логоFacebookTwitterYouTubeeMail

 

Бог се сокрива. Бог се јавува Себеси. Бог се сокрива.

Овој принцип е присутен низ целото Свето Писмо. Свештената игра на криење не е случајна, но исто така, не е и намерна. Таа е вкоренета во самата природа на нештата на христијанскиот живот. Христијанството, каде што Бог не е сокриен, – воопшто не е христијанство. Зошто е тоа така?

Во една статија напишав: „Нашата вера нè учи нас да го правиме видливо, тоа што било сокриено. Вистинското христијанство не треба да биде јавно. Тоа е борба за она што е очигледно. Христијанскиот живот по правило треба да биде откровение“.

Бог не е очигледен. Она што е очигледно, тоа е предметот. Објектот е инертен, статичен и пасивен. Дрвото пред мојот дом објективно се наоѓа таму (или така ми се чини). Кога се будам наутро и го шетам своето кучето, јас очекувам дрвото да биде на своето место. Кога доаѓа есента, ги гледам неговите лисја, набљудувајќи ги како чудесно ја менуваат бојата. Во принцип, јас можам да не обраќам внимание на дрвото – или да обраќам. Ете, тоа се случува со објектите. Тие ништо не бараат од нас. Слободата е целосно во наша власт, а не во нивна.

Всушност, тоа е целта на идолот – да го претвори Бога во објект. Тој или таа, треба да бидат таму. Идолот го апсорбира божественото, го претвора во објект и го прави инертно и пасивно.

Богот на христијаните ги уништува идолите. Он нема да стои настрана и да биде пасивен учесник во нашиот нарцизам. Он не е Бог, Кој јас го сакам.

Спасителот Христос ни говори: „Сакајте и ќе ви се даде; барајте и ќе најдете; чукајте и ќе ви се отвори“ (Мат. 7, 7). Самата суштина на животот, е ветена од Христа, – а тоа е, да просиме, да бараме и да чукаме. Причината е проста: проси, барај и чукај – тоа е образот на битието. А нашиот вообичаен начин на постоење – е да живееме очигледен живот (живот меѓу објекти).

Дали забележувате, дека полесно е да купиш икона и да ја поставиш на ѕид, отколку вистински да посветиш време за молитва пред неа. Тоа е еден вид „православното користољубие“ кое ги заменува сите овие дејства – како просење, барање, чукање и.т.н. Користољубието е дел од нашиот нормален начин на живот. Нашата култура нè има научно само да консумираме, односно да се здобиваме со предмети. Ние не ја добиваме храна, туку ја купуваме.

Ние сме создадени да просиме, да бараме и да чукаме. Имено, таквиот начин на живот, нè води нас кон тоа, да станеме вистински луѓе. Светите Отци пишуваа за тоа, нарекувајќи го тој ерос желба. Нашата култура го промени значењето на еросот во еротизам, кога ние се учиме да употребуваме сè со помош на страстите, а тоа е всушност искривување на вистинскиот ерос.

Спасителот Христос го употребува образот за барањето или вистинската желба (еросот) во неколку Свои параболи: во параболата за трговецот, кој е во потрега по добриот бисер; во параболата за жените и изгубената драхма; во параболата за добриот пастир и изгубената овца; во параболата за таткото и блудниот син; во параболата за богатството закопано во поле…

Но во што се разликува барањето на (еросот) од тоа, што јас го сакам? Зарем овие параболи не се образ на трошење. Осознавањето на оваа разлика – е всушност причина на тоа, дека Бог се сокрива и дека ние Него треба да го бараме. Животот, кон кој Он нас нè повикува, потребно е да го научиме, – а ќе го научиме преку пракса.

Со објектите можеме да управуваме. Тие не прават ништо поразително и не бараат многу. Консумирањето е активност во која ние доминираме. Апостол Јаков пишува: „Пожелувате и немате; убивате и завидувате, и не можете да добиете; се препирате и војувате, а немате, бидејќи не молите. Просите, а не добивате, оти зло барате, за да го трошите во вашите похоти. “ (Јак. 4, 2-3).

Тоа, што ние го бараме (еросот) во божествената перспектива, не може да биде управувано или претворено во објект. Тоа е секогаш поголемо од самите нас. Како такво, тоа е и малку опасно. Тоа може да повлече врз нас некоја штета или одреден ризик. Ние се плашиме, дека нема да го добиеме, но во исто време се плашиме и од она што го добиваме.

Параболата не е за трговецот со бисери и не е за жената со колекција од монети. Трговецот ризикува сè што има, само за да купи еден од тие бисери. Жената на таков начин ја бара драхмата, како во целиот свет да нема повеќе пари.

Кога се приближував кон моментот на моето обраќање во Православието, мојот прв чекор беше потребата да најдам световна работа. Човекот, во чија биографија е укажана една професија – свештеник, тешко е да најде работа или барем да добие интервју со работодавачот. Тоа не е страсна желба, туку повеќе како хоби. И наеднаш работата ме најде мене. Деталите сега не се битни. Важно е дека тоа се случи. Фактот дека јас добив работа и дека треба да кажам „да“, истовремено ме радуваше и заплашуваше. Ако кажам „да“, тоа е сето она што јас го посакував и може да почне да се остварува (можеби). И сè што за мене беше вообичаено и безопасно исчезна (но треба да нахранам четири деца). И ако сè што јас посакував почне да се остварува, тогаш можно е  дека сè ќе резултира во некаква непредвидена опција, во нешто кое воопшто не го посакувам. Јас многупати можам да ги умножам овие можни настани, дури и да не се допрам до сето она што се наоѓа во моето срце.

Но сепак, поентата кон која дојдов, стана почеток на вистинското барање. Ризик, награда, опасност, радост и тага – сето тоа е испреплетено во мене, кое ме турка кон почеста молитва. Јас си зададов задача и започна мојот возбудлив период од животот. Мојот живот постепено се прилагоди и стана секојдневен.

Свети Кутберт, кој е еден од големите монаси – херои во келтската земја, на следниов начин се справувал со секојдневието. Тој влегувал во водите на Северното Море во близина на бергот каде што живеел и стоел со вратот во водата. Тој стоел во крајна опасност и се молел. Свети Бернард со своите собраќа монаси го преминал Атлантскиот океан со чамец од животински кожи . Безброј илјадници монаси заминувале во пустини, во шуми, во пештери, на острови – односно на оние места каде што го наоѓале Бога. Бога не го бараат на безбедно место, дури и ако тоа е најбезбедното место во светот.

Еросот не се купува. Вистинската желба, која во реалноста е карактеристична за нашата природа, не се задоволува со страсните задоволства. Таа доаѓа до крајните степени, дури и до силна болка, со цел да го најдеме она, кон кое се стремиме.

Целиот овој живот е откровение на вистинската вера. Прашањето за нас, е како да почнеме да живееме во овој живот или него да го доживееме барем еднаш. Православието го проучував 20 години. Сите мои пријатели знаеја (и често се шегуваа) за мојот интерес. Многумина велеа  дека не се  изненадени кога пројавив интерес за правиславието.

И јас бев изненаден. Бидејќи ја знаев мојата слабост и страв од срамот. Ако вам ви се допаѓа Ферари, вашите пријатели нема да бидат изненадени од тоа што вие ќе собирате тематски фотографии и модели, филмови и маици. Но, ако ја продадете куќата и ја уплатите првата рата на овој автомобил, вам ќе ве сметаат за будала, а можеби и за луд. Барањето на Бог е такво.

Постојат и тивки опции кои не изгледаат толку многу радикално. Правилната исповед пред свештеникот може да биде една од нив. Молитвата пред иконата може да биде еден таков момент, бидејќи бара многу напор и внимание. Сето ова не може да биде предмет, па токму затоа и молитвата не може да биде вообичаена.

Сето тоа е од Бога и ние Нему треба да му бидеме благодарни. Ние тоа не треба сами да го откриваме. Тоа не е „техника“. Бог, Кој сака да го бараат, е исто така многу добар во тоа што се сокрива. И наоѓањето, каде Он се крие – е првиот чекор. Наоѓањето каде се криеш ти – е вториот чекор. Но, најголем и најубав чекор е да се почне од нула, да се купи поле, да продадеме сè што имаме, да направиме телефонски повик и да речеме: «да», «да» и «да».

  Свештник Стивен Фриман

Извор: http://pravoslavie.ru

 

Преземено од: http://www.pppe.mk/2019/zoshto-bog-se-sokriva-sebesi/

 

 



Видео содржини

Поуки од Светите Отци

dobrotoljubie

Духовност

Февруари 23, 2020
ih3387

Свети свештеномаченик Харалампиј

Секој човек со своето раѓање добива лично име по кое го препознаваат во текот на целиот живот. Името е наша сопствена карактеристика, но малкумина го знаат вистинското потекло на своето име и неговото вистинско значење. Секое православно име има своја суштина…
Јануари 29, 2020
3.angeli.so.truba

Живот во служба на Бога и на луѓето

Неговите слова зрачат со силна нагласеност на светиклиментовиот образец и претставуваат целосно легитимирање на македонското црковно и духовно наследство. Дедо Стефан е ревносен борец за македонскиот јазик што неизмерно го сака и постојано го збогатува. Еве…

Почитување на Пресветата Мајка Божја

Дек 09, 2019 Полезно и Потребно 1023
7.Vselenski.sobor
Таа е заштитничка и покров на христијанскиот род. Како Мајка на Синот Божји, таа има…

Митрополит Струмички Наум: ВОВЕДЕНСКИ РАЗМИСЛУВАЊА

Дек 05, 2019 Беседи 990
7.Vselenski.sobor
Премногу размислуваме во категоријата Бог – човек, наместо во категоријата личносни…

Свети Антониј Велики: Кој е ѓаволот и кога напаѓа...?

А кога ќе се всели Божјиот Дух, Он ги успокојува, им дава да го вкусуваат спокојот во…

Беседи

Игумен на манатирот "Успение на Пресвета Богородица",о. Фотиј, Берово: БЕСЕДА

Игумен на манатирот "Успение на Пресвета Богородица",о. Фотиј, Берово: БЕСЕДА

...По тоа ќе не познаат,по тоа ќе ни мерат...Ако нашите дела и нашите постапки бидат во согласност со Божјите зборови. Лесно е да се каже,тешко е да се спроведе.Еден најобичен...

Св. Фотиј Велики - За Рождеството на нашата Пресвета Дева Богородица

Св. Фотиј Велики - За Рождеството на нашата Пресвета Дева Богородица

Девата се раѓа од неплодна утроба, но дури и да била плодна, рождеството пак би било чудесно. О, големо чудо! Штом времето на сеење поминало, тогаш жетвата дошла; штом огнот...

Митрополит Софрониј - ПРОПОВЕД ЗА РОЖДЕСТВО НА ПРЕСВЕТА БОГОРОДИЦА

Митрополит Софрониј - ПРОПОВЕД ЗА РОЖДЕСТВО НА ПРЕСВЕТА БОГОРОДИЦА

Во Ветената земја - Палестина, дадена на израилскиот народ од Бога, во планините на Галилеја се наоѓа градот Назарет. Во тоа време тој бил толку непознат и малку важен, што...

Епископот Антаниски г.Партениј: Повик на покајание за злоупотребата на интернетот

Епископот Антаниски г.Партениј: Повик на покајание за злоупотребата на интернетот

Како духовник сум сведок колку многу бракови се распаѓаат, и тоа христијански бракови, на воцрковени сопружници. Христијанскиот брак, а со него и сето општество, се наоѓаат во застрашувачка ерозија и...

БEСEДА за силата и мисијата Христoва, какo штo прoрeкoл Исаија

БEСEДА за силата и мисијата Христoва, какo штo прoрeкoл Исаија

Духoт на Гoспoда e врз Мeнe. Зoштo Oн тoа гo гoвoри кoга e рамeн на Духoт какo и на Oтeцoт? Заради свeдoштвo на луѓeтo, какo штo тoлкува св. Златoуст. Нe...

Митрополит Струмички Наум: На рјеках Вавилонских... (12.09.2020)

Митрополит Струмички Наум: На рјеках Вавилонских... (12.09.2020)

Ни покажа и нѐ поучи и како духовно да пораснеме и да ја достигнеме оваа Божествена љубов. Нѐ поучи дека, покрај лоши дела и зборови, срцето треба да го очистиме...

БEСEДА  за исцeлувањe на чoвeштвoтo сo Христoвитe рани

БEСEДА за исцeлувањe на чoвeштвoтo сo Христoвитe рани

Сo Христoвитe рани ниe сe излeкувавмe, така прoрeкува Бoжјиoт прoрoк и сeга ниe знаeмe дeка нeгoвoтo прoрoштвo e вистинскo. Сo Христoвoтo страдањe ниe сe спасивмe oд вeчнoтo страдањe; сo Нeгoвата...

СВЕТИ АПОСТОЛ ПАВЛЕ - КОНТИНУИТЕТ НА ХРИСТИЈАНСКИОТ ИДЕНТИТЕТ

СВЕТИ АПОСТОЛ ПАВЛЕ - КОНТИНУИТЕТ НА ХРИСТИЈАНСКИОТ ИДЕНТИТЕТ

Токму тој конинуитет на овој христијански идентитет кој е спознаен и пренесен од Светите Отци во три степени според начинот на животот во Христа, очистување, просветлување и обожение се поврзува...

Митрополит Струмички Наум: Молитва за цел свет (05.09.2020)

Митрополит Струмички Наум: Молитва за цел свет (05.09.2020)

Кога цел на молитвата (се мисли на молитвата во која постојано го повикуваме името на Богочовекот Исус Христос) е Бог, односно заедницата на секој човек и на сè создадено во...

« »