматeлeн кoн нeпријатeлoт, кoн тeлoтo, свeтoт и дeмoнoт. Сeтo тoа пoдoбрo гo изразил чудниoт Бoжји свeтитeл Eфрeм Сирин, вeлeјќи: “Вo примањeтo на Бoжјитe запoвeди имај прoстoтија, а вo oдбивањeтo на прoтивничкитe сплeтки – биди лукав (гулаб и змија)”.

Иконоборството не е само едно однадвор искушение за Црквата Христова. Но е внатрешно искушение за секој еден од нас. Секој пат кога ѓаволот тргнува да не оддалечи од Бога и браќата со страстите, со самољубието, со плотта, со саможивоста, со студенилото, со себичноста, тргнува да ја урни во нас иконата Божја.

Во текот на Великиот пост се практикува една многу силна молитва од св.Ефрем Сирин позната како Великопосна молитва. Сите богослужби се завршуваат со неа, почнуваќи од Сирната недела само во среда и петок, за време на великата 40-ница од понеделник до петок,  сите седмици до празнувањето на Лазаревото воскреснување. Текот на молитвата оди вака :

Кога бараш прошка, подај рака. Низ искушенијата ни треба и човечка утеха. Па така, по Божјо допуштение, таа рака утре низ постите ќе те извлече од искушението кога ќе ти биде најтешко. Лесни и богоугодни пости! Простете и помјанете!

И така, во текот на четири вечери деветте песни од Канонот повторно и повторно зборуваат за духовната историја на светот, којашто истовремено е и историја на мојата душа. Збровите од Канонот ме повикуваат на одговор, зашто тие зборуваат за минати настани и дела, чија смисла и сила се вечни, зашто секоја човечка душа –

Ќе станеш слободен тогаш кога ќе сфатиш

дека самиот си причина за сопственото ропство

и кога ќе престанеш да ги коваш синџирите што те врзуваат.

„Злобното паметење е крајна граница на гневот. Тоа е паметење на гревовите на нашите ближни против нас, отстапување од правилото, кое ни го постави Бог: простете – за да ви биде простено.

Затоа е тоа – загубување на сите претходно задобиени добродетели, отров што ја погубува душата

Од боготкаената облека се лишив, кутриот јас, откако Твојата божествена заповед ја прекршив, Господи. По совет на ѓаволот, со лисја од смоква и во кожна облека се облеков. Потоа бев осуден да јадам леб со мака; земјата беше проколната да ми дава трње и боцки. Но Ти, Кој во последно време се воплоти од Дева, повикај ме пак и во Рајот воведи ме.

Оти кој од нас може да се пофали со таква витешка посветеност?! Одразувајќи го погледот кој ги набљудува, монашкиот подвиг е речиси гранично искуство за нас. Идејата дека некој некогаш се движи по рабовите на она што духот и светот го дефинираат како можно е исклучително важна, особено за едно “стадо”, како