логоFacebookTwitterYouTubeeMail

 

+Вартоломеј
по милоста Божја Архиепископ Константинополски,
на Новиот Рим и Вселенски Патријарх,
до сета полнота на Црквата
благодат, милост и мир
од родениот во Витлеем Спасител Христос

Свештени и богољубиви браќа, возљубени чеда во Господа,

Го славиме сесветиот и штедар Бог, зашто се удостоивме и годинава да стигнеме до сепразненствениот ден на Рождеството, празникот на воплотувањето на предвечниот Син и Слово Божјо „заради нас луѓето и заради нашето спасение“. Поради „вечното таинство“ и „големото чудо“ на Божјото воплотување, „многу ранетиот“ човек, кој седеше во темнина и сенка смртна, станува „син на светлината и син на денот“[1] и за него се отвора благословениот пат на обожувањето по благодат. Во богочовечкото таинство на Црквата и преку нејзините свети тајни, Христос се раѓа и се образува во нашата душа и во нашето постоење. „Божјото Слово,“ богослови светиот Максим Исповедник, „откако еднаш се роди по тело, Он сака вечно да се раѓа духовно за оние што Го сакаат; Он станува младенец, образувајќи се Самиот преку добродетелите нивни и е видлив онолку, колку што може да носи оној што Го прима“[2]. Он не е „Бог Идеја“, како богот на философите, ниту Бог затворен во бесконечната превосходност и неприкосновеност, туку е „Емануил“, „Со нас е Бог“[3], се наоѓа поблизу до нас отколку што ние самите сме до себе си, Он ни е „поближен нам отколку ние самите на себе“[4].

Верата во недостижното и бестелесно Божество не го преобразува животот на човекот, не ја подига поларизацијата помеѓу материјата и духот, не ја премостува бездната помеѓу небото и земјата. Воплотувањето на Бога Словото е објавување на вистината за Бога и човекот, која го спасува човечкиот род од мрачните лавиринти, колку на материјализмот и хуманизмот, толку  и на идеализмот и дуализмот. Осудата на несторијанството и на монофизитството од страна на Црквата го означува отфрлањето на двете најопшти тенденции на човечката душа: од една страна апсолутизирањето на човекоцентричноста, а од друга страна идеализирањето на сфаќањето за идеален живот и вистина – девијации што се особено раширени во нашево време.

Современиот „несторијанизам“ се изразува како дух на секуларизацијата, како обожување на науката и апсолутно давање предност на применетото знаење, како апсолутна автономија на економијата, како „самоспасителна“ арогантност и безбожност, како антицивилизација на индивидуалноста и хедонизмот, како легализам и морализам, како „крај на пристојноста“ и поистоветување на пожртвуваната љубов и покајание со таканаречената „етика на послабите“. „Монофизитството,“ пак, денес е претставено од тенденциите за демонизирање на телото и на природниот човек, од пуританизмот и синдромите на „чистотата“, од интровертната бесплодна духовност и разновидните мистицизми, од пренебрегнувањето на правото слово, уметноста и цивилизацијата, од негирањето на дијалогот и отфрлањето на различниот, со опасното изразување – во името на „едната и единствена вистина“ – на религискиот фундаментализам кој се храни од идеализирање и од отфрлање, а ги храни насилството и поделбите. Јасно е дека, колку несторијанското обожување на светот, толку и монофизитското демонизирање на истиот, го оставаат светот и историјата, културата и цивилизациите, изложени на силите од „овој век“ и со тоа ги бетонираат на разни начини нивната автономност и безизлез.

Христијанската вера е уверување во спасението на човекот од страна на Бога на љубовта, Кој од човекољубие ја прими нашата природа и повторно ни го дарува изгубеното поради падот „по подобие“, давајќи ни можност да живееме живот во вистината, во Неговото Тело – Црквата. Целокупниот живот на Црквата го изразува таинството на богочовештвото. Богочовекот Спасител го зеде „телото на Црквата“[5] и го покажа, „прв и единствен“, „вистинскиот човек, Кој е совршен и по карактер и по живеење и по сè останато“[6]. Црквата Христова е местото на „општото спасение“, на „општата слобода“ и на надежта на „општото царство“, таа е начин на живеење на ослободителната вистина, чие јадро е вистинољубивата љубов. Оваа љубов ги надминува границите на простата човечка активност, зашто нејзиниот извор и образец е Божјото човекољубие што ги надминува човечките зборови. „Во ова се објави љубовта на Бога во нас, зашто Бог Го испрати Својот Единороден Син во светот за преку Него да живееме. Во ова се покажува љубовта, зашто не ние Го возљубивме Бога, туку Он нè возљуби нас […] Возљубени, ако Бог толку нè возљуби нас, и ние сме должни да се љубиме еден со друг“[7]. Каде што има љубов, таму е присутен и Бог.

Оваа спасителна вистина треба да се изразува и преку начинот на кој го празнуваме чесното Рождество на Спасителот наш, што нè посети од висините. Празникот е секогаш „исполнување на времето“, време за самоспознавање, благодарност за величието на Божјата човекољубива љубов, сведоштво на вистината во богочовештвото и слободата во Христа. Христоподобното празнување на воплотувањето на Бога Словото е еден чин на спротивставување на секуларизацијата, на профанизацијата на празникот и неговото претворање во „Божиќ без Бога“ и во панаѓур на имотноста, на потрошувачкото општество и суетата, и тоа во еден свет полн со општествени напрегања, сериозна изопаченост и смут, насилство и неправда, каде „Детето Исус“ повторно се наоѓа соочено со непомирливите интереси на многуразличните сили.

Сечесни браќа и возљубени чеда,

Генерација си оди и генерација доаѓа, а претстојниот развиток на настаните е тешко предвидлив за човекот. Но, вистинската вера нема дилеми. Словото стана плот, „вистината дојде“ и „сенката помина“, а ние веќе учествуваме во Царството, по патот кон совршувањето на делото на воплотениот Божји Домострој. Имаме непоколебливо уверување дека иднината Му припаѓа на Христа, Кој е „вчера и денес, истиот и во веки“[8], зашто Христовата Црква е и ќе остане да биде место на осветување и живот по Бога, обновување на човекот и светот, предвкус на славата на Царството, ќе продолжи „да го дава евангелското сведоштво“ и „на вселената да ѝ ги раздава Божјите дарови: Неговата љубов, мирот, правдата, ослободувањето, силата на Воскресението и очекувањето на вечноста“[9]. Современата теорија за „постхристијанско“ доба не е издржана. „После Христа“ сите се и остануваат во веки „во Христа“.

Преклонувајќи ги благочестиво колената пред Богомладенецот во Витлеем и Неговата Пресвета Мајка, и поклонувајќи се пред воплотениот „сесовршен Бог“, од неизгасливиот Фанар испраќаме патријаршиски благослов на сите чеда на Светата Христова Велика Црква низ вселената, пожелувајќи здрава, многуплодна и радосна нова година на Божјата милост.

Рождество 2018
+Константинополскиот
огнен молитвеник пред Бога за сите вас

[1] 1Сол. 5, 5.

[2] Максим Исповедник, Поглавја различни, богословски и домостроителни, PG 90, 1181.

[3] сп. Мт. 1, 23.

[4] Никола Кавасила, За животот во Христа 6, PG 150, 660.

[5] Јован Златоуст, Беседа пред прогонството, PG 52, 429.

[6] Никола Кавасила, За животот во Христа 6, PG 150, 680.

[7] 1Јн. 4, 9-11.

[8] Евр. 13, 8.

[9] Окружно на Светиот и Велик Собор на Православната Црква (Крит, 2016), Предначало.

 

Извор: Бигорски манастир

 



Видео содржини

Поуки од Светите Отци

krusevoexport

Духовност

Февруари 23, 2020
ih3387

Свети свештеномаченик Харалампиј

Секој човек со своето раѓање добива лично име по кое го препознаваат во текот на целиот живот. Името е наша сопствена карактеристика, но малкумина го знаат вистинското потекло на своето име и неговото вистинско значење. Секое православно име има своја суштина…
Јануари 29, 2020
3.angeli.so.truba

Живот во служба на Бога и на луѓето

Неговите слова зрачат со силна нагласеност на светиклиментовиот образец и претставуваат целосно легитимирање на македонското црковно и духовно наследство. Дедо Стефан е ревносен борец за македонскиот јазик што неизмерно го сака и постојано го збогатува. Еве…

Почитување на Пресветата Мајка Божја

7.Vselenski.sobor
Таа е заштитничка и покров на христијанскиот род. Како Мајка на Синот Божји, таа има…

Митрополит Струмички Наум: ВОВЕДЕНСКИ РАЗМИСЛУВАЊА

Дек 05, 2019 Беседи 402
7.Vselenski.sobor
Премногу размислуваме во категоријата Бог – човек, наместо во категоријата личносни…

Свети Антониј Велики: Кој е ѓаволот и кога напаѓа...?

А кога ќе се всели Божјиот Дух, Он ги успокојува, им дава да го вкусуваат спокојот во…

Беседи

Месопусна недела: Страшниот суд

Месопусна недела: Страшниот суд

Христијанската љубов е „возможна невозможност“ да се види Христос во секој човек, кој и да е, човекот што Бог, по Својата вечна и тајна промисла, решил да го воведе во...

 о. Горан Стојчевски:  МАЈЧИНСКАТА ЉУБОВ И СИНОВСКИОТ ОДНОС

о. Горан Стојчевски: МАЈЧИНСКАТА ЉУБОВ И СИНОВСКИОТ ОДНОС

Во Светото Евангелие, како и на фреските и иконите што ги доловуваат сите искупителни и спасителни моменти од сведоштвото на Богочовекот, преку кои човекот и светот се спасени, наидуваме и...

Отец Методиј Митановски: ЗА БЛУДНИОТ СИН

Отец Методиј Митановски: ЗА БЛУДНИОТ СИН

Кога го слушаме Евангелието за блудниот син најголем проблем е што го поврзуваме со други луѓе а не со самите нас.Така секогаш се сеќаваме на некој мал човек што прокоцкал...

Митрополит Европски Пимен: Беседа за Блудниот син

Митрополит Европски Пимен: Беседа за Блудниот син

Но да си споменеме и дека има браќа (како братот од денешната парабола) кои ќе стојат на вратата и ќе роптаат кон таткото зошто нè примил и кои ќе се...

Беседа за блудниот син (втор дел) (29.02.2020)

Беседа за блудниот син (втор дел) (29.02.2020)

Да дојдеш на себеси е да видиш дека без Бог си гол и бос, и дека без Бог си никој и ништо, и дека без Бог си ветер и магла,...

Беседа за блудниот син (прв дел) (16.02.2020)

Беседа за блудниот син (прв дел) (16.02.2020)

 Бог и Отец на секого од нас подеднакво, без збор и без услов, ни ја дава полнотата на Својата благодат. Од нас самите, од нашата слободна волја зависи како ќе...

Св.  Григориј Палама - Беседа за блудниот син

Св. Григориј Палама - Беседа за блудниот син

Ќе настане глад - рекол Пророкот, оплакувајќи го Ерусалим - но не глад за леб и вода, туку чулен глад за словото Божје (Ам. 8, 11). Глад, тоа е состојба...

 Неделата на блудниот син: Враќањето од прогонство (16.02.2020)

Неделата на блудниот син: Враќањето од прогонство (16.02.2020)

Во третата недела од подготовката за Великиот пост, ние ја слушаме параболата за блудниот син (Лк 15,11-32). Параболата и химните што се пеат тој ден, зборуваат за покајанието како за...

СРЕТЕНИЕ СО ТАЈНАТА ХРИСТОВА - Митрополит Струмички Наум

СРЕТЕНИЕ СО ТАЈНАТА ХРИСТОВА - Митрополит Струмички Наум

Заради соединувањето според Ипостас, Богочовекот Христос немаше потреба, Он лично како Бог – како една сложена Божествена Ипостас која во себе содржи две природи неразделно, неслиено, неразлучно и непроменливо соединети...

« »