Сите, и во Тунгузија, без проблем може да им подигнат споменик на Филип и на Александар Македонски, само Македонците не можат. Ете, тоа се вика модерна европско-грчка демократија! Ни се забранува длабок поглед во минатото, до изворот до кај што се пробива нашето име низ темните столетија на историјата. Сега не' бркаат од македонската антика, за да и' се препише истата како имот во европскиот катастар на Грција. Потоа, можеби, со Бугарите, ќе ни го одземат имотот и од словенскиот цивилизациски дел. До целосно обезличување. Само проблем е Името! Потоа се' е лесно!
Овој наслов, иако живееме во целосно антипоетско време, го довикува во свеста поетичкиот принцип на Бодлер за универзалната аналогија, која, пак, од своја страна стои во речиси идентична врска со поетиката на надреализмот што се потпира на „спојот на далечни слики и реалности“ (П. Реверди ). Имено, есенцијалниот спој на аналогиите е она што ги доведува наизглед оддалечените и неспоиви нешта во блиска врска и автентична жива реалност. Така е и со аналогијата за Македонците денес, од кои се бара да се преименуваат и исчезнат, и Евреите, кои на сцената на „цивилизирана“ Европа доживеаја два големи геноцидни погроми: едниот за време на инквизицијата во 16 век, и другиот за време на Втората светска војна во европска Германија.

Се разбира, аналогијата меѓу Македонците и Евреите во тој контекст на погром е по малку парадоксална, но не е несуштинска, иако современата бриселска Европа нема отворено специјален концентрационен логор за Македонците, нити ќе го отвори. Но, затоа истиот го има отворено нејзината можеби најомилена членка - Грција со препознатливите нацифашистички атрибути. А штом е таа дел од ЕУ, а ЕУ не и' се спротивставува отворено, тогаш и ЕУ ја сносува одговорноста за таквиот концепт, одисејски лукав, еден народ да се преименува и исчезне по кратка постапка, речиси безболно. Европски будистички специјалитет: нирвана која те носи во прегратка на ништото!

Евреите во Втората светска војна беа обележани со Давидовата ѕвезда на десната рака, како знак за отстрел. Македонците сега се обележани со Името. Тоа е сега нивната проколнатничка Давидова ѕвезда. Иако, се разбира, Европа тоа го прави крајно софистицирано со својот политички, а не правен и демократски инструментариум. Ни се нуди влез. Само треба да се согласиме на „безболно“ харикири: да се откажеме од сопственото Име. Потоа ќе бидеме во „европскиот рај“. Европа тука постапува како Понтиј Пилат при судењето на Исус Христос. Сака да не' испрати доброволно на Голгота со испрани раце и совест, која, искрено, и' недостасува. Но, во македонскиот случај таа е дури поперфидна и од Пилат, кој пред крвожедната толпа со која беше опколен Исус рече: „Јас не наоѓам никаква вина во овој човек“. А Европа? Таа не само што нема морална сила да изговори такво нешто, туку, напротив, целата вина ја наоѓа имено во Македонија.

Европските политички бирократи навистина сметаат дека ако сме мал народ, сме и глупи. Го гледам на ТВ-екраните Ерван Фуере, од ден на ден се' поблед, заглавен во живиот песок на европскиот „македонски случај“. Вели: „Идентитетот е света работа и за него не се преговара, туку само за името на државата“. Зарем навистина мисли тој дека името и идентитетот се две различни работи! Зарем навистина нема поим од поимот идентитет! Можам да му препорачам некој негов Ирец за да го упати во науката за тоа, како на пример Вилијам Батлер Јејтс. А може и големата ирска патриотка, платонската љубов на поетот, Мод Гон.

Б. Расел во „Мудроста на Западот“ вели дека старите Грци измислиле две генијални работи: сомнежот и дијалогот. Сомнежот ја ставил во оптек логиката и ја развил со хипотезите техниката на аналитичкото мислење што го овозможило континуираниот развиток на науката до невидени размери. Дијалогот, пак, придонел за откривање и почитување на другиот, а со тоа и до ослободување на атомите на демократскиот дух на човекот. Но што остана, следејќи го примерот со Македонија, од тие придобивки од големото откритие на дијалогот во денешна Грција и бриселска Европа. Ништо! Остана само дијалогот што се вика диктат! Нам денес Грција ни забранува, а Европа и' аминува, да го користиме сопственото име, да именуваме со него аеродроми, плоштади, патишта. Сите, и во Тунгузија, без проблем може да им подигнат споменик на Филип и на Александар Македонски, само Македонците не можат. Ете, тоа се вика модерна европско-грчка демократија! Ни се забранува длабок поглед во минатото, до изворот до кај што се пробива нашето име низ темните столетија на историјата. Сега не' бркаат од македонската антика, за да и' се препише истата како имот во европскиот катастар на Грција. Потоа, можеби со Бугарите, ќе ни го одземат имотот и од словенскиот цивилизациски дел. До целосно обезличување. Само проблем е Името! Потоа се' е лесно! Не' советуваат, како во детска градинка, бриселските Европејци, дека треба да се сосредоточиме на сегашноста и да гледаме во иднината. Но, јас познавам еден попаметен и подлабок западен Европеец, кој размислува различно и поинтелигентно од нив за минатото, англискиот поет Т. С. Елиот, кој за сегашноста, како реален антрополошки и филозофски поим, вели дека е составена од „многу минато и малку иднина“. Доволно!

Со точките што ги испиша до неговата црвена линија новиот грчки премиер Папандреу, Македонците се испраќаат на вечен престој на бреговите на старогрчката река на заборавот Лета. Или, посигурно, ги натрупуваат во чунот на старогрчкиот митски возач на мртвите Харон, кој ќе треба безимени, за вечни времиња, преку реката на смртта Стикс да ги пренесе директно во адот, во царството на сенките. Вистински „мајстори на смртта“, како што би рекол П. Целан! Европа досега неколку пати во својата темна историска работилница ја употребувала Македонија како објект за нејзината посебно усовршена уметничка дисциплина, односно мотив: торзото. И не само еднаш. Повеќепати нејзините политички и историски уметници од еднаш направеното македонско торзо повторно правеле торзо. Но, за чудо таквото секогаш повторно кастрено македонско торзо преживувало како Исус, обновено од сопствените рани. во него секогаш пеела целината. Но сега, со новиот нацифашистички план на Грците треба и тоа, такво до крај рането македонско торзо, да го снема. Европа на тоа се' уште не реагира решително. Не' тера сопствениот оган во урна со пепел да го пренесеме самите доброволно во пределот на заборавот.

Постојат три вида геноцид што ги измислил човекот во сојуз со Кнезот на Темнината: физички, религиски и јазичен. Македонскиот народ сите нив добро ги искусил и преживеал. Но сега, со грчките барања, тој е исправен пред четвртиот тип геноцид, кој е најнов изум на „мајсторите на смртта“, геноцид на Името, а со тоа и на идентитетот кој е неотуѓив дел од него. Неправедниот притисок од бриселска Европа е се' уште многу голем. Ужасен! Стоејќи пред портите на Европа, ние како да стоиме, како оние несреќници на Данте во „Божествената комедија“ пред портите на пеколот на кои пишува: „Оставете секаква надеж!“. Стоиме пред тие порти трпеливо и очајнички веќе цели две децении со крик на усните. Но тоа е се' уште крик во пустина. Па, сепак нешто се помести на последниот состанок на Советот на ЕУ, иако пак, и покрај исполнетите услови, не добивме датум за преговори. Многу сме им благодарни на Шведска, Италија, Унгарија, Полска, Чешка, Словачка што покажаа разбирање за правдата што ја заслужува Македонија. Тоа е зрак на надеж дека конечно модерната европска демократија ќе им се измолкне на антидемократските стапици што и' се поставени од лукавите данајски и ахајски тројански коњи. Срам е, пак, за Франција и за Германија, кои се приклониле кон грчкото брутално вето: првата отворено, втората премолчено. За Франција е срамно, бидејќи со тоа докажува дека не е ни оддалеку веќе, со Саркози, авангарда на модерната европска демократија, онаа на Волтер, Иго, Ками, Сартр, Де Гол... За Германија и Меркел, пак, е срамно бидејќи остануваат глуви и слепи за геноцидниот наум на Грците кон Македонија, што мириса на холокауст. Се надевам дека не заборавиле нешто страшно поврзано со тој поим, Германците и госпоѓа Меркел со ангелско име.

Македонскиот крик е отворен и разлеан над се' уште присутната европска политичка и морална пустиња. Тој трае од одамна, а ние се прашуваме: постои ли денес во Европа некој моќен дух, како Зола во случајот со аферата „Драјфус“, да грмне: „Осудувам!“, да го осуди радикалното зло што Грција и' го подметнува на Европа со македонскиот случај. А тоа е барањето да се избрише Името и идентитетот на еден цел народ без кој тешко и дека може да се замисли културно-цивилизациската слика на Европа!

Ефтим Клетников
(Авторот е писател)

Извор: Дневник, 19.12.2009 г.

Друго:

Писателот Ефтим Клетников е роден во с. Негрево, во 1946. Дипломира на Филозофскиот факултет во Скопје, Историја на книжевностите на Југославија со славистика, 1969. Студиски престој имал во Париз (1979/80) како стипендист на француската влада. Поезија_ Модер вир, Зраци и самраци, Окото на Темниот, Песни за Огнен, Икра и крило, Гласови, Триок, Магновенија, Маж и жена со лице спроти ѕвездите, Прасјај, Троја. Поезија за деца_ Кула со златно ѕвоно,Златна рипка, Море во сонот, 88 песни за месечината, Сончеви песни. Есеи и критика_ Орион, Јатка, Во потрага по целината. Има изготвено неколку антологии на македонската поезија. Препејува од руски, француски, словенечки, српски, хрватски, словачки јазик. Уредник на весникот на Независни Писатели на Македонија, Наше писмо.