логоFacebookTwitterYouTubeeMail

 

Секоја година, без исклучок, пред Божикните празници, се распалува дебатата околу коледарските огнови. Свештенослужителите велат тоа е пагански обичај, а ревносните коледари, на кои огнот, ракијата и колбасите им се најголема светиња, започнуваат со рафали против цела Црква. Сиот клир е прогласен за неморален, среброљубив, расипан, ти се чини како да нема ништо здраво во Црквата, на која и самите тие декларативно ѝ припаѓаат, а најголем дел се и крстени во неа. Главното недоразбирање помеѓу Православните од една страна, и псевдорелигиозните коледари од друга страна, е во тоа што, доколку овој обичај го практикува одредена група луѓе, кои себеси не се сметаат за православни христијани, и доколку самите го сметаат за нехристијански обичај, тогаш нема што да се мешаме. Едноставно, тие луѓе не се верници, не ѝ припаѓаат на нашата Света Црква, и може да си прават такви полурелигиозни обичаи колку сакаат. Но овде, коледарите го прогласуваат овој обичај за православен, а и себеси се сметаат за Православни. Односно, бараат Црквата да го легализира, да го благослови и прогласи овој обичај за православен, нешто со што не можеме да се согласиме. Тоа е исто како еден средношколец-гимназијалец да се прогласи за лекар-хирург, без никакво знаење и пракса од таа област. Би оделе кај таквиот за да ве лечи? Би го сметале за меродавно неговото мислење? Се разбира, само луд човек би го прифатил таквиот за лекар. Во таква ситуација се ставаат и коледарите, кога без никакво знаење за верата, без никакво практикување на православната вера, се обидуваат секоја своја глупост да ја прогласат за дел од светото Православие. Кога некој свештеник ќе се обиде да ги поучи, или да им укаже на правилно славење на празникот, или ако ги советува дрвата да ги донираат, тогаш уште една лавина од богохулни коментари: а кој си па ти да ни кажуваш; вие кои имате џипови и швалерки и огромни суми, вие ли ќе ни кажувате; а ти зошто не донираш дрва, туку нас нѐ тераш, итн. Толку пристрасно се приврзани за овој обичај, што не сакаат ништо друго да прифатат.

Во врска со критиките кон Црквата, треба да знаеме дека во Грција, пред десетина години се случи еден планиран настан, т.н. „грчко цунами“, во кое најголема штета претрпе Грчката црква. Имено, тогаш беа јавно обелоденети многу скандали на клирот, и сѐ со цел, да биде оцрнета и понижена Црквата, да немаат свештениците углед или кредибилитет за меродавен став за било кое прашање. Но, интересна беше реакцијата на верниот народ. И таму имаше коментари како нашиве, кои ја оцрнуваа целата Црква, но доминираа верниците. Не ја отфрлаа целата црква, туку велеа: „Валканите да си одат од Црквата!“, „Архиепископот да ја очисти нашата Света Црква!“ итн. Побараа прочистување на редовите во Црквата, бидејќи таа им е нешто најсвето, а не ја отфрлија. Ете тоа е Православие, кога Бог и Црквата ти се нешто најсвето.

Зошто Црквата е постојано на ѕидот на срамот? Толку се сите расипани? Како тогаш таа се одржува со векови наназад? Црквата е столб и тврдина на вистината, таа е совест на едно општество, таа е неподмитлив критичар на секое искривување во животот, таа е болница во која се лечиме од сите духовни и телесни болести, таа е осмислувач на нашиот здрав и нормален живот. Секоја власт сака да има млитава Црква, која треба само да личи, но да не е вистинска Црква, за да може недомаќински да се однесува, за да нема кој да ја укорува и кој да ја корегира. Стравот на секоја власт од Црквата е затоа што единствено Црквата може да го обедини народот и да направи радикални промени во начинот на размислување и живеење. А тоа не им одговара на „матните“. И затоа свештенослужителите, како и цела Црква, постојано се дискредитирани, дури се добива впечаток дека ние сите сме речиси арамии и безбожници, и никој од нас не смее да каже мислење кое е поинакво од мнозинството. Она грчко „цунами“ кое го спомнав погоре, дури денес ги покажа долгорочните последици. Денес во Грција се дозволени истополови бракови, дозволено е малолетници да си го менуваат полот, и тоа бесплатно, и многу други такви противприродни закони. Иако архиереите и свештениците и Света Гора реагираа остро и јавно против овие прашања, нивното мислење не беше земено предвид, затоа што, нели, Црквата е составена од арамии и расипници со џипови, па нивното мислење повеќе нема тежина. И така беше легализирана секоја глупост. Црното е прогласено за бело, болното за здраво, перверзното за нормално. Но, ако мечката игра во дворот на соседите, ќе заигра наскоро и во нашиот. Но, тука ќе заигра уште полесно, затоа што совеста не смее ништо да проговори, бидејќи веднаш ќе летаат отровни стрели за поповите со џиповите, за швалерките, јахтите, мрсењето по кафани итн. Тоа е долгорочната цел на богоборците и антихристите.

Треба да расчистиме со себе, дали сакаме да бидеме православни, или псевдорелигиозни. Не можеме да седиме на две столчиња, или сме со Христос, или сме против Христос, не можеме да бидеме на средина од овие две крајности. Христос ни вели, што има заедничко меѓу светлината и темнината; не можете да им служите на двајца господари, не можете да Му служите на Бога и на Мамона, од еден извор не може да тече и слатка и горчлива вода. Или сме православни целосно, или не сме воопшто. Кога коледарите би ги пееле старите побожни песни крај огнот, кои зборуваат за пастирите, за кавалите кои ги изгореле за да го загреат новородениот Цар, за ѕвездата и мудреците, а следниот ден сите заедно на Литургија, тогаш би одел и јас кај таквиот оган, затоа што има христијански дух. Но во пракса крај огновите се случуваат најголемите богохулења.



Не можам никому да забранам или да му кажам дали треба или не треба да оди крај огновите, само во овој контекст би сакал да истакнам еден момент од Евангелието. Имено, кога Христос бил во судницата, неговиот ревносен ученик Петар застанал да се загрее покрај огнот, што го запалиле слугите. И токму крај тој оган го извршил најголемиот грев, поради кој се каел цел живот – неговото трикратно одрекување од Христос Господ (Марко 14, 54).

На паметниот му е доволно. Кој има уши, нека чуе. Амин.

Свештеник Јани Мулев

Текстот е објавен во списанието „Православна светлина“’ бр. 52.

Преземено од Ортодоксија и ортопраксија

Преземено од: Бигорски манастир

Друго:

Т.н. „бадниково“ гранче не е христијански обичај

 

 

 

 

 

 



Видео содржини

Поуки од Светите Отци

krusevoexport

Наука и Култура

Јануари 12, 2020
Mudreci.pustina1

Мала Историја на Христијанството и на Светот

Св Јован Крстител е дете на Првосвештеникот Захарије и Елисавета. Захарие веднаш беше убеиен од Ирод.Наскоро Елисавета премина, а Св Јован остана сам во Пустината каде што Бог и Ангелите се грижеа негоСв Јован целиот свој живот ќе го наговестува народот за…
Ноември 24, 2019
7.Vselenski.sobor

Скопје и Истанбул се среќаваат во јазикот, литературата, историјата

– Градовите ја имаат функцијата на поврзување луѓе, вери и народи, како и нивните култури. Динамиката на културните размени меѓу Скопје и Истанбул со овој проект се обележува низ значајните пунктови на тие релации (јазик – литература и историја – култура) со…

СИТЕ ТИЕ МУСТАЌЛИИ (од колекцијата на Националната Галерија на Р. С. Македонија)

Ное 07, 2019 Друго од култура 538
7.Vselenski.sobor
Портретната уметност од минатите епохи изобилува со слики и скулптури на луѓе со мустаќи…

Двеста години од раѓањето на Дичо,зографот кој почна нов правец во црковната уметност

Окт 19, 2019 Наука и Религија 610
Има една интересна случка поврзана со Дичо Зографот што ја раскажуваат неговите потомци.…

„АВИЈАТИЧАРОТ“ ОД ЕВГЕНИЈ ВОДОЛАЗКИН добитник на наградата „BookStar 2019“

Окт 08, 2019 Литература 562
Гостувањето на моментално рускиот писател број 1 на сите светски листи – Евгениј…

Беседи

 о. Горан Стојчевски:  МАЈЧИНСКАТА ЉУБОВ И СИНОВСКИОТ ОДНОС

о. Горан Стојчевски: МАЈЧИНСКАТА ЉУБОВ И СИНОВСКИОТ ОДНОС

Во Светото Евангелие, како и на фреските и иконите што ги доловуваат сите искупителни и спасителни моменти од сведоштвото на Богочовекот, преку кои човекот и светот се спасени, наидуваме и...

Отец Методиј Митановски: ЗА БЛУДНИОТ СИН

Отец Методиј Митановски: ЗА БЛУДНИОТ СИН

Кога го слушаме Евангелието за блудниот син најголем проблем е што го поврзуваме со други луѓе а не со самите нас.Така секогаш се сеќаваме на некој мал човек што прокоцкал...

Митрополит Европски Пимен: Беседа за Блудниот син

Митрополит Европски Пимен: Беседа за Блудниот син

Но да си споменеме и дека има браќа (како братот од денешната парабола) кои ќе стојат на вратата и ќе роптаат кон таткото зошто нè примил и кои ќе се...

Беседа за блудниот син (втор дел) (29.02.2020)

Беседа за блудниот син (втор дел) (29.02.2020)

Да дојдеш на себеси е да видиш дека без Бог си гол и бос, и дека без Бог си никој и ништо, и дека без Бог си ветер и магла,...

Беседа за блудниот син (прв дел) (16.02.2020)

Беседа за блудниот син (прв дел) (16.02.2020)

 Бог и Отец на секого од нас подеднакво, без збор и без услов, ни ја дава полнотата на Својата благодат. Од нас самите, од нашата слободна волја зависи како ќе...

Св.  Григориј Палама - Беседа за блудниот син

Св. Григориј Палама - Беседа за блудниот син

Ќе настане глад - рекол Пророкот, оплакувајќи го Ерусалим - но не глад за леб и вода, туку чулен глад за словото Божје (Ам. 8, 11). Глад, тоа е состојба...

 Неделата на блудниот син: Враќањето од прогонство (16.02.2020)

Неделата на блудниот син: Враќањето од прогонство (16.02.2020)

Во третата недела од подготовката за Великиот пост, ние ја слушаме параболата за блудниот син (Лк 15,11-32). Параболата и химните што се пеат тој ден, зборуваат за покајанието како за...

СРЕТЕНИЕ СО ТАЈНАТА ХРИСТОВА - Митрополит Струмички Наум

СРЕТЕНИЕ СО ТАЈНАТА ХРИСТОВА - Митрополит Струмички Наум

Заради соединувањето според Ипостас, Богочовекот Христос немаше потреба, Он лично како Бог – како една сложена Божествена Ипостас која во себе содржи две природи неразделно, неслиено, неразлучно и непроменливо соединети...

БEСEДА за Чoвeкoт кoј никoј нe Гo знаe

БEСEДА за Чoвeкoт кoј никoј нe Гo знаe

Кадe и да сe сака нeкoe дoбрo вo свeтoт да сe надгради, Oн e пoчeтoк. Бeз Нeгo нe сe мoжe. Акo сe сака да сe искoрeни нeслoгата и злoбата вo...

« »