логоFacebookTwitterYouTubeeMail

  


„Без духовен живот не може да се постигне успех во спортот“

✤✣✤

Интервју со протоереј Николај Соколов

✤✣✤

Денес спортот е една од најважните компоненти на општествениот живот. И не само тоа, спортот е професија, спортот за жал е дури и бизнис, а понекогаш спортот е и политика. Спортистите што постигнале високи резултати стануваат национални херои, идоли на милиони: ним луѓето им се восхитуваат, со нив се гордеат, сакаат да им се угледаат. А дали меѓу нив има многу верници? Дали спортистот со своите резултати може да Му служи на Бога? До што доведува спортот повеќе – до обединување или до поделба на луѓето? И воопшто, дали спортот, не само професионалниот, туку и аматерскиот, секојдневен, се спојува со христијанскиот живот?

-Често гледаме како спортистите се прекрстуваат пред натпреварот, како носат крстиња. Според вас, какво место во животот на спортистот зазема верата во Бога?

-Секој човек во својот живот Го среќава Бога. Оваа средба се одигрува на различни начини: понекогаш во детството, понекогаш во младоста, некогаш и во зрелите години, а некогаш и на смртната постела. Во близок контакт сум со светот на спортот и гледам како Господ ги повикува нашите спортисти да Му служат преку спортот. Преку духовниот живот кој кај нив почнува со тежок труд – скоро кај сите уште од раното детство. Уште не ни тргнале на училиште, а веќе тренираат во спортските секции: тоа понекогаш се секојдневни тренинзи од по неколку часа, станување во 6 наутро, натпревари, кои за детскиот организам претставуваат многу сериозно оптеретување. И гледам како скоро сите спортисти се чувствуваат: не се осамени во овој живот, и покрај сите тешки ситуации можат да се обратат кон Бога во молитвата. И сите доаѓаат до мислењето дека без помош одозгора, без Бога, не би можеле да постигнат добри резултати.

-На некои од нив верата им ја всадиле самите нивни родители, кои уште од детство ги воделе во храмот. Воспитани се како верници и ја сочувале верата и кога пораснале, занимавајќи се со спорт сега како олимпијци. Други, пак, во храмот ги водел тренерот кој бил човек – верник. А се случува и самите животни околности да се такви, така што самите спортисти, сега како возрасни луѓе, си наоѓаат духовник. Навистина, кога влегов во светот на спортот, во годините на застој, кога попушташе Советската власт, не секој сакаше да признае дека е парохјан на овој или оној храм. Бидејќи патувајќи во странство на Олимписките игри, на овие или оние натпревари, тие требаше, да речеме, да бидат идеолошки исправни. Затоа што сите беа комсомолци... Никој не сакаше да го истакнува својот верски живот. Но имаше меѓу нив и верници.

-А како спортистот може да Му служи на Бога?

-Чесно натпреварувајќи се, не користејќи допинг и забранети препарати, потпирајќи се на спортското искуство и постигнатите резултати, со Божја помош, која безусловно ги следи оние што Му се обраќаат. Тие дури и прават своја мисија, настапуваат како мисионери. Бидејќи во многу интервјуа новинарите прашуваат: „Дали сте верник?“ И ако олимпискиот шампион каже дека е, верува во Бога, има духовник, на овој натпревар е дојден со благословот на овој или оној епископ, или свештеник, луѓето почнуваат да помислуваат: „А зошто јас немам духовник? Зошто јас не одам во храмот?“ Така самиот живот на спортистите потврдува дека спортот е пат кон духовниот живот.

-Се покажува дека успехот на спортистот ги поттикнува и обичните луѓе?

-Да. Многу луѓе ми се обраќаат како на старешина на храмот, како на свештеник којшто духовно раководи со олимписките делегации, со нашиот Олимписки комитет и прашуваат: „А дали кај вас доаѓаат тие и тие олимписки шампиони? Да?“ И почнуваат и тие да доаѓаат во храмот.

-А дали се случува спортистот да си замине од Бога? И ако се случува, во кои околности?

- Отворено откажување од духовниот живот, или така да се каже, разочарување, не сум видел. Но имаше случаи на тешки духовни состојби при порази на натпреварите, во случај на тешки повреди... Меѓутоа, токму тогаш молитвата станува посилна. Една од задачите на духовниот на олимписката репрезентација е на спортистот кој паднал во тешка духовна состојба да му влее нови духовни сили, да го поддржи. Животот продолжува и спортот е спорт, како што се вели. Победува посилниот, таква е и волјата Божја. Но дури и кога спортистите не освојувале први места и испаѓале од екипата, немало случај некој да ми каже дека ја напушта Црквата. На тоа не сум наишол. Напротив, таквите уште почесто доаѓаат во храмот за да добијат поддршка и утеха. И на Олимписките игри тие се повеќе на број отколку оние што доаѓаат да се заблагодарат за своите награди.

-На сите ни е позната поговорката: „Во здраво тело - здрав дух“, и тоа токму во овој изменет облик, оригиналната употреба е токму спротивната. Дали се согласувате со тоа што се тврди во оваа популарна изрека?

-Господ ни дал дух, душа и тело. Духот и душата се единствени, а телото треба да се потчинува на движењата на душата и духот. И сметам дека човекот во спортот, тренирајќи го своето тело истовремено ја тренира и својата душа, и својот дух, бидејќи без духовен живот малку се оние кои можат да остварат големи достигнувања во спортот. На пример: во боречки вештини – таму во самата суштина постои духовната компонента! И резултатите се постигнуваат не толку благодарение на силата, колку што благодарение на внатрешната енергија која Господ му ја дава на човекот, а за тоа треба да се има подвигот на вистински духовен живот. Затоа „во здраво тело - здрав дух“, е онаа синергија која треба да постои во идеален случај. Човекот своето тело и здравје да ги прифаќа како скапоцен дар Божји. А тоа може да се постигне само преку занимавање со спорт уште од детство. Или барем така што наутро ќе правиме вежби.

-Во црковните средини постојат различни

тивречи на духовниот живот. Ако станува збор за луѓе кои физички се развиваат, да се сетиме на монашката работа. На Атон и во другите манастири... кога треба да се исечат голем број на дрвја, да се изделкаат, да се исцепат дрва, да се донесат, однесат, да се поправи храмот, манастирот, ѕидовите... сето тоа претставува тешка физичка работа. И тоа се напори налик на оние што спортистите ги вложуваат за да би можеле да остварат некакви резултати во спортот. А овде духовното се преплетува со физичкото.

-Но во спортот е поинаку. Таму овој труд се плаќа, а монасите не добиваат пари.

-Да, во спортот постои материјалната компонента. Има и опасности: се појавува извесна гордост. Понекогаш луѓето достигнувајќи врвни резултати забораваат дека за сѐ треба да Му заблагодарат на Бога и да продолжат да работат. И имало случаи кога спортистите откако ќе ја освоеја одредена титула, награда, или медал, вклучително и златен, почнуваат да водат, така да се каже, еден испразен светски живот. И после извесно време го напуштаат портот сметајќи дека постигнале сѐ што сакаат и дека од дивидендата што ја стекнале ќе можат безгрижно да живеат. Ова по правило се завршуваше ако не трагично, во секој случај жално. Затоа што луѓето почнуваат да злоупотребуваат одредени работи... Освен тоа, и ова спортистите треба секогаш да го имаат на ум, кога ќе престанеш професионално да се занимаваш со спорт, без разлика дали е тоа бокс, или пливање, или гимнастика, или некој друг спорт, ако твојот организам и твоето срце повеќе не се подложени на ова сито оптеретување на кое биле навикнати, ако нагло престанеш да тренираш, тогаш болестите се неизбежни. За да може човекот да го сочува здравјето треба постојано да вложува напор. И ако наместо физичкото оптеретување се подложиш на оптеретување во вид на алкохолизам, сѐ добива спротивен ефект.

Извор: Бигорски манастир



Видео содржини

Поуки од Светите Отци

dobrotoljubie

Духовност

Февруари 23, 2020
ih3387

Свети свештеномаченик Харалампиј

Секој човек со своето раѓање добива лично име по кое го препознаваат во текот на целиот живот. Името е наша сопствена карактеристика, но малкумина го знаат вистинското потекло на своето име и неговото вистинско значење. Секое православно име има своја суштина…
Јануари 29, 2020
3.angeli.so.truba

Живот во служба на Бога и на луѓето

Неговите слова зрачат со силна нагласеност на светиклиментовиот образец и претставуваат целосно легитимирање на македонското црковно и духовно наследство. Дедо Стефан е ревносен борец за македонскиот јазик што неизмерно го сака и постојано го збогатува. Еве…

Почитување на Пресветата Мајка Божја

7.Vselenski.sobor
Таа е заштитничка и покров на христијанскиот род. Како Мајка на Синот Божји, таа има…

Митрополит Струмички Наум: ВОВЕДЕНСКИ РАЗМИСЛУВАЊА

Дек 05, 2019 Беседи 712
7.Vselenski.sobor
Премногу размислуваме во категоријата Бог – човек, наместо во категоријата личносни…

Свети Антониј Велики: Кој е ѓаволот и кога напаѓа...?

А кога ќе се всели Божјиот Дух, Он ги успокојува, им дава да го вкусуваат спокојот во…

Беседи

 Митрополит Струмички Наум: Слово за фарисеите (03.07.2020 )

Митрополит Струмички Наум: Слово за фарисеите (03.07.2020 )

Кој им е проблемот на фарисеите, тогашни, денешни и на сите времиња? Тоа што постојано бараат грешка; но не баш кај секој, туку посебно кај оној на кого се фиксирани....

Митрополит Струмички Наум: Како да ја достигнеме молитвата на срцето (01.07.2020)

Митрополит Струмички Наум: Како да ја достигнеме молитвата на срцето (01.07.2020)

И најважно од сѐ е – на секое зло да враќаме со добро, со љубов. За да ни биде дозволено да ја кажуваме оваа молитва треба и во мислите и...

О.Методиј Митановски: Беседа за 3-та недела по Педесетница

О.Методиј Митановски: Беседа за 3-та недела по Педесетница

Важно е да напомнеме дека и покрај големите и епохални откритија на науката, животот на денешните луѓе не ѐ подобар. Напаротив создаден ѐ кај луѓето страв и немир, наместо радост...

Митрополит Струмички Наум: Кој се гневи, без причина, на братот свој (27.06.2020)

Митрополит Струмички Наум: Кој се гневи, без причина, на братот свој (27.06.2020)

И така, не оди да се причестуваш со Светите Тајни Христови ако не си побарал прошка од братот свој, ако не си му одговорил со љубов или ако не си...

Митрополит Струмички Наум: Умно-срдечната молитва – критериум за вистинско мачеништво (24.06.2020)

Митрополит Струмички Наум: Умно-срдечната молитва – критериум за вистинско мачеништво (24.06.2020)

Наравоучение: православната психотерапија прави разлика меѓу искушенија што ни се случуваат затоа што душевно оздравуваме (очистување на срцето од страстите) или сме доволно здрави (просветлување на умот), од искушенија што...

Митрополит Струмички Наум: АНТИНОМИЧНОСТ (20.06.2020)

Митрополит Струмички Наум: АНТИНОМИЧНОСТ (20.06.2020)

 Антиномично е и кога просторно и временски ограничениот човек станува благодатно секаде присутен, и во време и во простор. Антиномична е и ситуацијата кога обичен човек стекнува таква слобода пред...

БEСEДА  за угледувањe на мравкитe

БEСEДА за угледувањe на мравкитe

Вoлјата на Твoрeцoт, Кoј нè испратил вo oвoј свeт e да твoримe дoдeка смe вo свeтoт. Самиoт Гoспoд Исус запoвeда: Твoрeтe, стражарeтe! Oн ги фали oниe кoи ги умнoжуваат дадeнитe...

Архиепископ Андреј Римаренко: Беседа на Неделата на сите Светии

Архиепископ Андреј Римаренко: Беседа на Неделата на сите Светии

Сите светители кои денес ги славиме го следеле Христовиот пример. И секој од нив, во своето време, во своите животни околности, ја исполнил Божјата заповед за љубовта кон Бога и...

Митрополит Струмички Наум: Недела на сите Светии (13.06.2020 )

Митрополит Струмички Наум: Недела на сите Светии (13.06.2020 )

 Изгледа дека од темата на самоидентификување со Христос или, не дај Боже, со нешто од овој свет – па не знам колку и да ни значело тоа нам, нема бегање....

« »