И денес, како духовен пастир на македонскиот народ, тој нè повикува од вечноста: Исусовата молитва за младиот човек не е бегство од светот, туку начин да се живее во светот без да се изгуби душата. Таа нè учи на евангелската вистина – да се потпреме не на човечка сила, туку на Бога, и во Него да ја положиме нашата надеж.

Во емисијата  Владиката говореше за обичаите поврзани со празнувањето на Божик во Македонија и во дијаспората, предизвиците со кои се соочуваат нашинците во иселеништвото во однос на своето црковно живеење како и за напорите на Црквата да ја негува верата и посебноста на 

 Паѓањето во преголема тага и очајание, не е љубов кон оној ближен што сме го изгубиле, туку своевидно изневерување – од перспектива на Царството Небесно. Начинот на нашиот живот – после загубата, требаше да биде таков, што ние, преку него, да го надокнадиме она што на нашиот ближен му недостасува за полн, радосен, престој во Царството Небесно

Во рамките на овој број се обработени повеќе теми од нашата православна христијанска вера, а со посебен нагласок на празнувањето на Рождеството на нашиот Спасител, Господ Исус Христос, Божик.Се надеваме дека и ова Божикно издание на...

Од печат излезе книгата „Молебен канон на светиот архиѓакбовта на Црквата кон својот Претстојател и неговиот небесен закрилник.он и првомаченик Стефан“, во издание на издавачката куќа „Канео“ при Дебарско-кичевската епархија. Канонот е составен по повод 70-годишнината од раѓањето на Архиепископот Охридски и Македонски г.г. Стефан и 

Тоа се, на пример, топлината на срцето, восогласеноста на дишењето со изговарањето на зборовите на молитвата и затвореноста или отвореноста на срцето за молитвата. Со овие три појави, вообичаено, се среќаваат почетниците во подвигот, без оглед дали човек веќе го има дарот на умно-срдечната молитва или не.

„Сведочејќи собрани овде, во ова чесно училиште на божествената наука, за исполнувањето на 1700 години од големиот црковно-историски настан – Првиот Вселенски Собор во градот Никеја во 325 година – и денес сведочиме дека е вистинито трајното Божјо ветување за секогаш присутниот Дух во Црквата,

Сите ние – христијаните, знаеме дека светата Литургија е сржта на нашето постоење во овој свет и век. Целиот наш живот е, или треба да е, една света Литургија. Богочовекот Христос повторно го живее Својот живот во секој еден од нас, а ние повторно го живееме Неговиот живот – секој еден од нас, лично.

Живееме во свет во којшто има неправди и беззаконие, каде што не само што не се почитуваат Христовите заповеди, туку и владеат норми најдиректно спротивни на нив. Но да не дозволиме тоа да ни стане прифатливо и вообичаено. Да не се сообразуваме со овој свет[9], туку нашиот живот во светот да го сообразиме со Христовите заповеди.

Не само 2026 година, туку и секоја нова година ќе биде нова надеж дека процесите за целосно прифаќање на нејзината автокефалност ќе добијат вистински правец. Од тоа не смееме да се откажеме, не можеме вратата да ја затвориме зад нас на сред пат. Таа мора секогаш да биде отворена за дијалог,

Во овие светли денови на соборно прославување на Христовото раѓање, непрестајно да Му благодариме на Бога Отецот, Кој покажа бескрајна љубов кон нас, па и ние да направиме јасли во нашите срца за во нив да Го сместиме воплотениот Богомладенец. Да се поправаме, творејќи богоугодни дела, зашто во овие денови го добивме Дарот над даровите.

 Црква је део Неба на Земљи, па самим тим и најсветије место. Она је обитавалиште славе Божије и Свесвете Тројице, Бога у три лица, али и Пресвете Богородице, Серафима, Херувима, Арханђела, Анђела, Светаца и небројених мученика за веру Христову. Дакле,
када улазимо у цркву, ми улазимо у најсветији и најузвишенији простор на Земљи.