Од сцената зрачи љубов

Ова е пораката која Лидија Иваноска со своето петдецениско искуство им ја испраќа на младите, потсетувајќи дека и подемите и падовите не се ништо без љубовта на и кон сцената...Во Прилеп, на Фестивалот "Војдан Чернодрински" ја доби наградата за животно дело

Лидија Иваноска, актерка, пет децении е присутна на сцената во градот под Марковите Кули - Прилеп. Во нејзиниот работен век таа не познавала поделба на фахови, игра се што ќе и се довери, со голема професионална одговорност, афинитет и интерес. Тоа значи дека подеднакво добро "ги владее" ликовите и делата од светската, драмска класика, но и пиеси од современата домашна и странска драматургија. Незаборавни се нејзините настапи во "Крвави свадби" и "Домот на Бернарда Алба" (насловна ролја) од Федерико Гарсија Лорка. Народот нема да ја заборави ни Фатиме од "Солунски патрдии" на Миле Поповски, како и нејзините остварувања во камерните проекти "Кому му е сеедно", "Заливот"... и неколку монографски остварувања... За својот порив и живот кој започнал од нејзиниот роден Нови Сад и стигнал до Прилеп раскажува самата Лидија:

За Прилеп некогаш и сега...
- Пред пет децении кога дојдов, месото висеше по улиците на чингели, булук овци и магариња шетаа по чаршијата... Но, јас уште оттогаш почувствував дека ќе го засакам овој град. И тоа се потврди со влезот в театар каде што ме пречекаа сите недвојбено убаво, почнувајќи од Љубиша Трајкоски, Мирко и Нада Стефаноски, Живка Ламетиќ... и останатите. Имав среќа да добијам се што може да посака еден млад уметник. Такви шанси и во тоа време ретко се добиваа, но жално беше и да се испуштат. Прекрасната прилепска публика уште тогаш имаше разбирање за театарот и знаеше да не награди, но и да не нагрди за она што го правиме. Бевме ансамбл кој од ништо прави нешто. Убаво е чувството дека во мојотот театар можам да влезам, да останам и да излезам кога и колку сакам...

За уметничката трага...
- Многу е интересно како обичните луѓе кои ме среќаваат на улица ја примија наградата која ја добив. Имам чувство дека таа не е само моја, туку и на моите колеги, а пред се - нивна, на прекрасните мои прилепчани. Убаво е да се чуе она што неодамна ми го кажа една продавачка. Едноставно, искрено ми рече: "Растевме со Вашите улоги и многу се радувам на Вашиот успех..."

За наградата...
- Нормално, ми беше драго што не сум заборавена од Претседателството на Фестивалот. Ова е верификација за се она што сум дала во Театарот, а и на Фестивалот "Војдан Чернодрински"...

За аплаузот...
- Иако сум од поодамна во пензија, јас до пред две-три години играв. Сега ми недостасува силината на аплаузот, оној краен чин на (не)успехот кој со сета своја јачина или млакост се прима со срцето и душата...

За пензионерските денови...
- Јас и мојот сопруг Трајче (Ивановски, исто така пензиониран актер на Прилепскиот театар) воопшто не се чувствуваме како пензионери. Живееме во, за и од театарот... Трајче се уште е активен на сцената...