логоFacebookTwitterYouTubeeMail

 

Ова беше пред неколку години. Сите се подготвуваа да го празнуваат Рождеството Христово, ја китеа елката, ги подготвуваа подароците. А јас бев осамен во туѓа земја, ни семејство, ни пријател; и ми се чинеше, дека сум оставен и заборавен од сите луѓе. Наоколу беше пусто и немаше љубов: далечен град, туѓи луѓе, стврднати срца. И ете во тага и униние јас се сетив на пакетчето стари писма, што успеав да ги соберам низ сите искушенија на нашите црни денови. Го извлеков од куферот и го најдов ова писмо.

Тоа беше писмо од мојата покојна мајка, напишано пред дваесет и седум години. Каква среќа, што се сетив на него! Невозможно е да се раскаже, туку треба целосно да се наведе.

„Драго мое дете, Николче. Ти ми се жалиш за твојата осаменост, и кога само би знаел, колку ми е жал и ме боли од твоите зборови. Со каква радост јас би дошла кај тебе и би те убедила, дека ти не си осамен и не можеш да бидеш осамен. Но ти знаеш, јас не можам да го напуштам тато, тој многу страда, и мојата грижа може да му притреба во секој миг. А ти треба да се подготвуваш за испитите и да го завршиш факултетот. Но ајде да ти раскажам, зошто јас никогаш не чувствувам осаменост.

Гледаш ли ти, дека човекот е осамен тогаш, кога никого не љуби. Затоа што љубовта е слична на нитка, која нè сврзува со саканиот човек. Па така ние правиме букет. Луѓето – тоа се цвеќиња, а цвеќињата во букетот не можат да бидат осамени. И ако само цветот расцвета како што треба и почне да благоуха, градинарот ќе го земе во букетот.

Така е и со нас, луѓето. Оној кој љуби, има срце што цвета и благоуха; и тој ја дарува својата љубов потполно исто, како цветот својот мирис. Но тогаш тој и не е осамен, бидејќи неговото срце е во оној, когошто го љуби: тој размислува за него, се грижи за него, се радува на неговата радост и страда заради неговите страдања. Тој и нема време, за да се почувствува осамен или да размислува за тоа, дали е осамен или не. Во љубовта е и среќата.

Јас веќе ги гледам твоите прашални сини очи и го слушам твоето тивко противење, дека небаре тоа е само половина среќа, дека целата среќа не е во тоа, само да се љуби, туку и во тоа, и тебе да те љубат. Но тука е малечката тајна, која ќе ти ја шепнам на увото: оној, кој вистински љуби, тој не се ценка и не скржави. Не треба постојано да пресметуваш и да се прашуваш: а што ќе ми донесе мојата љубов? А ме очекува ли возврат? А можеби, јас љубам повеќе, а мене ме љубат помалку? Вреди ли да се предадам на таа љубов?… Сето тоа е погрешно и непотребно; сето тоа означува, дека сè уште нема љубов (не се родила) или веќе ја нема (умрела). Тоа внимателно испитување и мерење ја прекинува живата струја на љубовта, која тече од срцето, и ја запира. Човекот, кој мери и премерува, не љуби. Тогаш околу него се формира пустош, во која не навлегле и не ја загреале зраците на неговото срце, и другите луѓе веднаш го чувствуваат ова. Тие чувствуваат, дека околу него е пусто, студено и сурово, се одвраќаат од него и не очекуваат од него топлина. Тоа уште повеќе го изладува, и ете тој останува сосема осамен, напуштен и несреќен…

Не, мило мое. Љубовта треба слободно да струи од срцето, и не треба да се тревожиш за возвраќањето. Треба да ги будиш луѓето со својата љубов, треба да ги љубиш и со тоа да ги повикуваш кон љубов. Да љубиш – тоа не е половина среќа, туку цела среќа. Само признај си го тоа, и околу тебе ќе започнат чудеса. Предај се на потокот на своето срце, отпушти ја својата љубов на слобода, нека светат нејзините зраци и нека греат на сите страни. Тогаш ти набрзо ќе почувствуваш, дека кон тебе отсекаде течат струи на возвратена љубов. Зошто? Затоа што твојата непосредна, непредумислена добрина, твојата непрекината и некористољубива љубов незабележано ќе предизвика во луѓето добрина и љубов.

И тогаш ти ќе го доживееш тој возвратен, повратен поток не како ‚полна среќа‘, која ти си ја барал и си ја добивал, туку како незаслужено земско блаженство, во кое твоето срце ќе цвета и ќе се радува.

Николче, дете мое. Размисли за ова и сети се на моите зборови, кога повторно ќе се почувствуваш осамен. Особено тогаш, кога ќе ме нема на земјава. И биди спокоен и сигурен: бидејќи Господ – е нашиот градинар, а нашите срца – се цветови во Неговата градина.

Ние обајцата нежно те прегрнуваме, тато и јас.
 

Твојата мајка“.
 

Ти благодарам, мамо! Ти благодарам за љубовта и утехата. Знаеш, јас секогаш го дочитувам твоето писмо со солзи во очите. И тогаш, само што го дочитав, чукнаа камбаните за божиќно бдение. О, незаслужено земско блаженство!

Извадок од книгата „Срцето што пее“,

издание на Повардарската епархија.

Превод од руски јазик: ѓакон Јани Мулев

 

https://crkvaveles.wordpress.com/2012/08/13/bozikno-pismo-ilin/?fbclid=IwAR0IrxQMwOsRxQ-O1N3yxXRrJM3W0nxzcpQa0MZXnjTlSk2MaYAhGEhsXg8

 



Видео содржини

Поуки од Светите Отци

dobrotoljubie

Духовност

Февруари 23, 2020
ih3387

Свети свештеномаченик Харалампиј

Секој човек со своето раѓање добива лично име по кое го препознаваат во текот на целиот живот. Името е наша сопствена карактеристика, но малкумина го знаат вистинското потекло на своето име и неговото вистинско значење. Секое православно име има своја суштина…
Јануари 29, 2020
3.angeli.so.truba

Живот во служба на Бога и на луѓето

Неговите слова зрачат со силна нагласеност на светиклиментовиот образец и претставуваат целосно легитимирање на македонското црковно и духовно наследство. Дедо Стефан е ревносен борец за македонскиот јазик што неизмерно го сака и постојано го збогатува. Еве…

Почитување на Пресветата Мајка Божја

Дек 09, 2019 Полезно и Потребно 1043
7.Vselenski.sobor
Таа е заштитничка и покров на христијанскиот род. Како Мајка на Синот Божји, таа има…

Митрополит Струмички Наум: ВОВЕДЕНСКИ РАЗМИСЛУВАЊА

Дек 05, 2019 Беседи 1005
7.Vselenski.sobor
Премногу размислуваме во категоријата Бог – човек, наместо во категоријата личносни…

Свети Антониј Велики: Кој е ѓаволот и кога напаѓа...?

А кога ќе се всели Божјиот Дух, Он ги успокојува, им дава да го вкусуваат спокојот во…