Мало писмо до Бога

Боже мој...

Јас многу нешта не знам. И колку повеќе растам, толку повеќе сфаќам дека знам сè помалку...

Просветли ги моите темнини и води ме Ти низ Ноќта што се шири околу мене.

Боже мој...

Зборовите што ги изговарам, ако сакаш, не земај ги премногу сериозно. Ни моите грешки. Ни моите падови и сите мои слабости. А ако понекогаш видиш дека умот ми се возгордеал, не одеднаш, туку нежно и полека, врати ме во смирение.

Боже мој...

Навистина сакам да научам да љубам, но не ми успева. И штом за миг ќе почувствувам дека сум го пронашол начинот, веднаш сè ќе расипам...
Научи ме Ти,

Боже мој,

научи ме да љубам, пред да повредам уште некого околу себе.

Боже мој...

Еве, доаѓам пред Тебе, полн со рани и повреди. Твое е маслото, Твое е и виното; и ако сакаш, онака како што Ти најдобро знаеш, исцели ги моите рани...

Боже мој...

Не знам по кој пат да одам... Не знам ниту како... Јас ќе се трудам, со сите сили што ги имам, во денот што денес ми е даден, а Ти, едноставно, исправи ги моите грешки...
Во Твои раце се предавам. Употреби ме, ако сакаш, каде што сакаш и на начин што Ти ќе го одредиш...

Боже мој..

.Дури и кога јас Те напуштам... Дури и кога Те заборавам... Ти не оставај ме и никогаш не заборавај ме.

Сакам или не сакам — спаси ме...

Држи ја цврсто мојата рака и, сакам или не сакам, спаси ме, Боже мој...

— Психолог Елефтериос Елефтериадис

Подготви Симеон Стефковски

12.09.2026