логоFacebookTwitterYouTubeeMail

 

Ете така. Поминаа Нова година и Божик, а со нив и целата вообичаена „ука-халабука“ околу консумеризмот, аздисаните прославувачи на „најлудата ноќ“, паганските обичаи, коледарите, огновите, бадниковите гранчиња и новогодишните елки, стариот и новиот календар, дедо Мраз и свети Николај... Секоја година, како од изгребана винилна плоча слушам едни и исти пароли, повици за бојкот на неприкладните празнувања, напамет научени наравоученија, кои со повторувањето станале клише. И не дека критика не е потребна, да се разбереме – неспорно, повеќето од наведените практики и прашања заслужуваат задлабочено опсудување. Сепак, проблемот е во нешто друго.

Проблемот е во согледувањето дека нашата благочестивост станала неизлечиво патерналистичка. Сите искази се дадени од симболичка позиција на „загрижен родител“, кој се туфка, негодува, „исправа криви Дрини“, го спасува православието... Сето тоа, ни повеќе ни помалку, на најнесоодветното место за тоа – на социјалните мрежи. Најзастапената мрежа, Фејсбук, веќе една деценија има статус на „виртуелна чаршија“, каде можат да се дознаат сите трачеви и озборувања, може да се критикува и „разобличува“ сенешто (и што треба и што не треба). Извонреден општ пример за патолошка потреба од критика е страницата „Ѕид на сообраќајниот срам“, каде со по неколку извичници се лелека, се потресува и се колне за најбанални ситуации во сообраќајот. Бај-Гањовската опсесивност станува животна идеологија на многумина посветени на спасувањето на своите сограѓани од „балканскиот примитивизам“, „дивјаштвото“ и „простаклукот“. Што би рекле, според новокомпонираниот езотеричен скопски жаргон – толку многу „негативна енергија“ на едно место тешко се наоѓа. Но, вакви „ѕидови на срамот“ има низ целокупниот Фејсбук простор, вклучително и меѓу профилите од „благочестив тип“.

Токму на тие профили, православните браќа и сестри (често без да забележат) почнале да звучат како престарени „џангризала“ кои за ништо друго не знаат освен безрадосно да расправаат за еден или друг адет, острастено да се препираат околу детали од богослужбената практика, втренчено да осудуваат сѐ што излегува од списокот на допуштени форми на поведение и мислење. Луѓе кои во секојдневието со нивните „невоцрковени“ пријатели и колеги знаат да се насмеат, па дури и виц да кажат, во мигот кога ќе стапат во комуникација со останатите од „благочестивата клика“ – прифаќаат еден код на мислење и искажување кој во себе нема буквално ништо детско. Благочестивоста станува морализам со загубена смисла. Единствената поента е да се покажат колку е можно поревносни пред останатите членови на групата, која сама по себе почнала да добива контури на „револуционерен кружок“, или поточно „клуб на пензионирани револуционери“.

Мене, пак, никако не ми текнува на место во Светото писмо каде безрадосната сериозност и мрчењето за сенешто – се наведуваат како предуслови за влез во блажениот живот. Напротив, се сеќавам на Господовите зборови: „Ако не се обратите и не бидете како деца, нема да влезете во Царството небесно“ (Матеј 18,3). Колку сакате толкувајте го овој „цитат“, но без негово практично применување тешко дека ќе го видиме Царството небесно. Да се зборува за Евангелието, а да се нема радост – тоа е како да се зборуваат сите човечки јазици, а да се нема љубов (1. Кор. 13,1). Ви текнува, нели? Но, ќе рече на ова благочестивиот активист: „Ќе има време за радост во Царството, сега е време за борба!“ Небаре, без „мојата борба“ Царството нема да дојде!? Такво „евангелие“ Христос не проповедал. Едноставно, борбата и радоста се неразделни една од друга, заемно се надополнуваат и се корегираат.

Царството, пак, дошло и веќе е тука. Само што, некој треба, наместо да ги „спасува“ светот и општеството, да дојде во недела наутро на Литургија. Не без многу смирение и кроткост. Тогаш ќе ги остави сите животни грижи – вклучително и оние оправданите... оние најоправданите! Сѐ да остави зад себе, или поточно – пред себе. Да ги остави сите тие нешта принесени на престолот, во вид на даровите внесени на Големиот вход. Сите наши дела на Бога Му ги принесуваме – и достојните, и недостојните; и оние за пофалба, и оние за осуда. А, знаеме ли, секогаш, кои дела се достојни, а кои не се? Да бидеме чесни, често не знаеме. И покрај тоа – ние сето тоа Му го принесуваме на Бога, мажествено, со трепет, со љубов. Но, штом не секогаш сме свесни за недостојноста и достојноста на нашите сопствени дела, колку помалку сме свесни за недостојноста и достојноста на делата на нашите ближни!?

Колку повеќе, наместо да „делиме правда“, наместо да проповедаме некоја наша умислена „акривија“, треба да ги земеме бројаницата, Молитвеникот и Светото писмо во рака, и да се присилиме на молитва – за просветлување на нашите сопствени умови и срца, и на умовите и срцата на нашите ближни. И тоа, без трошка надменост, без самоправедност, без умислување дека ние сега нив ќе ги спасуваме. Спасението на моите ближни почнува со моето спасение, а моето спасение почнува тогаш кога ќе согледам дека јас сум најмалечкиот, најнедостојниот и најгрешниот од сите луѓе што ги познавам. Со тоа сознание нема да си дозволиме да делиме памет и правдина кога и каде ќе стигнеме, тогаш нема да ги делиме нашите православни ближни на „воцрковени“ и „невоцрковени“; на „упатени“ и „неупатени“; на „преподобни“ и „неподобни“; на тие што се причестуваат на секоја Литургија и тие што се причествуаат четирипати во годината; на тие што за Нова година одат на бдение и тие што одат на забава итн., итн. Сето тоа, не затоа што не знаеме што е подобро, туку затоа што знаеме што е единственото потребно (Лука 10,38-42), што ги отвора портите на Царството – како за нас, така и за оние околу нас. Како Марта и Марија...

 

 д-р Милан Ѓорѓевиќ

16-ти јануари, лето Господово 2017

 

Друго:

доц. д-р Милан Ѓорѓевиќ - За справувањето со простотијата

 

 


Поуки од Светите Отци

krusevoexport

Духовност

Јули 01, 2019

„Осаменоста не е во тоа што сме сами, туку во тоа дека не постои ништо по кое копнееме.“

Јас сум академски сликар и наивен писател. Учев да бидам сликар, но писател – не. Впрочем, каде се учи за тоа? На пример, Толстој по занимање бил гроф, Чехов - лекар, Сент Егзипери, авијатичар – а да не го споменеме Чарлс Буковски, кој бил поштар“.
Мај 28, 2019

Свети Леонтиј Струмички, патријарх Ерусалимски

Живеејќи во покаен плач и солзи се издвојуваше по особеното почитување и љубов кон нашиот Господ и Неговата Пресвета Мајка. Иако сè уште млад, Преподобниот презема на себе еден тежок подвиг: одеше по улиците на царскиот град правејќи се дека не е со здрав ум,…

Акатист кон свети Нектариј Егински

Ное 25, 2018 Полезно и Потребно 1093
КОНДАК 12Трудејќи се, си ја умножил благодатта дадена од Бога, рабу Божји, добар и верен…

Житие на преподобна Параскева – Петка (Епиватска или Трновска)

Окт 30, 2018 Житија 1660
Света и преблажена маченичко Христова Параскево, убавино на девственичките, пофалбо на…

Светскиот првак Адам Ондра во посета на Бигорскиот и Рајчичкиот манастир

Окт 28, 2018 Настани 1093
Деновиве нашите две свештени Обители, Бигорски и Рајчица, ги посети во светски рамки…

Беседи

Антониј, Митрополит Сурошки: Преображение

Антониј, Митрополит Сурошки: Преображение

Мојсеј влегол во тој облак и му било дозволено да разговара со Бога како пријател со пријател; му било дозволено да види како Бог поминува покрај него, сè уште без...

Митрополит Струмички Наум: Преображение, наше (18.08.2016)

Митрополит Струмички Наум: Преображение, наше (18.08.2016)

„Според православната црковна антропологија на Светите Отци, суштината на умот се наоѓа во срцето како духовен центар на човекот, а енергијата на умот преку  сетилата се расејува по светот. Насочувањето...

Свети Лука (Војно- Јасеницки): СЛОВО ЗА УСПЕНИЕТО НА ПРЕСВЕТА БОГОРОДИЦА

Свети Лука (Војно- Јасеницки): СЛОВО ЗА УСПЕНИЕТО НА ПРЕСВЕТА БОГОРОДИЦА

Многу е важно правилно да разбереме и да ги запомниме зборовите на тропарот на великиот празник на Успението на Пресвета Богородица: „... По Успението не си го оставила светот, Богородице...’’.Нејзината...

Викарен Епископ Јаков Стобиски: Нашето одење во црква

Викарен Епископ Јаков Стобиски: Нашето одење во црква

Ние можеме да се молиме за здравје и за сè друго што нам ни се чини дека е добро да бараме, но не смееме да очекуваме дека ако одиш во...

Митрополит Струмички Наум: ВО СТИЛОТ НА СВЕТИОТ ПРОРОК ИЛИЈА

Митрополит Струмички Наум: ВО СТИЛОТ НА СВЕТИОТ ПРОРОК ИЛИЈА

Сите сме жртви на суетата, помалку или повеќе. Забораваме дека гревот што го „препознаваме“ кај нашиот ближен, според Светите Отци, постои и во нас или е најчесто само наша проекција....

Митрополит Струмички Наум: „ВНАТРЕШЕН  и НАДВОРЕШЕН АВТОРИТЕТ“

Митрополит Струмички Наум: „ВНАТРЕШЕН и НАДВОРЕШЕН АВТОРИТЕТ“

Просто, сме станале верна копија на старозаветните Црква, храм и свештенство – во нивната изобличеност, со слични рестриктивни правила кон обичниот верник (сепак носител на царското свештенство) и со ист...

 Викарен Епископ Јаков Стобиски: За маченички етос

Викарен Епископ Јаков Стобиски: За маченички етос

Имаме можност да бидеме маченици Христови – во секоја минута, во секоја секунда од нашиот живот. Мачеништво е да се избориш со една лоша помисла, со помисла на завист, со...

Архимандрит Партениј Бигорски: Острастеноста – пат кон демоноопседнатост

Архимандрит Партениј Бигорски: Острастеноста – пат кон демоноопседнатост

Оваа состојба на демоноопседнатост не е некаков мит или обична приказна, или пак, средство за заплашување. Не, таа е реалност и постои. Колку и да се обидуваат некои да ја...

 Викарен Епископ Јаков Стобиски

Викарен Епископ Јаков Стобиски

Не плашете се да страдате, оти човекот што се плаши да страда и да се жртвува никогаш нема да му објави војна на ѓаволот и на гревот, нема никогаш да...

« »