логоFacebookTwitterYouTubeeMail


crkva.prazna.jpg


Ѓакон Андреј Кураев


Христијанството, по сè изгледа, е единствениот светоглед кој е убеден во неизбежноста на својот сопствен историски пораз. Една од најмрачните есхатологии е промовирана од христијанството; тоа предупредува дека на крајот од краиштата, на силите на злото ќе им биде дозволено да војуваат против светиите и да ги победат (Откровение 13:7). Евангелието ветува дека вратата на адот нема да може да ì се спротистави на Црквата, дека Црквата е непобедива. Но, „непобедива“ не значи автоматски и „победоносна“.


Перспективата на светската историја не е светско-историскиот триумф на Евангелието, туку светското владеење на антихристот.
Да, треба да се води разговор за тоа за што денес најмалку се зборува во „христијанското општество“ и во „христијанската култура“ – за последните  нешта. За крајот на светот. За антихристот.


Темата за антихристот во демократските списанија се смета за непристојна. Дури и оние публицисти коишто себеси се нарекуваат христијани, сметаат дека е неприлично да се зборува за последната книга од Библијата – за „Апокалипсата“. Јас веќе нема што да изгубам. По излегувањето на мојата брошура за потребата од возобнувањето на Храмот на Христос Спасителот, од страна на некои луѓе на „антисистемот“, беше поставена следната дијагноза за мене: „Кај Кураев доминира црносатански национализам и банален големодржавен шовинизам. Кај него веќе исчезнува проповедничкиот дар... Тој сега ги заплашува читателите со „создавањето на новиот светски поредок“ – омилена тема на борците против јудеомасонството. Тој веќе не се воздржува да зборува гласно за својата љубов спрема Русија... Брзината на неговиот пад е поголема од брзината на неговото подигање... Дното си е дно, и паѓањето може да трае произволно долго. Но, не може да мине без казна“.  


Но, „создавањето на новиот светски поредок“ не е само „омилена тема на борците против јудеомасонството“. Како прво, „новиот светски поредок“ е општество претскажано во Писмото, општество во кое ќе биде невозможно да се биде христијанин. Како второ, тоа, реално, е нескриена цел на сите масонски движења. И, на крајот, тоа е историософски термин кој традиционално религиозните општества ги разликува од оној поредок којшто почнал да се создава при крајот на XX век. 


Бидејќи не сум политиколог, туку христијански публицист, не пишувам на оваа тема затоа што тој „нов свет“ ќе дојде, ниту заради футуролошки хазард. Просто сметам дека на Светото Писмо не му е потребна цензура – ниту окултна, ниту „христијанско-демократска“. Во Светото Писмо темата за „новиот светски поредок“ е – богословска тема.


„Пред нас е – Апокалипсата ... Таинствена книга, од која се добиваат изгореници на јазикот, кога ја читаш, а срцето престанува да дише... Веќе во првите редови Откровението започнува со судот над црквите Христови... Тоа е книга којашто рика и стенка...“ Тоа е она што треба прво да се каже. Апокалипсата говори и за избавувањето на христијаните од „овој свет“, кој станал неподнослив, и за тоа дека основната вина за триумфот на антихристот не е во масоните, туку во христијаните. Христијаните престанале да бидат христијани – ете зошто ослабнува светлината. Христијаните посакуваат да бидат уште нешто, посакуваат да пробаат од подзаборавената паганска духовна „егзотика“ – ете зошто темнината повторно ќе се рашири на целата земја – „од шестиот до деветиот час“. Ќе дојде време кога луѓето „нема да го слушаат здравото учење, но водени по своите похоти, ќе си изберат учител да си го залажат слухот; тие ќе го одвратат слухот свој од вистината и ќе се обрнат кон бајки“ (2 Тимотеј 4:3-4).
Тоа е главната вест на христијанската апокалиптика: луѓето самите ќе си изберат нова вера и нови владици, самите ќе го отворат светот за „кнезот на темнината“.


Што го прави неизбежен таквиот последен избор?
Една од причините  за сето тоа е – своевидната „асиметрија на вооружувањето“ на доброто и на злото. Доброто не може да избере некои од средствата на земната политика, а притоа да остане добро. Напротив, за злото нема ограничување. Тоа може да спроведува дури и добротворни акции, не менувајќи ја својата сопствена природа. Доброто не може насилно да навлезе во сознанието на луѓето. Кај злото нема ограничувања на хипнократија. Христијаните не си поставуваат задача да создадат нова раса луѓе со помош на генетски инженеринг. Наспроти тоа, неопаганството е целосно подготвено да спроведе генетска селекција за наведената цел.


Освен тоа, очигледно е дека во човекот премногу длабоко е вкоренето „бегањето од крстот“, желбата да се живее без напор и труд, во таа смисла и без напор кој произлегува од исполнувањето заповеди. Настојчиво и гласно, Му ги плеснуваме в лице на Христос оние зборови коишто Му ги кажал големиот инквизитор на Достоевски: „Оди си, само ни пречиш!“ И кога и да е, тоа упорно приговарање ќе биде овенчано со успех. Поради секојдневните животни желби на нашето срце, се остава нашиот дом пуст.  


Луѓето ќе организираат таков начин на живеење, такво општество, во кое човек нема да може да го најде Христос. И тоа ќе биде крајот на историјата. 


Времињата и роковите не ги знаеме. Сосема е можно денешниот неопагански бум да згасне како што згаснале и древните гностици и аријани, богомили и хлисти... сосема е можно дека пророците на „ерата на Водолија“ ќе се покажат како лажни пророци. Но, работата не е во тоа, туку во следново: колку времето повеќе изминува, толку повеќе „очекувањата на прогресивното човештво“ се свртуваат кон она, против што грми Апокалипсата. 


Јас не градам политичка прогноза. Едноставно, така вели Библијата. И така вели Гете: „Предвидувам дека ќе дојде време кога луѓето нема да му се радуваат на Бога“, и тогаш ќе настапи крајот.


Една од основните интуиции на Библијата е – восприемањето на историјата како свештен простор, во кој се среќаваат и во кој водат дијалог Бог и човекот. Ако историјата не може да ја исполни таа своја предназначеност – таа завршува. „Така, времето ита, повлекувајќи ги сите со себе, кон последниот ден во кој ќе се јави Господ наш Исус Христос...“ (преп. Теодор Студит).


Порано прашањето: зошто историјата мора да заврши? предизвикуваше неспокој во мене. Зошто Творецот, без оглед на сите наши гревови, не им даде шанса макар на уште едно поколение? Подоцна ми стана јасно: историјата е потребна се дотогаш, додека човекот располага со слобода. Кога слободата за последниот избор ќе му биде одземена – вратата на историјата ќе се затвори. Движењето понатаму веќе нема да биде можно.  
До извесна мера би било утешно да се смета дека антихристот со некоја несовладлива сила насилно им се наметнува на луѓето, Но, особеноста на последната историска трагедија е во тоа што „народот со сета своја волја ќе го направи (антихристот) свој сојузник“ (преп. Ефрем Сирин). А за да човештвотот само го направи таквиот избор – во неговиот секојдневен живот мора да постои нешто што ќе го поттурнува кон него. Антихристот може да биде избран и признаен само во тој случај, ако неговиот систем на вредности уште пред неговото појавување стане доминантен. Како замена за Евангелието, коешто официјално сè уште се почитува, настапува друг идеал – и заедно со него, наместо човек, на сцената настапува Толпа, умртвена со својот идеал. „Така, на сето задоволство на нашето современо издаваштво, завршува последната фаза на христијанството и завршува судбината на светската историја. Ќе настапи „хилијазам“, „1000 години“ блаженство, кога ќе се пишуваат само либерални статии, ќе се изговараат само либерални зборови, а хидрата на „национализмот“ ќе биде згмечена... Досадно, Ах, насекаде е очајно досадно...“ (В.В. Розанов) 


Во Царството на антихристот, коешто се опишува во Апокалипсата, човекот ќе има слобода да избира еден или друг кандидат, да купува една или друга марка фрижидер. Но идното општество нема да може да одговори на прашањето: што значи да се биде христијанин?


Веќе сега одговорот речиси и не се слуша. На Запад, „да бидеш христијанин“ значи „да бидеш лојален граѓанин, да ги плаќаш даноците и во одредена мера да се занимаваш со филантропија“. Еден од најголемите протестантски теолози  на XX век, Паул Тилих, одговарајќи на прашањето дали се моли, рекол: „Не, но затоа медитирам“.


(Преводот на статијата го посветувам на актуелните збиднувања во блиското – просторно и временско – опкружување)

Д-р Драган Михајловиќ

 

Посети:{moshits}

 



Видео содржини

Поуки од Светите Отци

dobrotoljubie

Духовност

Февруари 23, 2020
ih3387

Свети свештеномаченик Харалампиј

Секој човек со своето раѓање добива лично име по кое го препознаваат во текот на целиот живот. Името е наша сопствена карактеристика, но малкумина го знаат вистинското потекло на своето име и неговото вистинско значење. Секое православно име има своја суштина…
Јануари 29, 2020
3.angeli.so.truba

Живот во служба на Бога и на луѓето

Неговите слова зрачат со силна нагласеност на светиклиментовиот образец и претставуваат целосно легитимирање на македонското црковно и духовно наследство. Дедо Стефан е ревносен борец за македонскиот јазик што неизмерно го сака и постојано го збогатува. Еве…

Почитување на Пресветата Мајка Божја

Дек 09, 2019 Полезно и Потребно 1129
7.Vselenski.sobor
Таа е заштитничка и покров на христијанскиот род. Како Мајка на Синот Божји, таа има…

Митрополит Струмички Наум: ВОВЕДЕНСКИ РАЗМИСЛУВАЊА

Дек 05, 2019 Беседи 1074
7.Vselenski.sobor
Премногу размислуваме во категоријата Бог – човек, наместо во категоријата личносни…

Свети Антониј Велики: Кој е ѓаволот и кога напаѓа...?

А кога ќе се всели Божјиот Дух, Он ги успокојува, им дава да го вкусуваат спокојот во…

Беседи

Митрополит Струмички Наум: За оние што се мислат безгрешни, пречисти и сигурно спасени, па сега ќе ја спасуваат и Црквата (30.10.2020)

Митрополит Струмички Наум: За оние што се мислат безгрешни, пречисти и сигурно спасени, па сега ќе ја спасуваат и Црквата (30.10.2020)

Пак ќе те прашам, уште ли се гледаш како чист!? Уште ли се гледаш како безгрешен!? Уште ли се гледаш како правоверен!? Уште ли се гледаш како спасен!? Гледаш, сега,...

Митрополит Струмички Наум:  Секташки дух (25.10.2020)

Митрополит Струмички Наум: Секташки дух (25.10.2020)

Секташкиот дух не го познава и признава покајанието. Тој дух во луѓето бара зло, вистинско или привидно, и на тоа се задржува. Се фаќа за еден збор, наместо за илјадници...

Беседа во спомен на Преподобен Теофил Струмички и Св. мч-ци Евлампиј и Евлампија

Беседа во спомен на Преподобен Теофил Струмички и Св. мч-ци Евлампиј и Евлампија

Нема ништо поблажено, возљубени, од тоа постојано да се предаваме на волјата Божја, постојано да живееме испитувајќи што навистина е според волјата Божја. Но тоа предавање и тоа испитување не...

Митрополит Струмички Наум: Куќа без темели (21.10.2020)

Митрополит Струмички Наум: Куќа без темели (21.10.2020)

   Така е кога човек има световно знаење, но нема духовно знаење. Тој може да има знаење и вештини од разни области како бизнис, економија, политика, што јас знам, градежништво,...

 Митрополит Струмички Наум: Секташко однесување во Црквата (17.10.2020)

Митрополит Струмички Наум: Секташко однесување во Црквата (17.10.2020)

 Богочовекот Исус Христос е единствената Глава на Црквата. Епископот на локалната Црква е икона Христова, седи на место Христово и претставува обличје Негово. Тој не е Самиот Христос, туку е...

Митрополит Струмички Наум: За самооправдувањето (11.10.2020)

Митрополит Струмички Наум: За самооправдувањето (11.10.2020)

Самооправдувањето е болест која е пораширена, понезабележлива и потешка од судењето и осудувањето. Самооправдувањето и осудувањето се две страни на една гревовна состојба – гордоста.Пораширена – затоа што, најчесто, дури...

  Јане Илиев: СЕДУМНАЕСЕТТА НЕДЕЛА ПО ПЕДЕСЕТНИЦА

Јане Илиев: СЕДУМНАЕСЕТТА НЕДЕЛА ПО ПЕДЕСЕТНИЦА

 Современиот човек брза по светските суети, бега од скромниот живот и во празните и лажни авантури бара да ја заборави душевната горчина, која му ја создава свеста за безбожните дела....

Стефан, Архиепископ Охридски и Македонски: БЕСЕДА

Стефан, Архиепископ Охридски и Македонски: БЕСЕДА

 Траат светиите, зашто е вечен Изворот на нивната светост! Зар ќе ја спомнувавме првопокрстената Лидија или Светите Ахилеј Лариски, Еразмо Охридски, Петанесетте Тивериополски свештеномаченици, рамно¬апостолните Кирил и Методиј и нивните...

Митрополит Струмички Наум:  За судењето и осудувањето на другите (03.10.2020)

Митрополит Струмички Наум: За судењето и осудувањето на другите (03.10.2020)

Да те прашам, човеку, зошто ти е помило да му судиш и да го осудуваш некого врз основа на озборување, кога веќе ти се достапни и познати неговите дела и...

« »